ΓΝΩΜΗ Πάταξη της τρομοκρατίας και εξάρθρωση των δικαιωμάτων (5)

Ολοκληρώνοντας την ενότητα των «Αρθρώσεων και… εξαρθρώσεων» για τις
αφετηρίες και τη στόχευση της αντιτρομοκρατικής στρατηγικής, θα επιδιώξω να
κωδικοποιήσω τον βασικό συλλογισμό που ανέπτυξα, περί «διάχυσης του εχθρού»
και διάχυσης της καταστολής, σε ορισμένα συμπεράσματα:

Πρώτον, η «πάταξη της τρομοκρατίας», είτε αυτή ασκείται σε εθνικό επίπεδο κατά
ένοπλων οργανώσεων είτε σε διεθνές εναντίον αντάρτικων κινημάτων (π.χ., το
αμερικανικό Plan Colompia) ή «κρατών – τρομοκρατών», όπως συμβαίνει τώρα στο
Ιράκ, δεν είναι πολιτικά ουδέτερη. Στοχεύει και οπωσδήποτε οδηγεί στη
συρρίκνωση των χώρων ελευθερίας πολύ ευρύτερων κατηγοριών και χώρων απ’ αυτούς
που κάθε φορά βρίσκονται στο στόχαστρο της αντιτρομοκρατικής πολιτικής.

Δεύτερον, η αντιτρομοκρατική στρατηγική αποτελεί τον «σιδηρούν βραχίονα» των
κυρίαρχων δυνάμεων σε εθνικό και διεθνές πεδίο, αναθέτοντας στους στρατούς
αστυνομικά (πλανητικά) καθήκοντα και στις αστυνομίες (εθνικό) στρατιωτικό
ρόλο, όχι όμως ως επικουρική, αλλά ως κύρια πολιτική έκφραση, το alter ego του
οικονομικού αυταρχισμού, που χαρακτηρίζει τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Η
καλπάζουσα αρπακτικότητα των κυρίαρχων ελίτ, σε συνδυασμό με τη διάψευση της
νεοφιλελεύθερης υπόσχεσης στις υποτελείς τάξεις και την επιτάχυνση των ρυθμών
της οικονομικής ύφεσης, επιβάλλουν την αυταρχοποίηση του πολιτικού πλαισίου
της παγκοσμιοποίησης, τη μόνιμη καταφυγή σε στρατιωτικές μεθόδους διαχείρισης
των αντιφάσεών της.

Τρίτον, όπως συνέβη σε όλες τις εποχές της ανθρώπινης ιστορίας, οι φυλετικοί,
οι εθνικοί και οι κοινωνικοί ανταγωνισμοί αποτελούν τον πραγματικό στίβο
συγκρότησης και άσκησης της πολιτικής και όχι η αφηρημένη σφαίρα των ιδεών,
όσο πολύτιμες και αν είναι αυτές για την έμπνευση, την εκπόνηση και την
υλοποίησή της. Μ’ αυτή την έννοια, η αντιτρομοκρατική στρατηγική θα επιλέξει
τον Σαντάμ για να εξασφαλίσει την απαραίτητη κοινωνική νομιμοποίηση και όχι
τους Ζαπατίστας, με αυτή την έννοια – για να έρθουμε και στα ημέτερα – η
επιχείρηση εξάρθρωσης των δικαιωμάτων γίνεται πολύ ευκολότερα αποδεκτή όταν
θίγει τη 17Ν, απ’ ό,τι αν στρεφόταν εναντίον ενός συνδικάτου. Δυστυχώς, όμως,
σ’ αυτά τα δύσβατα πεδία πρέπει να δοθεί και η απάντηση εκ μέρους των
κινημάτων.

Ο Νίκος Γιαννόπουλος είναι μέλος του Δικτύου για τα Πολιτικά και
Κοινωνικά Δικαιώματα.