Δρόμοι

Για τη συμμαχία…

… ο συγγραφέας Άμπροζ Μπιρς είχε δώσει κάποτε έναν ορισμό που δεν έπαψε ποτέ
να είναι επίκαιρος: είναι το συνεταιριλίκι δυο κλεφταράδων που έχουν τόσο
βαθιά χωμένο το χέρι ο ένας στην τσέπη του άλλου, ώστε δεν μπορούν να κλέψουν
έναν τρίτο χωριστά. Κανείς δεν θα μπορούσε να το είχε πει καλύτερα για τη
συμμαχία της Αμερικής και της Βρετανίας κατά του Ιράκ.

Ο υπουργός…

… Άμυνας των κλεφταράδων Ντόναλντ Ράμσφελντ έδωσε προχθές ξεκάθαρο σήμα στη
Συρία και στο Ιράν πως έρχεται η σειρά τους. Το είχε πει προηγουμένως και ο
Ισραηλινός πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν, πως το Ιράν, η Λιβύη και η Συρία πρέπει
να στερηθούν τα πυρηνικά όπλα τους. Το είχε πει και ο Αμερικανός υφυπουργός
Εξωτερικών Τζον Μπόλτον πως, εκτός από τη Συρία και το Ιράν, πρέπει να
αφοπλιστεί και η Βόρεια Κορέα. Τα έχουν πει και τα έχουν ξαναπεί. «Το Ιράκ
μπορεί να γίνει ο πόλεμος με τον οποίο θα ξαναφτιάξουμε τον κόσμο», είχε πει ο
Μάικλ Λεντίν του Ινστιτούτου Αμέρικαν Εντερπράιζ, που αποτελεί τη δεξαμενή
(αν)εγκεφάλων του προέδρου Μπους. Αν αυτός είναι ο στόχος των Αμερικανών,
δηλαδή να ξαναφτιάξουν τον κόσμο, σίγουρα τα κατάφεραν. Τον χώρισαν στα δύο,
βάζοντας από τη μια μεριά την Αμερική και τη Βρετανία και από την άλλη όλους
τους άλλους. Σύμφωνα με τον ιδεολογικό κύκλο του Μπους, αυτό που χρειάζεται η
Αμερική είναι κι άλλοι πόλεμοι, στους οποίους θα προχωράει μόνη (το πολύ-πολύ
με τον Βρετανό Ραν Ταν Πλαν), σαν μοναχικός καβαλάρης. Πάντα θα υπάρχουν
εχθροί. Σήμερα είναι το Ιράκ, αύριο η Συρία και το Ιράν, μεθαύριο ίσως η
Νορβηγία (κάτι έχουμε ακούσει πως ο Κνουτ Χάμσουν είχε κάποτε υποστηρίξει τους
ναζί).

Στον πόλεμο…

… κατά του Ιράκ, που ανοίγει μια νέα περίοδο πολέμων στον εικοστό πρώτο
αιώνα, η Αμερική μοιάζει να υιοθετεί τον ορισμό του δημοσιογράφου Γουόλτερ
Λίπμαν: «Μια συμμαχία μοιάζει με αλυσίδα. Δεν γίνεται πιο γερή προσθέτοντας
αδύναμους κρίκους. Μια μεγάλη δύναμη σαν τις ΗΠΑ δεν κερδίζει πλεονέκτημα και
χάνει κύρος προσφέροντας, σκορπώντας τις συμμαχίες της από εδώ και από εκεί.
Μια συμμαχία πρέπει να είναι σκληρό διπλωματικό νόμισμα, πολύτιμο και
δυσεύρετο, και όχι πληθωριστικό χαρτί από τον πολύγραφο του Στέιτ
Ντιπάρτμεντ».

Το ξεχαρβάλωμα…

… των διεθνών σχέσεων που προκάλεσε η Αμερική έχει τινάξει στον αέρα την
αμυντική πολιτική πολλών χωρών που αντιμετωπίζουν εξωτερική απειλή. Δεν
αποτελούν πια εγγύηση ούτε ο ΟΗΕ ούτε το ΝΑΤΟ. Όμως υπάρχουν και οι αμυντικές
συμμαχίες των αδυνάτων. Θα είναι ένας αναχρονισμός, μα όταν οι κλεφταράδες
κάνουν κολεγιά, τα υποψήφια θύματα τι άλλο μπορούν να κάνουν; Αν ποτέ τα
κατηγορήσουν γι’ αυτό, τουλάχιστο θα μπορούν να πουν πως δεν ήταν δική τους
επιλογή η επιστροφή στην εποχή των σπηλαίων.