Πέστε μας, γιατί μας σκοτώνουν;

Είναι… τυχεροί όσοι σκοτώνονται στους βομβαρδισμούς στο Ιράκ! Οι άτυχοι
είναι οι χιλιάδες πλέον τραυματίες, οι οποίοι – στη μεγάλη πλειονότητά τους –
υποχρεώνονται, για να επιβιώσουν, σε ακρωτηριασμό και μάλιστα χωρίς μορφίνη ή
πεθιδίνη για να τους απαλύνουν έστω για λίγο τους αβάσταχτους πόνους!

Χιλιάδες Ιρακινοί αναγκάζονται να ακρωτηριαστούν προκειμένου να επιζήσουν

Το συγκλονιστικό αυτό στοιχείο έφερε στο φως ο Ιρακινός υπουργός Υγείας κ.
Μουμπάρακ, στη συνάντησή του με την ομάδα των έξι Ελλήνων «Γιατρών Καρδιάς»,
τονίζοντας ότι το εμπάργκο έχει επιβάλει αυτούς τους περιορισμούς. Και ζήτησε
από τη χώρα μας να βοηθήσει σε αυτόν τον τομέα, τόσο κρίσιμο και ευαίσθητο,
αυτό τον καιρό των ανθρωποθυσιών.

Οι γιατροί, τα ζεύγη Γιαταγάνα, Υψηλάντη και Σωτηρίου φεύγουν σήμερα για την
Ελλάδα για να συγκεντρώσουν το απαραίτητο φαρμακευτικό υλικό – περιλαμβάνεται
σε λίστα φαρμάκων που τους έδωσε ο υπουργός – και να επιστρέψουν άμεσα στο
Ιράκ. (Ήδη στο Ιράκ έφθασε και ομάδα Γιατρών του Κόσμου, στην οποία μετέχουν ο
Δημήτρης Μόγνεϊ και η Ηρώ Βαρσαμή με δύο μεγάλα φορτηγά με φάρμακα και τρόφιμα).

Ποιον όμως να πρωτοσώσει κανείς από αυτή την κόλαση; Ο πόλεμος στο Ιράκ είναι
γεμάτος με τόσες πολλές και ξεχωριστές ανθρώπινες τραγωδίες, αποτέλεσμα των
συνεχιζόμενων βαρύτατων βομβαρδισμών, που δεν αφήνουν τους δημοσιογράφους να
κινηθούν ενώ την ίδια ώρα κάνουν τους Ιρακινούς να αισθάνονται ότι ο Χάρος
καιροφυλακτεί πάντα στην πόρτα τους.

Μέσα σε αυτό τον κοσμοχαλασμό ταξίδεψα χθες προς τον Νότο που δέχεται και τα
περισσότερα πλήγματα, περίπου 100 χιλιόμετρα. Το μέγεθος της συμφοράς στην
ιστορική περιοχή της Βαβυλώνας δεν μπορεί να περιγραφεί, ιδιαίτερα αν κανείς
πάει στο κεντρικό νοσοκομείο της Χίλα, της κεντρικής πόλης αυτής της επαρχίας.

«Τις δύο τελευταίες ημέρες μάς έφεραν 200 τραυματίες από βομβαρδισμούς.
Περσσότεροι από 40 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην επαρχία της Βαβυλώνας», μου είπε
ένας γιατρός που με έπιασε από το μανίκι για να με πάει στον θάλαμο των
τραυματιών. Τον ακολούθησα φυσικά, μέχρι που φτάσαμε στον τρίτο θάλαμο του 2ου ορόφου.

Πονάω για τους δικούς μου

Ο πρώτος τραυματίας που μου έδειξε ήταν ένας νέος, ο Μπασίντ Σοκ. Ήταν βαριά
τραυματισμένος και ακρωτηριασμένος στο αριστερό του χέρι, ψηλά από τον ώμο.

«Ήμουν στο λεωφορείο μαζί με τη μητέρα μου, τη γυναίκα μου και τα δύο παιδιά
μας. Πηγαίναμε για το σπίτι. Μας βομβάρδισαν, έχασα όλους τους δικούς μου. Γι’
αυτούς πονάω, το χέρι που έχασα ούτε που το σκέφτομαι πια».

Με κοίταξε στα μάτια και παρακάλεσε τον γιατρό να συνεχίσει να μεταφράζει.
«Πέστε μου γιατί σκοτώνουν αθώους;» με ρώτησε. Κι όταν δεν του απάντησα,
εκείνος, λες και ξεχείλισε ξαφνικά η οργή του, μού φώναξε με όλη του τη
δύναμη: «Απαντήστε μου, μη σιωπάτε».

«Ό,τι και να πείτε έχετε δίκιο», του είπα απολογητικά για να γλιτώσω. Όχι
γιατί δεν ήθελα να του απαντήσω, αλλά γιατί δεν θα αισθανόμουνα καλά –
δημοσιογράφος που πρέπει ψυχρά να καταγράφω τα γεγονότα, να δακρύζω μπροστά σε
κόσμο. Παρακάλεσα τον συνάδελφο της πορτογαλικής τηλεόρασης να πάρει τη θέση
μου πλάι στο κρεβάτι του Μπασίντ για να μιλήσει μαζί του και με τον γιατρό
πλησιάσαμε το πλαϊνό κρεβάτι. Ήταν ο Αλί Αλ Καντίγ που είχε χάσει στον
βομβαρδισμό το δεξί του πόδι από το γόνατο και κάτω.

«Γιατί μάς σκοτώνουν;». Ήταν η απλή ερώτηση που μου έκανε και με κοίταξε στα
μάτια με μια ηρεμία που δεν μπορούσα να καταλάβω από πού την αντλούσε αυτός,
ένας τόσο πονεμένος άνθρωπος. Παρακάλεσα τον γιατρό να μην πάμε σε άλλους
τραυματίες, αλλά αυτός επέμενε. Πλησιάσαμε το κρεβάτι όπου είχαν τραυματισμένο
– στην κοιλιά – ένα κοριτσάκι, την Ατζί Τζελίγ, δυόμισι χρόνων. Ο πατέρας της
έκλαιγε απαρηγόρητος. Την έβαλε στην αγκαλιά του και δεν έβγαζε κουβέντα.

Ο Ραζέκ Αλ Χάφατζ. Ο άνθρωπος που έχασε και τα 15 μέλη της οικογένειάς του γυρίζει σαν χαμένος μέσα στο νοσοκομείο της Βαβυλώνας. Η θέα των 15 φερέτρων τον έχει αποτρελάνει

«Περπάταγε στον δρόμο με τη γυναίκα του. Με το αγοράκι τους και με το
κοριτσάκι που βλέπετε», μου είπε ο γιατρός. «Βομβαρδίστηκε η περιοχή.
Σκοτώθηκε η γυναίκα του και το αγόρι του. Αυτό είναι όλο».

«Αυτό είναι όλο;» αναρωτήθηκα. Αυτήν τη φορά έσπρωξα εγώ τον γιατρό, σχεδόν με
μια αγένεια. Δεν του είπα ούτε καν ευχαριστώ. Κατέβηκα τρέχοντας τους δύο
ορόφους. Βγήκα έξω και χώθηκα στο λεωφορείο του Κέντρου Τύπου. Περίμενα εκεί
για αρκετή ώρα μέχρι να έρθουν και άλλοι συνάδελφοι.

ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ

«Το σώμα του αδελφού μου ήταν χωρίς κεφάλι»

Ένας ψηλός φελάχος με σταμάτησε στην είσοδο του νοσοκομείου. Άρχισε να
μιλάει έντονα, αισθανόμουν ότι ο πόνος του ήταν μεγάλος, αλλά στα αραβικά που
μιλούσε δεν μπορούσα να καταλάβω τι έλεγε. Όμως επέμενε. Μου έδωσε κάτι
χαρτιά. Μου έκανε νόημα να τα μετρήσω. Τα μέτρησα, ήταν 15!

Ο φελάχος κουνούσε τα χέρια, τα σήκωνε προς τον ουρανό. Δε θυμάμαι ούτε μια
φορά να είπε το όνομα του Σαντάμ Χουσεΐν. Χειρονομούσε απελπισμένος. Κι εγώ
συνέχιζα να μην καταλαβαίνω. Παρακάλεσα έναν γιατρό, τον Χαϊντάρ Αμπάς, να μου μεταφράσει.

«Τα χαρτιά που σου έδωσα είναι 15 πιστοποιητικά για τους νεκρούς που έχασα,
όλοι μέσα από την οικογένειά μου. Μου τα δώσανε σήμερα, αφού τους θάψαμε
πρώτα. Με αυτά θα πάρω, όπως μου είπαν, αποζημίωση…».

Νόμισα ότι έκανε λάθος ο γιατρός στη μετάφραση. Τον έβαλα να μου μετρήσει με
τα δάκτυλά του. Τον γιατρό δεν φάνηκε να τον πειράζει που έδειξα… άπιστος Θωμάς.

«Είμαι φελάχος, αγρότης. Με λένε Ραζέκ Αλ Χαζάλ. Ζούσα με την οικογένειά μου
σε μια αγροτική έκταση, 20 χιλιόμετρα από το κέντρο της Βαβυλώνας. Ήμασταν
όλοι ευτυχισμένοι, εγώ, οι δύο γονείς μου, η γυναίκα μου, ο αδελφός μου, η
γυναίκα του, οι γονείς της γυναίκας μου, τα παιδιά μας. Σύνολο 15 και ένας εγώ
16. Όταν μας βομβάρδισαν, δεν πολυκατάλαβα πώς έγινε το κακό. Είδα καπνούς,
άκουσα βογκητά, δεν ήξερα ποιος φώναζε. Μέχρι που σώπασαν. Το σώμα του αδελφού
μου ήταν χωρίς κεφάλι. Τρελαμένος πια άρχισα να τρέχω, δεν ήξερα τι έπρεπε να
κάνω, πού να ζητήσω και γιατί να ζητήσω βοήθεια».

Όση ώρα μου μίλαγε, κράδαινε τα 15 χαρτιά που καθένα αντιπροσώπευε μια χαμένη
ζωή. Τόλμησα και τον φωτογράφισα, έτσι για να έχω αυτή την εικόνα του. Ούτε
μια στιγμή δεν έκλαψε. Έδειχνε απλώς χαμένος μέσα στην απελπισία και τη
μοναξιά του.