Διάσημα ρούχα από ελληνικό ύφασμα

Η Ελληνική Υφαντουργία, του ομίλου Ακκά, που συγκαταλέγεται σήμερα μεταξύ των
τριών μεγαλύτερων παραγωγών υφάσματος ντένιμ στην Ευρώπη, μέχρι το 1998
συσσώρευε ζημίες και έβλεπε το μερίδιό της στην αγορά να υποχωρεί συνεχώς,
στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ήταν η εποχή που η Ευρώπη είχε πάψει να είναι
χώρα χαμηλού παραγωγικού κόστους, με αποτέλεσμα η ζήτηση σε βασικά υφάσματα
ντένιμ να καλύπτεται με εισαγωγές από ασιατικές χώρες και, από την άλλη, είχε
μειωθεί η ζήτηση ντένιμ διεθνώς.

Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις του κλάδου πήραν έγκαιρα το μήνυμα, άλλαξαν τη
στρατηγική τους και στράφηκαν στα εξειδικευμένα νήματα υψηλής προστιθέμενης
αξίας. Με την Ελληνική Υφαντουργία, όμως, δεν συνέβη το ίδιο. Ακόμη και το
1998, η εταιρεία παρέμενε προσκολλημένη στον κλασικό τύπο ντένιμ, που είχε,
πλέον, οριακό περιθώριο κέρδους. Τα μηχανήματά της χρειάζονταν εκσυγχρονισμό
και οι απαιτούμενες επενδύσεις δεν γίνονταν, ενώ για τη λειτουργία τους
χρειαζόταν πλεονάζον προσωπικό το οποίο επιβάρυνε τα λειτουργικά της κόστη.

«Είχαμε έλλειψη ευελιξίας», λέει στην «ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ» ο γενικός διευθυντής της
εταιρείας κ. Γιάννης Κατσιάνης. «Δεν καταλάβαμε έγκαιρα τη στροφή της αγοράς,
αλλά συνεχίζαμε να πωλούμε υποδεέστερης ποιότητας προϊόντα, όπως και οι
Ασιάτες παραγωγοί εντάσεως εργασίας αλλά σε τιμές ακριβότερες από αυτούς». Το
1996 η εταιρεία είχε οριακά κέρδη, ενώ το 1997 συσσώρευσε ζημίες 3,8 εκατ.
ευρώ και το 1998, 3,5 εκατ. ευρώ.

Τα χρόνια που ακολούθησαν – από το ’99, οπότε η οικογένεια Ακκά εξαγόρασε το
μερίδιο του ολλανδικού ομίλου Royal Ten Cate NV, που είχε τον πλειοψηφικό
έλεγχο της εταιρείας την περίοδο από το 1995 έως το 1998 – δόθηκε βάρος στην
ανάπτυξη εξειδικευμένων βαμβακερών νημάτων και ειδικών υφασμάτων, μέσα από
τεχνολογικά εξελιγμένες μεθόδους επεξεργασίας, σε μια προσπάθεια να κερδίσει η
εταιρεία μερίδια από τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές της. Χρειάστηκαν δύο χρόνια
αλλεπάλληλων επενδύσεων για τον εκσυγχρονισμό του μηχανολογικού της εξοπλισμού
(νέες μονάδες νηματουργίων και κλωστηρίων), αλλά και να μειωθεί το προσωπικό
με εθελούσιες εξόδους κατά 64 άτομα, ώστε να γίνουν ορατά τα πρώτα θετικά
αποτελέσματα για την εταιρεία.

Οι μάχες στο εξωτερικό

Η εταιρεία χρειάστηκε, επίσης, να δώσει σκληρές μάχες με τους κυριότερους
ανταγωνιστές της, όπως οι ιταλικές Legler και Candiani, η ισπανική Tavex και η
βελγική UCO, προκειμένου να καθιερωθεί μεταξύ των τριών μεγαλύτερων παραγωγών
ντένιμ πανευρωπαϊκά.

Δεν ήταν λίγες οι φορές, ειδικά την περίοδο ’98 – ’99, που η εταιρεία βρέθηκε
στη δύσκολη θέση να βλέπει τα δείγματά της να απορρίπτονται από τους μεγάλους
οίκους μόδας, επειδή η γκάμα της ήταν φτωχή. Άλλες φορές, προτιμήθηκαν
δείγματα κάποιου ανταγωνιστή, επειδή ήταν φθηνότερα. Ο κ. Κατσιάνης θυμάται
χαρακτηριστικά την περίπτωση των Trussardi και Dolce Cabbana, που ζητούσαν
δείγματα σε άλλες αποχρώσεις, τα οποία δεν υπήρχαν στη συλλογή της Ελληνικής
Υφαντουργίας και, έτσι, στράφηκαν αλλού.

«Αποτυχίες υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα», λέει ο γενικός διευθυντής της
εταιρείας. «Το κλειδί είναι η διαρκής μελέτη και ανάλυση της αγοράς, οι
συλλογές με μεγάλη ποικιλία δειγμάτων και η στενή επαφή με τον πελάτη, ώστε να
γίνεται αντιληπτή η ακριβής διαφοροποίηση που θέλει να έχει το δικό του
προϊόν, προκειμένου να διαφέρει από τον ανταγωνισμό».

Η αυτονομία στο βαμβάκι

Το εργοστάσιο ντένιμ της Ελληνικής Υφαντουργίας, στον Νομό Πέλλας. Η ελληνική εταιρεία είναι η τρίτη μεγαλύτερη παραγωγός υφάσματος ντένιμ στην Ευρώπη

Για να αποκτήσει αυτονομία στην πρώτη ύλη (εκκοκκισμένο βαμβάκι), μειώνοντας
ταυτόχρονα τα λειτουργικά της κόστη, η εταιρεία δημιούργησε δικό της
εκκοκκιστήριο στη Θεσσαλία. Ήταν η εποχή που όλοι αγόραζαν βαμβάκι με την τιμή
του δολαρίου στα ύψη και αργότερα, όταν έπεσαν οι τιμές, δεν μπορούσαν να
καλύψουν τα κόστη τους. Αν και δεν έμεινε ανεπηρέαστη από την κρίση, η
Ελληνική Υφαντουργία ωφελήθηκε από τις οικονομίες κλίμακας που πέτυχε το
νηματουργείο και το υφαντουργείο της, περιορίζοντας έτσι τις συνέπειες.

Η πλήρης καθετοποίηση

Καθετοποίησε, επίσης, ολόκληρη την παραγωγή της. Για τον λόγο αυτό, το 2001,
ιδρύθηκε μια νέα εταιρεία, τα Κλωστήρια Κιλκίς, με ειδίκευση στη μετατροπή του
εκκοκκισμένου βάμβακος σε νήμα υψηλών προδιαγραφών. Εκσυγχρόνισε τον
μηχανολογικό της εξοπλισμό με νέα μηχανήματα βαφείου και φινιρίσματος και την
περίοδο 1999 – 2002 δαπάνησε συνολικά γύρω στα 55 εκατ. ευρώ, από τα οποία
μόνο στη μονάδα ντένιμ κατευθύνθηκαν γύρω στα 30 εκατ. ευρώ.

Τα οφέλη δεν άργησαν να γίνουν ορατά. Οι πωλήσεις της έφτασαν πέρυσι τα 78,45
εκατ. ευρώ (από 17,2 εκατ. ευρώ το 1999) και τα κέρδη της στα 6,42 εκατ. ευρώ
(από 690.000 ευρώ).

Επαφές με αμερικανικές φίρμες

Η Ελληνική Υφαντουργία παράγει σήμερα 20 εκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα
ετησίως και κατέχει μερίδιο 10% μεταξύ όλων των παραγωγών υφάσματος από το
οποίο κατασκευάζονται τα μπλουτζίν.

Μεταξύ άλλων, επιδιώκει να εδραιωθεί στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης,
ενώ επιθυμεί την είσοδό της και στην αγορά υφασμάτων των ΗΠΑ, μέσω συνεργασιών
με αμερικανικούς οίκους μόδας. Μάλιστα, έχουν ήδη γίνει επαφές με φίρμες όπως
η Gap, η Ralph Lauren και η Donna Karan, αλλά η πτώση του δολαρίου «δεν
ευνόησε, προς το παρόν, τις εξαγωγές στις ΗΠΑ», σύμφωνα με τον κ. Χρήστο Ακκά,
πρόεδρο της εταιρείας, που δηλώνει ότι κάτι τέτοιο «παραμένει στους στόχους μας».