Οι στατιστικές των εγκλημάτων

Για τις στατιστικές της εγκληματικής δραστηριότητας και τις έρευνες
θυματοποίησης γράφει ο κ. Γιώργος Απ. Αντωνόπουλος, υποψήφιος διδάκτωρ
Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο του Durham:

«Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο “Η μαύρη τρύπα της εγκληματικότητας” (“ΤΑ
ΝΕΑ”, 22/2/2003) στο οποίο παρουσιάζονται πορίσματα έρευνας που έγινε για
λογαριασμό του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Σύμφωνα με την έρευνα, ένα μεγάλο
ποσοστό εγκληματικών δραστηριοτήτων δεν αναφέρεται στην αστυνομία, με συνέπεια
οι στατιστικές να είναι χωρίς ουσιαστική αξία. Οι έρευνες θυματοποίησης
(έμμεσα) παρουσιάζονται ως το αντιστάθμισμα στους περιορισμούς των
στατιστικών, όμως και αυτές με τη σειρά τους παρουσιάζουν πολλά προβλήματα.

Πρώτο, οι έρευνες θυματοποίησης δε λαμβάνουν υπόψη οργανωμένες εγκληματικές
δραστηριότητες ή/και απάτες.

Δεύτερο, αγνοούν ένα τμήμα του πληθυσμού που βρίσκεται σε ιδρύματα, π.χ.
φυλακές, και το οποίο υποφέρει από το (βίαιο) έγκλημα.

Τρίτο, προκαλούνται πολλά λάθη στη μέτρηση της θυματοποίησης λόγω της μη
αναφοράς, της άγνοιας καταστάσεων θυματοποίησης ή/και της “διαφορικής
παραγωγικότητας” των ερωτηθέντων-θυμάτων.

Τέταρτο, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των θυμάτων δεν είναι σε θέση να περιγράψει
το δράστη, αφού σε πολλά εγκλήματα, π.χ. κλοπή, πολλές φορές δεν υπάρχει
αλληλεπίδραση δράστη και θύματος. Στη Βρετανική Καταμέτρηση του Εγκλήματος του
2000, για παράδειγμα, το 56% των θυμάτων δεν ήταν σε θέση να περιγράψει το
δράστη. Αλλά ακόμα και όταν υπάρχει αυτή η αλληλεπίδραση, η ταχύτητα του
συμβάντος, ο ανεπαρκής φωτισμός, καθώς και προσωπικές απόψεις και στερεότυπα
πολλές φορές δεν επιτρέπουν μια λεπτομερή ή/και έγκυρη περιγραφή του δράστη.
Οι έρευνες θυματοποίησης σίγουρα είναι πιο έγκυρες από τις στατιστικές του
εγκλήματος, αλλά λόγω των παραπάνω πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί και με αυτές».

Εκβιαστές και θύματα

Περί εκβιαστών και εκβιαζομένων ο λόγος από τον κ. Κωνσταντίνο Θ. Λύκο, από
τα Ιωάννινα:

«Μαζί με τους “εκβιαστές”, όποιοι και αν είναι αυτοί, πρέπει να παραπέμπονται
αρμοδίως και οι “εκβιαζόμενοι” για τη στάση τους αυτή της απόκρυψης επί μακρό
χρόνο τέτοιων απαράδεκτων φαινομένων από τις δικαστικές και λοιπές διωκτικές
αρχές και για την έγκαιρη πάταξη και περιστολή του νοσηρού αυτού συμπτώματος
από την κοινωνία μας».