ΣΟΦΙΑ ΦΙΛΙΠΠΙΔΟΥ «Δεν ξέρω να διαχειριστώ την επιτυχία μου»

«Ξέρω καλά ότι το θέατρο μ’ έχει κάνει καλύτερο άνθρωπο. Έχει δεχτεί την ιδιαιτερότητά μου, μ’ έχει αγαπήσει, μου είναι πηγή χαράς… Δεν είναι εύκολο άνθρωποι σαν κι εμένα να υπάρξουν σ’ άλλους χώρους. Ήμουν τυχερή», λέει η Σοφία Φιλιππίδου

Εκπέμπει ενέργεια απ’ την πρώτη στιγμή. Όταν ο προβολέας την φωτίζει – πλάτη
ακόμα – πάνω στη σκηνή του θεάτρου «Πόρτα» ως Τζίνετ Μπερμάιστερ, πιανίστα που
«προγυμνάζει» και συνοδεύει τους «Άντρες με τα όλα τους» – του «Full Monty».
Και μετά καθόλου δύσκολο δεν της είναι, με ένα ρόλο κάθε άλλο παρά
πρωταγωνιστικό – αλλά και με σκηνοθέτη τον Σταμάτη Φασουλή… – να «κλέψει»
την παράσταση. Η σχέση με το θέατρο αυτού του σπουδαίου παλιάτσου – αλλά
σκεπτόμενου παλιάτσου… – που λέγεται Σοφία Φιλιππίδου, είναι κυτταρική.

Τριάντα χρόνια έκλεισε φέτος στο θέατρο. Από τις δύσκολες μέρες του ’72 που
πρωτοπάτησε το σανίδι στη «Φαύστα» του Μποστ, με το «Θεατρικό Εργαστήρι», στην
πατρίδα της τη Θεσσαλονίκη.

Ιδωθήκαμε στο σπίτι της – εκεί πλάι και ο σύντροφός της, ο ζωγράφος Κώστας
Φωτόπουλος. Περίμενα να γελάσουμε πολύ. Αλλά την βρήκα σε περίσκεψη. Και δεν
ήταν μόνο ο πατέρας της, που είχε χάσει πριν από λίγες ημέρες. Η Σοφία
Φιλιππίδου, μετά την καινούργια επιτυχία, σκέφτεται το μέλλον της. Και θέλει
να το διαχειρίζεται πια μόνη της. «Ψάχνεται». Δεν είναι τυχαίο ότι στο θέατρο
είχε να παίξει ενάμιση χρόνο…

«Πήρα τη μετάφραση μαζί μου στη θάλασσα κι όταν άρχισα να την διαβάζω, πρόσεξα
ότι η γυναίκα αυτή εμφανίζεται κάπου στην τεσσαρακοστή πέμπτη σελίδα, άρα δεν
είναι… ακριβώς πρωταγωνίστρια. Αλλά με το που διάβασα τον ρόλο και άκουσα
στο αυτοκίνητο και την κασέτα με τα λόγια του τραγουδιού που λέει η Τζίνετ,
είπα “αυτό θα το κάνω”. Ήταν πολύ απλό. Βρήκα στη γυναίκα αυτή κάποια κλειδιά
που άνοιξαν τη δημιουργική φαντασία μου, που ενεργοποίησαν τον οίστρο μου.
Γοητεύτηκα αμέσως. Και τον θεώρησα ρόλο μεγάλο. Δεν τον “μέτρησα”. Αυτή η
φράση του τραγουδιού της “Τα πράγματα θα μπορούσε να είναι και καλύτερα,
αλλά…” δεν σου κρύβω ότι ήταν καθοριστική για την απόφασή μου. Γιατί αυτή
είναι και η φιλοσοφία μου».

Τα τελευταία χρόνια σαν να προσπαθείτε να «απεγκλωβιστείτε» από την
«εικόνα» σας ακόμα και με κόντρα ρόλους…

Στο μιούζικαλ «Άντρες με τα όλα τους» η Σοφία Φιλιππίδου κλέβει την παράσταση από τους… άντρες (με τα όλα τους)

«Το ζητούμενο από μένα είναι να έχω επαφή με την αλήθεια τη δική μου, με το
εσωτερικό μέτρο μου… Δεν είναι εύκολο να το εννοήσουν οι άλλοι. Και δεν τους
κακίζω γι’ αυτό. Είναι ένα επικοινωνιακό μου πρόβλημα. Δεν ξέρω να
“διαχειριστώ” την επιτυχία μου. Δεν είναι ότι έχω βρει δέκα ή είκοσι ή τριάντα
ρόλους μεγάλους, που θέλω ντε και καλά να τους βάλω στο βιογραφικό μου…
Είναι θέμα επαφής με τη “φύση” μέσα μου, που δεν γνωρίζω αν είναι κωμική ή
τραγική ή δεν ξέρω τι άλλο. Αυτό που έχω μέσα μου δεν έχει ετικέτα. Και δεν
μπορεί να μπει στο ράφι της αγοράς και να πουληθεί όπως η αγορά απαιτεί. Απ’
αυτό θέλω να ξεφύγω: από το να αναλώνομαι σαν προϊόν».

Μα έτσι δεν πάτε κόντρα στο ρεύμα; Δεν δίνετε κλωτσιά στα «ράφια»; Και δεν
θα σας οδηγήσει αυτό σε αδιέξοδο;

«Βεβαίως και υπάρχει η λογική της αγοράς που λέει ότι το συμφέρον το δικό σου
και το δικό μας είναι να μπεις στο συγκεκριμένο ράφι και να ζούμε όλοι καλά ή
κάπως καλά ή μέτρια… Υπάρχει όμως και η αλήθεια αυτού του “σχέδιου ζωής” που
λέει: “Για στάσου! Αν τυχόν αντισταθείς, δίνεις μια προοπτική στην ελπίδα ότι
μπορεί και να ξεφύγεις”».

Το «αντισταθείτε» το δικό σας σημαίνει βέβαια και μια άρνηση προτάσεων,
ίσως και πολύ σημαντικών για τη λογική της αγοράς. Πότε αρνείστε;

«Όταν νιώσω ότι η πρόταση είναι κάτι σαν παγίδα, σαν φυλακή για μένα. Όταν
έχει να κάνει με τα “όνειρα” άλλων, τα οποία δεν με εμπεριέχουν αλλά
κρατιούνται μόνο από την εικόνα μου σε μια αγορά που όλα τα μπορεί, όλα τα
παστρεύει… Όταν σκέφτονται στα σχέδιά τους για μένα αλλά προτάσσοντας μια
αλαζονική επίδειξη ισχύος και θεωρώντας ότι μπορούν να συμπεριφέρονται στα
έμψυχα σαν να είναι άψυχα… Διότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την Αμερική
και την “αυτοκρατορική” της στάση. Έχουμε και στο θέατρο να κάνουμε με μικρούς
αυτοκράτορες που διαφεντεύουν τα θεατρικά μας πράγματα και θέλουν να
επιδεικνύουν την ισχύ τους, μα με μια αλαζονεία… Λέω όχι, όταν η πρόταση με
υποτιμάει. Όταν μένει στο σχήμα και όχι στην ουσία μου. Για να πω πια “ναι”
πρέπει να ερωτευτώ τον ρόλο. Όπως έγινε φέτος με την Τζίνετ. Υπάρχει ένα
δέσιμο με ένα αόρατο μεταξωτό σκοινί μαζί της. Βέβαια ό,τι και να πεις στις
συνεντεύξεις μπορεί να παρεξηγηθεί. Εγώ, πάντως, την αλήθεια μου προσπαθώ να
πω. Και τώρα μπορώ να την λέω πια».

«Έπρεπε να σκέφτομαι πώς θα επιβιώσω»

Έχει περάσει απ’ το μυαλό σας να ξεκινήσετε μόνη ή με άλλους μια δική σας
δουλειά, ώστε να μην είστε αναγκασμένη πια να δέχεστε ή να αρνείστε προτάσεις,
αλλά να προτείνετε εσείς;

Ξαφνικά συγκινείται, δακρύζει…

Νιώθετε πίεση αυτό τον καιρό;

Συγκρατείται, ανακτά τον έλεγχο. «Ναι… Η αγορά σε πιέζει, ύστερα από μια
επιτυχία, να την “δραχμοποιήσεις”. Και πρέπει να βρεις αντιστάσεις.
Αναγκάζεσαι να γίνεις μικρός, μικρός, μικρός, για να βγεις από το αδιέξοδο.
Αλλά μέσα από την πίεση αρχίζω να βλέπω ότι η διέξοδος πιθανόν να είναι η
τόλμη να μιλήσω μέσα από μια δική μου δουλειά. Χρειάζεται να απέχεις όμως ένα
διάστημα. Για να σκεφτείς. Ως τώρα ονειρεύονταν οι άλλοι για μένα. Ίσως είναι
μια καλή στιγμή να φτιάξω ένα δικό μου όνειρο. Γιατί δεν πρόλαβα ως τώρα να
ονειρευτώ. Μέχρις στιγμής, έπρεπε να σκέφτομαι πώς θα επιβιώσω στο θέατρο, πώς
θα είμαι στο “παιχνίδι”, πώς δεν θα με πετάξουν έξω…».

INFO

Στο «Άντρες με τα όλα τους – Full Monty», στο θέατρο «Πόρτα» (Μεσογείων 59,
τηλ. 210-7711.333, 210-7780.518), Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή στις 9.15 μ.μ.
και Σάββατο – Κυριακή στις 6 (Σάββατο λαϊκή) και στις 9.30 μ.μ. Τιμές: 23,50
(λαϊκή) 20, (φοιτητικό) 17 ευρώ.