γιατί… οι αρχαίοι «έβαζαν νερό» στο κρασί τους;

Σπάνια, και για πολύ συγκεκριμένους σκοπούς, οι αρχαίοι Έλληνες έπιναν ανέρωτο
κρασί, «άκρατον οίνον» όπως το ονόμαζαν. Το σύνηθες ήταν να το πίνουν
νερωμένο. Η ανάμειξη του κρασιού με το νερό γινόταν μέσα σε μεγάλα αγγεία,
γνωστά ως κρατήρες, και η συνήθης αναλογία ήταν τρία μέρη νερού προς ένα
κρασιού.

Το νερό το πρόσθεταν για δυο λόγους: για να κρατάνε το κρασί δροσερό και για
να μην τους «χτυπάει», να μην τους ζαλίζει. Ήθελαν στις κρασοσυνάξεις τους να
έχουν διαύγεια και «καθαρό μυαλό» ώστε να συμμετέχουν ενεργά και νηφάλια στις
συζητήσεις.

Πολύ διαδεδομένη ήταν η πρακτική να χρησιμοποιούν και νερό που προερχόταν από
λειώσιμο χιονιού, το οποίο, ως γνωστόν, το συντηρούσαν ακόμη και το καλοκαίρι
και το εμπορεύονταν. Ωστόσο, είχαν εφεύρει και ιδιαίτερους τρόπους ψύξης του
κρασιού. Στα μέσα περίπου του 6ου αιώνα π.Χ. επινόησαν ένα αγγείο ειδικής
κατασκευής που επέτρεπε την ψύξη του οίνου και τη διατήρησή του σε ψυχρή
κατάσταση όσο αυτός βρισκόταν αποθηκευμένος σε μεγάλα στενόστομα αγγεία, στους
αμφορείς, προτού μεταφερθεί στους κρατήρες.