Οι ΗΠΑ, ο ΟΗΕ και η ανασυγκρότηση του Ιράκ

Μετα την επιτυχία του πολεμου του Κολπου το 1991 ο Πρόεδρος Μπους, ειχε
με διπλωματική μαεστρία συσπειρώσει τη διεθνή κοινότητα, συμπεριλαμβανομένου
και του Αραβικού κόσμου, γύρω από την ηγεσία των ΗΠΑ. Εγκαινίασε ετσι με βαση
τον ΟΗΕ μια φιλόδοξη προσπάθεια για ειρήνη στη Μέση Ανατολή με τη διάσκεψη της
Μαδρίτης. Κατι που συνεχισε με επιτυχία και Προεδρος Κλιντον με την διαδικασια
του Οσλο.

Τώρα, δώδεκα χρόνια αργότερα, πολλοί από τους τότε πρωταγωνιστές εφαρμόζουν
ένα σχέδιο που απειλεί να οδηγήσει σε μακροπρόθεσμη ανατροπή εκείνης της
στρατηγικής συμμαχίας.

Η ανοικοδόμηση του Ιράκ στη μετά-Σαντάμ εποχή προσφέρει μια ευκαιρία για τη
σταδιακή γεφύρωση των διαφορών μεταξύ ΗΠΑ και γαλλογερμανων. Προς το παρόν, η
Ουάσιγκτον πιστεύει ότι αυτή ηγήθηκε της πολεμικής επιχείρησης με σημαντικό
κόστος σε ανθρώπινες ζωές και οικονομικά άξοδα και, άρα, αυτή θα πρεπει να
εχει το “πανω χερι” στο νεο Ιρακ.

Οι Ευρωπαίοι, για τα δικά τους συμφέροντα, πιέζουν για ενεργό εμπλοκή στην
ανοικοδόμηση του Ιράκ επισημαίνοντας ότι η αποδοχή από τη διεθνή κοινότητα,
και ειδικότερα τον Αραβικό κόσμο, της νέας κατάστασης στη Βαγδάτη, θα
επιτευχθεί μόνον εάν υλοποιηθεί υπό τη σκέπη των Ην. Εθνών. Προς αυτή την
κατεύθυνση πιέζει τον κ. Μπους και ο στενότερος σύμμαχός του, Τόνι Μπλερ, ο
οποίος διαβλέπει στον χειρισμό της “επόμενης μέρας” και τη δυνατότητα
αποκατάστασης των ευρωατλαντικών σχέσεων. Προς το παρόν η Ουάσιγκτον δεν έχει πεισθεί.