ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κρέμες ημέρας

«Για να δω, εσείς δεν θα γεράσετε ποτέ;» σάρκασε η γιαγιά μου όταν είδε στα
εφηβικά μας συρτάρια την πρώτη υδατική κρέμα. Πού να της εξηγείς… Ποσώς μας
ενδιέφερε τότε εάν θα γεράσουμε. Εκείνο που μας έκοφτε ήταν πότε θα γίνουμε
μεγάλες, αδιαφορώντας για το τίμημα.

Κοιτάζω την πιστωτική μου κάρτα – σαν να κοιτάζομαι στον καθρέφτη – και μένω
κατευχαριστημένη. Μπράβο, κούκλα είσαι και σήμερα. Στα διπλότυπα των
αποδείξεων η υπογραφή μου, κάπως αχνή αλλά σαφώς νευρικά χαραγμένη,
αποδεικνύει ότι η ειρωνεία της γιαγιάς είχε πιάσει τελικά τόπο. Φορτώνομαι με
τα ουκ ολίγα «εντελώς απαραίτητα» και κλείνομαι στο μπάνιο. Ας αρχίσει
επιτέλους η διαδικασία της απενοχοποίησης. Ένα βαζάκι για το πρωί, ένα για το
βράδυ, χώρια τα μπαμπάκια και τα καθαριστικά, ωραία! Κατέβα τώρα να δεις τα
χάλια σου.

Πριν από κάμποσο καιρό μού πέρασε από τον νου να ξαλαφρώσω από αυτή τη μάταιη
τελετουργία, να πετάξω από πάνω μου κι άλλες δυο – τρεις, διαφορετικής φύσεως,
να τελειώνουμε. Αποτέλεσμα; Άντεξα δυο, βία τρεις μέρες να νιώθω τη μούρη μου
μαλακιά σαν κόντρα πλακέ. Η επιστροφή ήταν χειρότερη απ’ ό,τι την περίμενα.
Αναζητώντας απεγνωσμένα μια συμφέρουσα συσκευασία για «χαζά παιδιά χαρά
γεμάτα» έπεσε το μάτι μου σε μια ακόμη χάι τεκ κρέμα που υπόσχεται ότι
απελευθερώνει στο δέρμα ενδορφίνες, δηλαδή τις δυσεύρετες εκείνες ορμόνες που
φτιάχνουν τη διάθεση και που μέχρι πρότινος η επιστήμη ήξερε ότι μόνον ο
εγκέφαλος ήταν σε θέση να παράγει. Τι μας συμβαίνει; Ήρθαν τω όντι τα πάνω –
κάτω ή μήπως κάποιος μάς πήρε είδηση ότι το σηκώνουμε το δούλεμα;