Διαστάσεις Γιόσκα, ο μέγας

Όπως είπε και ο ραβίνος του Βερολίνου, «τα ναζιστικά στρατόπεδα
συγκέντρωσης δεν τα απελευθέρωσαν διαδηλωτές».

Ηρεμήστε, φίλοι μου! Δεν έχει αποφασιστεί ακόμη τίποτε! (του Πλαντύ, από τη «Μοντ»)

Οι εκπρόσωποι του ενός στρατοπέδου δεν μπόρεσαν ποτέ να χωνέψουν ότι ένα
ενεργό στέλεχος του Μάη του ’68 έγινε υπουργός Εξωτερικών μιας χώρας σαν τη
Γερμανία. Έκαναν λοιπόν τα πάντα για να τον δυσφημήσουν. Έβγαλαν
«ενοχοποιητικές» φωτογραφίες για το παρελθόν του (τίποτα φοβερό: κάτι
συγκρούσεις με την Αστυνομία), χλεύασαν την αντιπυρηνική και φιλειρηνική στάση
του κόμματός του, προσπάθησαν με δεκάδες αναλύσεις να αποδείξουν ότι η
«φυσιολογική» συμμαχία του καγκελάριου Σρέντερ δεν είναι με τους Πράσινους,
αλλά με τους Φιλελεύθερους.

Οι εκπρόσωποι του άλλου στρατοπέδου αδυνατούν να χωνέψουν το ίδιο πράγμα, αλλά
για άλλους λόγους: πώς είναι δυνατόν ένας πρώην εξεγερμένος να συγκυβερνά με
τους αστούς; Τον είπαν λοιπόν υποκριτή, συμβιβασμένο, πουλημένο, κατήγγειλαν
τη στάση του στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, του έριξαν ντομάτες, προσπάθησαν
με δεκάδες αναλύσεις να αποδείξουν ότι η «φυσιολογική» συμμαχία των Πρασίνων
δεν είναι με τους Σοσιαλδημοκράτες, αλλά με τους πρώην κομμουνιστές. Η
«φυσιολογική» τους θέση δεν είναι στην κυβέρνηση, ούτε καν στην αντιπολίτευση,
αλλά στον δρόμο.

Ο Γιόσκα Φίσερ άντεξε τις επιθέσεις και από τα δύο στρατόπεδα. Στις
δυσφημιστικές εκστρατείες απάντησε με την αυτοκριτική του. Στις ντομάτες
απάντησε με τον πολιτικό λόγο. Σε όσους τον κατηγορούν ότι πουλήθηκε, απαντά
με την καθημερινή πολιτική του στάση. «Οι άνθρωποι της γενιάς μου λένε ότι
πρέπει να αποδεικνύεις τους ισχυρισμούς σου. Εγώ δεν έχω πειστεί από τους
ισχυρισμούς σας. Δεν μπορώ να απευθυνθώ στην κοινή γνώμη και να τους
υποστηρίξω, αφού δεν τους πιστεύω», είπε προχθές στο Μόναχο, απευθυνόμενος
(δημοσίως) στον Ντόναλντ Ράμσφελντ. Ποιος άλλος πολιτικός έχει την εντιμότητα
και το θάρρος να μιλήσει με αυτόν τον τρόπο;

Είναι αδιευκρίνιστο ακόμη αν το γαλλογερμανικό σχέδιο μετατροπής του Ιράκ σε
προτεκτοράτο του ΟΗΕ φέρει τη σφραγίδα του Φίσερ. Αυτό που διαρρέει, ίσως για
λόγους σκοπιμότητας, είναι ότι το σχέδιο ξεκίνησε από το γραφείο του υπουργού
Εξωτερικών της Γαλλίας. Η συμβολή του Φίσερ πρέπει πάντως να ήταν
αποφασιστική. Εκείνος, άλλωστε, έκανε τους πρώτους υπαινιγμούς, εξοργίζοντας
τον Αμερικανό ομόλογό του. Δική του ήταν ασφαλώς η ιδέα αυτής της
επικοινωνιακής αντεπίθεσης της «παλιάς Ευρώπης». Απέναντι στη δουλοπρέπεια των
«οκτώ μισθοφόρων», αυτή η Ευρώπη αποδεικνύει τώρα ότι έχει πρόταση. Ότι δεν
διαπνέεται από έναν στείρο φιλειρηνισμό και αντιαμερικανισμό, αλλά είναι
έτοιμη να συμβάλει με τις Ένοπλες Δυνάμεις της στην προσπάθεια αφοπλισμού του
Σαντάμ Χουσεΐν, και να υποστηρίξει τη χρήση βίας, στην περίπτωση που ο
δυνάστης του Ιράκ συνεχίσει να μη συνεργάζεται με τα Ηνωμένα Έθνη.

Ανεξαρτήτως της τύχης αυτού του σχεδίου, η Ευρώπη ορθώνει επιτέλους το
ανάστημά της. Και η πολιτική, χάρις στον Γιόσκα Φίσερ, σώζει την τιμή της.