Διαστάσεις Γεμίζουν και τις δακτυλήθρες

Πώς οργανώνεις τη ζωή σου όταν σε βομβαρδίζουν; Πώς κάνεις εφόδια,
περιμένοντας τον θάνατο; Η επιστολή μιας Ιρακινής συγγραφέως από τη φλεγόμενη
Βαγδάτη, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αλ-Χαγιάτ:

«Καλά που είστε εδώ για να μας υπερασ…» – «Σκασμός!» (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

«Σαν να συνέχιζε μια συζήτηση που είχε αρχίσει, η γειτόνισσα μάς ρώτησε: «Κι
εσείς τι αγοράσατε για τον πόλεμο;». Βάλαμε τα γέλια. Λες και μιλούσαμε για
κάποιο ταξίδι. Ή για μια γιορτή. Ή για την Πρωτοχρονιά. Φυσικά, κάναμε κι
εμείς τις αγορές μας. Αλλά προβληματιστήκαμε πολύ. Στον τελευταίο πόλεμο, το
1991, είχαμε γεμίσει τον καταψύκτη με τρόφιμα. Είχαμε σκεφτεί την έλλειψη
βενζίνης, τη διακοπή των επικοινωνιών, αλλά όχι και τη διακοπή του ρεύματος.
Ήταν κωμικοτραγικό. Το ηλεκτρικό έφυγε. Παρακολουθήσαμε όλα τα εφόδιά μας να
λειώνουν, όλα τα πολύτιμα τρόφιμα στα οποία είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας
να εξαφανίζονται. Ο θάνατος δεν είναι πρόβλημα. Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα.
Αλλά η πείνα! Η δίψα! Όχι, αυτή τη φορά δεν εξαρτιόμαστε πια από το ηλεκτρικό.
Κανείς δεν θέλει να ξαναζήσει την ίδια εμπειρία.

Το νερό, όμως… Το 1991, ο κόσμος έπλενε τα ρούχα του στο ποτάμι, πολλοί
αναγκάζονταν να πιουν και νερό από κει. Αυτή τη φορά λοιπόν πήραμε τα μέτρα
μας. Υπερήφανη η γειτόνισσα, μού είπε πως είχε γεμίσει μέχρι πάνω ό,τι δοχείο
είχε, από τη στέρνα, μέχρι τα άδεια μπουκάλια της Πέπσι. Τη ρώτησα αν σκέφτηκε
να γεμίσει και τις δαχτυλήθρες. Μου απάντησε πως όταν ερχόταν η στιγμή, θα το
έκανε. Πολλοί έσκαψαν πηγάδια. Είναι αλήθεια πως κοστίζει ακριβά, το βασικό
πρόβλημα όμως είναι η ενέργεια. Μερικοί σκέπτονται και τις χειροκίνητες
αντλίες. Η γιαγιά μου τις θυμάται, είχαν χαρίσει μία στον παππού της όταν ήταν
5 ετών. Τη δεκαετία του ’30.

Ίσως το νερό να μην κοπεί. Ίσως να πεθάνουμε αν συνεχιστεί ο πόλεμος. Όλα τα
προβλήματα τότε θα λυθούν. Αν δεν πεθάνουμε όμως; Καταστροφή… Κάνουμε λοιπόν
εφόδια. Αυτή είναι η λέξη-κλειδί. Όλοι αγοράζουν, δεν σταματούν να αγοράζουν.
Ο,τιδήποτε είναι σε κονσέρβα ή μπορεί να συντηρηθεί χωρίς ενέργεια και δεν
χρειάζεται πολύ νερό για να μαγειρευτεί. Όλα μπορούμε να τα υπολογίσουμε εκτός
από τις ανάγκες σε νερό. Πόσο νερό χρειάζεται ένας άνθρωπος; Για πόσο καιρό;
Αποθηκεύω μπουκάλια και μπιτόνια. Έχω τόσο λίγα, που οι φίλοι με μαλώνουν.
Έτσι θα αντιμετωπίσεις έναν παγκόσμιο πόλεμο τον τρίτο χρόνο της τρίτης
χιλιετίας; Υπακούω αμέσως, και προσπαθώ να συγκεντρωθώ. Αλλά δεν τα καταφέρνω.
Οι έμμονες ιδέες μου, τα δοχεία με νερό, οι λάμπες πετρελαίου, όλα με
κοροϊδεύουν. Και τα φάρμακα; Οι εγχειρήσεις, τα ατυχήματα, οι αρρώστιες; Και ο
θάνατος, δεν είναι κι αυτός ένα ατύχημα που συμβαίνει στους ζωντανούς; Θα
επιζήσουμε. Θα επιζήσουμε…».