Η κρίση της διαχείρισης

Η κυβέρνηση συνεδρίασε και αποφάσισε: Δεν υπάρχει λόγος να ληφθούν
ειδικά μέτρα για την οικονομία, εν όψει πολέμου στο Ιράκ. Σωστό; Σωστό. Ως
γνωστόν, η οικονομία είναι κλίμα. Κι αν επιβαρύνεις το κλίμα, με ανησυχίες και
πανικούς για επικείμενες κρίσεις, θα πέσει να σε πλακώσει. Η πολιτική, όμως,
τι είναι; Μην είναι οι κάμποι; Μην είναι τ’ άπαρτα ψηλά βουνά; Μπα, κλίμα
είναι κι αυτή η έρμη. Μόνον που η πολιτική τρέφεται από τις κρίσεις – και οι
κυβερνήσεις κερδίζουν από τη διαχείριση των κρίσεων.

Στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν πολύ καλά – και ας μην το ομολογούν – ότι και
χωρίς το Ιράκ η πορεία της οικονομίας δεν είναι τέτοια που να επιτρέπει στην
κυβέρνηση να προσδοκά εκλογικά οφέλη μεσοπρόθεσμα:

… προσδοκίες

Οι προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί εν όψει της ΟΝΕ όχι μόνο δεν
εκπληρώθηκαν μέχρι τώρα, αλλά για τους περισσότερους διαψεύστηκαν – έως και
οικτρά. Φοβούνται, λοιπόν, ότι αν εμφανιστούν τώρα να παρεμβαίνουν στην
οικονομία, απλώς θα βγάλουν στην επιφάνεια τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια μηνών.
Σωστό; Λάθος. Μία κυβέρνηση κρίνεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τους
πολίτες, όταν αντιμετωπίζει μία εξωγενή κρίση. Σε μία τέτοια κατάσταση, οι
προσδοκίες αυτομάτως μεταβάλλονται – όπως και τα κριτήρια για την αξιολόγηση
των πολιτικών. To ζητούμενο δεν είναι πια η ευμάρεια, αλλά η ασφάλεια – και τα
εκλογικά ποσοστά υπακούουν τελικά στον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης…

… το ισχυρό χαρτί

Ο κ. Κ. Σημίτης κέρδισε πολιτικά από τη διαχείριση του σεισμού της
Αθήνας, ο κ. Γκ. Σρέντερ κέρδισε πολιτικά από τη διαχείριση των πλημμυρών της
Γερμανίας. Ποια είναι η διαφορά σεισμών και πλημμυρών με την ελληνική
οικονομία; Δεν μπορείς να υποκριθείς, παρά για μερικά δευτερόλεπτα, ότι δεν
έγινε ο σεισμός, αλλά μπορείς να υποκρίνεσαι για πολύ καιρό ότι η οικονομία
είναι το ισχυρό σου χαρτί. Σωστό; Σωστό…