ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Την ευρωσύνη μην την κλαις

Βαρέθηκα να διαβάζω επικήδειους της Ευρώπης, από ανθρώπους που ουδέποτε την
πίστεψαν, δεν την θέλησαν, δεν την αναγνώρισαν και δεν την είδαν ακόμα να
γεννιέται. Η Ευρώπη έχει μεγάλη δύναμη αλλά δεν το γνωρίζει. Έτσι είναι σαν να
μην την έχει. Θα μπορούσε να κάνει πολλά, αλλά δεν τα επιχειρεί, γιατί δεν
πιστεύει στον εαυτό της. Ίσως να μην καταφέρει ποτέ να υπάρξει, αλλά αυτό θα
οφείλεται περισσότερο στους ρεαλιστές όλων των χωρών της που δεν καταλαβαίνουν
ότι μόνο με ρομαντισμό και έλλειψη ρεαλισμού αλλάζεις καταστάσεις.

Εδώ στην Ελλάδα θα μπορούσαμε να είμαστε λιγότερο ρεαλιστές, τέτοιου είδους
τουλάχιστον. Στο κάτω κάτω υπάρχουμε επειδή πριν από διακόσια χρόνια μερικοί
ρομαντικοί έμποροι αποφάσισαν να μην είναι ρεαλιστές. Θα μπορούσαμε, ρομαντικά
ξανά, να επενδύσουμε στην ύπαρξη της Ευρώπης περισσότερο από ό,τι στους
εγωισμούς και τα κόμπλεξ μας. Ίσως να είναι η Ευρώπη τόσο γηραιά όσο λένε και
να μην αντέχει άλλες αλλαγές.

Δεν είναι η κίνηση των οκτώ που την υπονομεύει, αλλά οι φόβοι, οι δισταγμοί,
οι εγωισμοί και τα κόμπλεξ των πολιτικών, οι εδραιωμένες νοοτροπίες, η
αμοιβαία καχυποψία. Τα συναισθήματα των πολιτών της έχουν σημασία. Πιο πολύ
μετράνε κι από όσο θα μετρήσει ένας δικός της στρατός.

Κι ο στρατός θα έχει σημασία επειδή ίσως αλλάξει αυτά τα συναισθήματα.

Ίσως και να μην είναι τόσο γηραιά η Ευρώπη όσο λένε όσοι ελπίζουν ότι θα
εξαφανιστεί με την πρώτη σταγόνα της βροχής – του πολέμου – στο Ιράκ. Ίσως
μπορεί να φτιάξει έναν κλώνο, καλύτερο από τον εαυτό της, για το μέλλον, με
μνήμη και συνείδηση.