Δρόμοι

Μια κουρτίνα…

… δεν φτάνει για να σκεπάσει τις ενοχές της ανθρωπότητας. Όσο και αν
σκεπαστεί, η ιστορία της Γκερνίκα είναι γνωστή και περνάει ακόμη από στόμα σε
στόμα. Είναι μια τρομοκρατική πράξη, ο πρώτος μαζικός αεροπορικός βομβαρδισμός
αμάχων, σε μια μικρή ισπανική πόλη, το 1937, από τον Χίτλερ. Κανείς, ούτε
αυτός ο Κόλιν Πάουελ, δεν μπόρεσε να μιλήσει για πόλεμο, έχοντας πίσω του
αυτές τις εξαρθρωμένες εικόνες από γυναίκες, παιδιά και ζώα. Με όσες κουρτίνες
και αν κρύψει κανείς τον πίνακα του Πικάσο, κάθε Ευρωπαίος είναι σε θέση να
τον ξαναζωγραφίσει από μνήμης.

Το κέντρο…

… της Ευρώπης έχει μετατοπιστεί, είπε χαιρέκακα τις προάλλες ο Ράμσφελντ. Ο
Αμερικανός υπουργός Άμυνας εννοούσε φυσικά την αποστασία των οκτώ ευρωπαϊκών
χωρών που υπέγραψαν τη δήλωση υποταγής προς την Αμερική. Και τα έβαλε με τη
Γαλλία, τη Γερμανία και το Βέλγιο, που τους είπε «ασυγχώρητους», επειδή δεν
στηρίζουν τη νέα αμερικανική σταυροφορία στο Ιράκ. «Δεν έχω πεισθεί», του είπε
ο Γερμανός ομόλογός του Γιόσκα Φίσερ. «Αυτό είναι το πρόβλημά μου». Όσο
μιλούσε ο Ράμσφελντ, έξω, στην καρδιά του Μονάχου, χιλιάδες διαδηλωτές, που
είχαν κληθεί σε συλλαλητήριο από εκκλησιαστικές και πολιτικές οργανώσεις της
χώρας, διαδήλωναν τη δική τους δυσπιστία.

Τα δεινά…

… του πολέμου είναι ζωντανή μνήμη για τους Ευρωπαίους. Τα έζησαν στη χώρα
τους, στην πόλη τους, στο χωριό τους, στο σπίτι τους. Εκεί έμαθαν για τις
βόμβες, την κατοχή, τους μαζικούς τάφους. Ίσως αυτούς τους Ευρωπαίους εννοούσε
ο Ράμσφελντ όταν μιλούσε για την «παλιά Ευρώπη». Αυτούς που δεν θέλουν να
ξαναδούν τα ίδια, ούτε στη δική τους χώρα ούτε σε καμιά άλλη. Προχθές, στο
Μόναχο, ακούστηκε καθαρά η αντιπολεμική φωνή της ευρωπαϊκής ηγεσίας. Τόσο το
καλύτερο για την αξιοπιστία της. Γιατί κάθε υπαναχώρηση θα εκθρέψει την
πεποίθηση της Αμερικής πως μπορεί να επιβάλλει τη βούλησή της χωρίς όρια. Ό,τι
συμβεί στο Ιράκ θα επαναληφθεί, αύριο στο Ιράν, μεθαύριο στη Βενεζουέλα,
αλλού. Αρκετές «μαύρες τρύπες» έχει ανοίξει η αμερικανική πολιτική στον κόσμο:
στη Βοσνία, στη Σερβία, στο Κοσσυφοπέδιο, στο Αφγανιστάν, στη Λατινική
Αμερική.

Η αμερικανική…

… πολιτική, κάθε φορά που εγκληματεί, καλεί τους άλλους να πληρώσουν τον
λογαριασμό. Αυτή τη φορά, ο λογαριασμός θα είναι πολύ ακριβός. Αν καθήσουμε
στο ίδιο τραπέζι με τους Αμερικανούς, θα πρέπει να πληρώσουμε τον λογαριασμό
με το νόμισμά μας, που ύστερα από έναν πόλεμο θα συντριβεί από το δολάριο. Θα
πρέπει να τον πληρώσουμε με την οικονομία μας, που αν ματαιωθούν τα ευρωπαϊκά
συμβόλαια με το Ιράκ θα δουλεύει με πολύ ακριβότερο πετρέλαιο. Θα πρέπει να
τον πληρώσουμε με τον πολιτισμό μας, κάθε φορά που η ένοχη συνείδηση θα μας
καλεί να σκεπάσουμε τα έργα του πίσω από μια κουρτίνα ντροπής.