Πέτυχε νίκη τύπου… Νίκου

Τι συμπεράσματα μπορούν να βγουν από το χθεσινό παιχνίδι Παναθηναϊκού – ΠΑΟΚ,
που μάλλον δεν θα μείνει στα χρονικά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου; Όχι και πάρα
πολλά πράγματα. Κυρίως ότι ίσως έχει φθάσει επιτέλους η χρονιά του
«τριφυλλιού», αφού η ομάδα του Μαρκαριάν, χωρίς να εντυπωσιάζει σε καμία
περίπτωση, κερδίζει μάλλον άνετα και πάντως απολύτως δίκαια έναν έναν τους
θεωρητικούς διεκδικητές του Πρωταθλήματος. Το ότι τους κερδίζει κυρίως επειδή
αυτοί παρουσιάζονται κατώτεροι των φιλοδοξιών τους δεν αλλάζει ριζικά τα
πράγματα. Ο ΠΑΟΚ, για παράδειγμα, ήταν και πάλι αξιόμαχος, αλλά του έλειπε
αρκετά κραυγαλέα η προσωπικότητα. Ομάδα συνόλου ούτως ή άλλως, αλλά και με τις
λίγες μονάδες που μπορούν ίσως να κάνουν τη διαφορά (Γεωργιάδης, Οκκάς, Καφές)
εξουδετερωμένες, ο βόρειος Δικέφαλος έδειξε καθαρά τα όρια του: η μάχη για την
τρίτη θέση είναι ευγενής, αλλά κατά πάσα πιθανότητα υπεράνω των δυνατοτήτων
του και, για να μην αδικούμε παίκτες και προπονητή, των αντικειμενικών
στηριγμάτων του.

Κατά τα άλλα, το παιχνίδι φανέρωσε για ακόμα μία φορά τις αδυναμίες του
ελληνικού ποδοσφαίρου – στο γήπεδο αυτή τη φορά. Μικρή ταχύτητα, λίγες
εμπνεύσεις και ιδίως λίγη τόλμη στο στήσιμο των ομάδων και στο ξετύλιγμα της
δημιουργικότητάς τους. Μέσα στην μπόρα το πάθος δεν έλειψε, αλλά και το λάθος
διαρκώς καραδοκούσε. Οι ένθεν και ένθεν Κύπριοι ήταν αυτοί που περισσότερο
δυσκολεύτηκαν να προσαρμοσθούν, ενώ, αντίθετα, η ευχάριστη επιβεβαίωση ήρθε
για ακόμα μία φορά από τον Σεϊταρίδη, ο οποίος πείθει ότι, εκτός από καλό
παιδί, μάλλον θα καταφέρει να γίνει το ξεχωριστό μπακ που υποσχόταν από την
αρχή της πράσινης καριέρας του.

ΠΕΙΣΜΑ

Η νίκη όμως αυτή του Παναθηναϊκού ήταν πάνω απ’ όλα κατ’ εικόνα και ομοίωση
του πρωταγωνιστή τού αγώνα. Ο Νίκος Λυμπερόπουλος είναι ένας από τους λίγους
πραγματικούς Έλληνες ποδοσφαιριστές – κι αυτό είναι κάτι που δεν χρειαζόταν το
χθεσινό γκολ του για να το θυμηθούμε. Η φετινή ιδιορρυθμία της περίπτώσής του
έγκειται στο γεγονός ότι αμφισβητήθηκε – πρώτα πρώτα, θέλω να πιστεύω, από τον
ίδιο του τον εαυτό – όσο ποτέ άλλοτε. Η επανάκτηση της θέσης του στην
ενδεκάδα, και μάλιστα με τον προπονητή εκείνον με τον οποίο είχαν αρχίσει, στο
τέλος της περσινής περιόδου, οι δυσκολίες του φανερώνουν δύναμη χαρακτήρα και
νοοτροπία ώριμου άνδρα. Ο Καλαματιανός χαφ δείχνει πιο μεστός παρά ποτέ. Η
έντασή του περιορίζεται πια στο παιχνίδι και όχι στον επηρεασμό του αντιπάλου
ή του διαιτητή. Η ενστικτώδης χειρονομία προστασίας του διαιτητή μετά το τέλος
του περσινού ντέρμπι ντροπής με τον Ολυμπιακό τον ανέβασε ένα αόρατο σκαλοπάτι
στην εκτίμηση των φιλάθλων αλλά και του εαυτού του. Ο Λυμπερόπουλος αγαπάει το
ποδόσφαιρο, είναι βέβαιο. Με τις φετινές εμφανίσεις του δείχνει να σέβεται και
όλους όσους προσπαθούν να το υπηρετήσουν, έστω και να δεν τα καταφέρνουν το
ίδιο καλά με εκείνον. Ξανά χτες το βράδυ, έβλεπε γήπεδο (ωραιότερες και από το
γκολ ήταν οι στιγμές που, με μάτια θαρρείς στην πλάτη, απλοποιούσε το παιχνίδι
βγάζοντας με τη μία τους συμπαίκτες του στον ελεύθερο χώρο) και αγωνιζόταν να
μεταδώσει και στον Κύπριο αδελφό-ανταγωνιστή του (εντός και εκτός γηπέδων)
κάτι από τη φλόγα ενός αθλήματος που στη χώρα μας τρεμοσβήνει τον τελευταίο
καιρό.

ΕΥΚΟΛΗ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Το Πρωτάθλημα, είναι σίγουρο, έχει ακόμα μακρύ δρόμο. Ο Ολυμπιακός αγωνίζεται
να κρατήσει το κύρος του αλώβητο (το πλήγμα το έχει καταφέρει όμως μόνος του
στον εαυτό του) και η ΑΕΚ των πολλών αντιφατικών συμβόλων δεν έχει ξεμπερδέψει
ακόμα με τους δαίμονές της, αλλά δεν θα το βάλει τόσο εύκολα κάτω. Το μικρό
ψυχολογικό προβάδισμα του Παναθηναϊκού μπορεί αρκετά εύκολα να ανατραπεί ή να
μεγαλώσει – το δύσκολο είναι να αποκτήσει πραγματική συναρπαστικότητα μια
διοργάνωση που μέχρι στιγμής αφήνει ένα γενικό αίσθημα μουδιάσματος,
αμηχανίας, αλλά και, στο βάθος, πείσματος για ζωή.