Η καντίνα

Όποτε αφικνείται ένα καινούργιο τσίρκο στην τηλεοπτική μας δημοκρατία –
προχτές από το γειτονικό Βελιγράδι, χτες από την εξωτική Καμπούλ, σήμερα από
τη σαγηνευτική Βαγδάτη – τρέχουμε ασθμαίνοντας και στήνουμε τριγύρω του τις
μικρές μας καντίνες. Είμαστε κάθε καρυδιάς καρύδι. Αμφιβόλου κύρους
πανεπιστημιακοί, που έχουν μπαϊλντίσει ν’ απευθύνονται σε αδειανά αμφιθέατρα,
δευτεροκλασάτοι πολιτικοί, που στύβουν και την τελευταία σταγόνα από την
εκλογική λεμονόκουπα, σοβαροφανείς δικηγόροι, που αγρεύουν μελλοντικούς
πελάτες, ανενεργοί συγγραφείς, που αποπλανούν ανύπαρκτους αναγνώστες,
ημιπαράφρονες αναλυτές, που βρίσκουν πρόσφορο βήμα για ν’ αναπτύξουν τα
ακατάληπτά τους συμπιλήματα. Εξυπακούεται ότι η βρώση και η πόση μας δεν είναι
πρώτης διαλογής. Σκάρτα υλικά, άθλια μαγειρεμένα, μολονότι σε προσιτές τιμές.
Ένα ευρώ για τις εφημερίδες, μια συνδρομή για τους δέκτες. Άλλωστε και οι
πελάτες μας δεν σκοπεύουν να γευματίσουν. Μόνο να κολατσίσουν κάτι στο πόδι.

Η 17 Νοέμβρη, κατά τον χρυσούν της αιώνα, είχε τη δική της καντίνα. Ορισμένοι
μάλιστα την εύρισκαν και εξαιρετικά νόστιμη, αν και λίγο βαριά, όπερ και
εγνώριζε πιένες. Εξυπηρετούσε φιλότιμα την πελατεία της, ενίοτε και φορτικά,
μέχρι θανάτου. Βλέπετε, η καντίνα της 17 Νοέμβρη παρουσίαζε κάποια ιδιομορφία.
Ήταν ένοπλη. Δεν μπορούσες να παραπονεθείς εύκολα για την ποιότητα των
υπηρεσιών της. Έπρεπε να καταπιείς ό,τι και αν σου σερβίριζε. Δεν ήταν σώφρον
να προσβάλλεις τον μάγειρά της. Εκείνος μάζευε υπομονετικά αποκόμματα – από
τον οικονομικό Τύπο, από τον σκανδαλοθηρικό, από τον αγκιτατορικό, από κάθε
προσβάσιμη πηγή πληροφοριών -, ξενυχτούσε στην κουζίνα μελετώντας,
προμηθευόταν τα απαραίτητα από την αγορά – όλμους, βόμβες, περίστροφα – και
σου μαγείρευε κατά συνείδησιν. Γιατί να τον κακοκαρδίσεις;

Από την αποφράδα ημέρα του καλοκαιριού, που η 17 Νοέμβρη αφοπλίστηκε,
σφραγίστηκε και η δική της καντίνα. Η πολιτεία μας αποφάσισε να τη μετατρέψει
σε τσίρκο. Μάζεψε κάποια από τα άγρια θηρία της – μερικοί, ακόμη και
υψηλόβαθμοι, ισχυρίζονται ότι κυκλοφορούν και κάμποσα ξαμολημένα, προσέλαβε
και δυο τρεις θηριοδαμαστές – τον πιο συμπαθητικό, ανάμεσά τους, εκείνον που
σφάζει με το βαμβάκι, τον έχρισε αρχιθηριοδαμαστή – και άνοιξε τις πύλες του
τσίρκου στους φιλοθεάμονες. Έτσι βρήκαμε ευκαιρία και εμείς να στήσουμε πάλι
τις καντίνες. Σύντομα οι φωνές μας σκέπαζαν και τις φωνές του τσίρκου.
Φιλονικούσαμε ακατάπαυστα. Ήταν αληθινά άγρια αυτά τα θηρία; Μήπως τα είχαν
ναρκώσει; Μήπως τα είχαν ευνουχίσει ή μήπως τα είχαν λοβοτομήσει; Έτσι κι
αλλιώς – συμφωνούσαμε όλοι πρόσκαιρα – παρουσίαζαν αξιοθρήνητο θέαμα.
Υποτονικό. Δεν άξιζε να κόψεις εισιτήριο για να το παρακολουθήσεις.

Μόλις έφτασε το τσίρκο από τη Βαγδάτη, με τις πλούσιες ατραξιόν, πολλοί από
εμάς μετέφεραν τις καντίνες τους έξω από τη δική του τέντα. Εγώ δεν ήμουν
ανάμεσα στους τυχερούς. Καθυστέρησα να μετακομίσω και καταδικάστηκα, παρέα με
ελάχιστους άλλους, να παραμείνω στη θέση μου. Πρέπει να σας πω ότι τα νέα, που
διαρρέουν από μέσα, δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Τα θηρία, προ κενών κερκίδων,
έχουν πανικοβληθεί. Στέκονται ανόρεκτα στα δυο τους ποδάρια, διεμβολίζουν
βαριεστημένα τη φλεγόμενη στεφάνη. Ολοφάνερα παραμονεύει η κατάθλιψη. Σύμφωνα
με έγκυρες πηγές, άνωθεν ρίχτηκε η ιδέα να κλείσει προσωρινά το τσίρκο και ν’
ανοίξει ξανά η καντίνα. Ένα από τα θηρία έσπευσε να την εφαρμόσει – φόρεσε
πάραυτα ένα αντιπολεμικό φανελάκι -, ενόσω τα υπόλοιπα δήλωσαν ότι θ’ απέχουν
κάποιες ώρες από τα νούμερα. Το πρόβλημα όμως έγκειται στον μάγειρα. Έχει
χάσει πλέον την πίστη στον εαυτό του. Ποιος θα δοκιμάσει τις νοστιμιές του,
τώρα που δεν οπλοφορεί;

Ο Πέτρος Τατσόπουλος είναι συγγραφέας.