ΓΝΩΜΗ Η παλιά τάξη διαλύθηκε, αλλά μένουν το χάος, η πείνα, η δίψα, η ανασφάλεια

Είναι δύσκολο να χαμογελάσεις όταν δεν έχεις νερό. Είναι δύσκολο να
χειροκροτήσεις όταν είσαι φοβισμένος. Είναι δύσκολο να πεις «ευχαριστώ που με
απελευθερώσατε» όταν η απελευθέρωση σήμανε πως κάποιοι λεηλάτησαν τα πάντα,
από τις σιταποθήκες ώς το τοπικό σχολείο, απ’ όπου πήραν ακόμη και τον
μαυροπίνακα.

Αυτά συνάντησα όταν επισκέφθηκα το Ουμ Κασρ και το νοσοκομείο του, στο Νότιο
Ιράκ. Το Ουμ Κασρ ήταν η πρώτη πόλη που απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές
δυνάμεις. Αλλά έπειτα από 20 μέρες πολέμου, είναι χωρίς τρεχούμενο νερό, χωρίς
ασφάλεια, χωρίς αρκετά τρόφιμα. Πήγα στην πόλη με μια κουβεϊτιανή ομάδα αρωγής
που, επειδή λυπήθηκε τους Ιρακινούς, έριχνε καθώς φεύγαμε από το παράθυρο του
λεωφορείου τρόφιμα που περίσσευαν. Οι κάτοικοι του Ουμ Κασρ μαζεύονταν γύρω
από την τροφή σαν περιστέρια που σπρώχνονται για ψίχουλα ψωμιού στο πάρκο.

Ήταν μια σκηνή ταπείνωσης, όχι απελευθέρωσης. Πρέπει να τα καταφέρουμε
καλύτερα.

Και είμαι σίγουρος πως θα τα καταφέρουμε, καθώς φθάνουν όλο και περισσότερες
ομάδες αρωγής. Αλλά η σκηνή αυτή με έκανε να καταλάβω γιατί, ακόμη και εδώ,
στην καρδιά της περιοχής των αντι-σανταμικών σιιτών στο Νότιο Ιράκ, ουδείς
χειροκροτεί ενθουσιωδώς τα αμερικανικά στρατεύματα. Προς το παρόν, η Αμερική
διέλυσε την παλιά τάξη – το καθεστώς του Σαντάμ -, αλλά δεν έχει ακόμη
εγκαθιδρύσει μια νέα τάξη και το κενό γεμίζουν οι λεηλάτες, οι τραμπούκοι, το
χάος, η δίψα, η πείνα και η ανασφάλεια. «Πολλοί άνθρωποι εδώ έχουν γιους που
ήταν στρατιώτες», λέει ο δρ Σαφάα Χαλάφ στο νοσοκομείο του Ουμ Κασρ. «Πολλοί
έχασαν τους γιους τους. Είναι θυμωμένοι για τον πόλεμο. Αφότου ξεκίνησε, δεν
υπάρχει νερό, τρόφιμα, ηλεκτρικό… Δεν είχαμε νερό να πλυθούμε ή να πιούμε
επί πέντε ημέρες… Δεν υπάρχει νόμος, ούτε αστυνομία για να κάνει συλλήψεις».

Το εντυπωσιακό όμως είναι πως μόλις οι άνθρωποι τελειώσουν τις διαμαρτυρίες
τους για την κατάστασή τους, καθένας τους έχει να σου πει μια ιστορία για
κάποιο μέλος της οικογένειάς του ή κάποιον εξάδελφο που φυλακίσθηκε αυθαίρετα
ή σκοτώθηκε από τους τραμπούκους του Σαντάμ. Χαίρονται πραγματικά που
απαλλάχθηκαν απ’ αυτόν. Η Αμερική έκανε καλό πετυχαίνοντάς το. Έτσι τώρα
πρέπει να οικοδομήσουμε μια ειρήνη για την οποία να είμαστε εξίσου υπερήφανοι.