Δρόμοι

Η Λίζα Γουόλς…

… ετοιμάζεται για ένα κοντσέρτο στο Μόντρεαλ. Θα τραγουδήσει τζαζ μαζί με
δυο από τα παιδιά του Ντιουκ Έλινγκτον. Στα είκοσι τέσσερά της χρόνια,
ετοιμάζει και δίσκο. «Λατρεύω να τραγουδώ για τους ανθρώπους, λατρεύω την
τζαζ», λέει. Η Λίζα είναι γεννημένη τραγουδίστρια. Είναι επίσης γεννημένη με
μια σπάνια νευρογενετική διαταραχή που λέγεται σύνδρομο Ουίλιαμς. Σε αυτό
οφείλει το μουσικό της ταλέντο. Έχει τέλεια αίσθηση του τόνου, πιάνει μια
μελωδία μόλις την ακούσει στο πιάνο και μπορεί και τραγουδάει το Ρέκβιεμ του
Βέρντι απέξω και ανακατωτά. Μα δεν μπορεί να ξέρει πώς δυο και δυο κάνουν
τέσσερα. Δεν μπορεί να τα προσθέσει. Οι γιατροί αποδίδουν το σύνδρομο στην
έλλειψη ενός μικροσκοπικού τμήματος γενετικού υλικού από το χρωμόσωμα Νο 7.

Οι άνθρωποι…

… με σύνδρομο Ουίλιαμς, έχουν χαμηλό δείκτη ευφυΐας. Επειδή δεν έχουν
αίσθηση του χώρου, δυσκολεύονται να δέσουν ακόμη και τα κορδόνια των
παπουτσιών τους. Μα πολλοί από αυτούς είναι ιδιαίτερα προικισμένοι μουσικά.
Μόλις ανοίξουν το στόμα τους, ένα μέρος του εγκεφάλου τους που στους άλλους,
τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους, δεν έχει καμιά σχέση με τη μουσική, αρχίζει να
παίρνει φωτιά. Είναι σαν να ανοίγεις το καπό ενός αυτοκινήτου και να
διαπιστώνεις πως τα διάφορα μέρη της μηχανής κάνουν άξαφνα εντελώς
διαφορετικές δουλειές από αυτές που είναι προορισμένα να κάνουν, λες και
κάποιο μαγικό χέρι μπέρδεψε τα καλώδια, εξηγεί ένας γιατρός στην καναδική
«Γκλόουμπ & Μέιλ».

Σε ποιο μαγικό…

… χέρι να οφείλεται άραγε η αστραφτερή ματιά που έχουν συνήθως αυτά τα
παιδιά; Αν προσέξει κανείς, θα ξεχωρίσει πάνω στην ίριδα των ματιών τους
σχήματα από αστεράκια. Είναι και αυτό άλλο ένα χαρακτηριστικό του συνδρόμου.
Τα υπόλοιπα είναι λιγότερο ποιητικά: καρδιαγγειακά προβλήματα, πεπτικές
διαταραχές, χρόνιες αϋπνίες. Ένα τέτοιο κορίτσι, η Γκλόρια Λένοφ, μπορεί και
τραγουδάει 2.000 τραγούδια σε 25 διαφορετικές γλώσσες. Μια φορά, σε ένα
αεροδρόμιο, είχε κάνει έναν μετανάστη αχθοφόρο να ξεσπάσει σε λυγμούς, όταν
του τραγούδησε ένα τραγούδι στη μητρική του γλώσσα.

Θυμηθήκαμε…

… έτσι μια άλλη ιστορία που είχαμε γράψει για εκείνη την όμορφη γυναίκα που
έκανε κάτι συγκλονιστικό ένα βράδυ, σε έναν σταθμό του Μετρό της Νέας Υόρκης.
Μόνη της, στον δικό της κόσμο, σφύριξε έναν σκοπό γλυκό και καθαρό και οι
νότες χοροπηδούσαν πάνω στα γυαλιστερά τούβλα του τοίχου και πλημμύριζαν τον
σιωπηλό σταθμό σαν κελάηδημα. Τόσο πολύ είχε τραβήξει την προσοχή ενός
δημοσιογράφου που έτυχε να βρίσκεται εκεί, που όχι μονάχα έστησε αυτί, αλλά
κάθησε και έγραψε στην εφημερίδα του μια ολόκληρη σελίδα για το ταπεινό
σφύριγμα, εκεί που συνήθως γράφουν για ληστείες, βιασμούς και πολέμους. Σε
γενική «αναπηρία», δεν σφυρίζουμε πια, δεν τραγουδάμε. Έτσι παράξενοι είμαστε
οι άνθρωποι. Γινόμαστε ευαίσθητοι μονάχα σαν μας λείψει κάτι, όπως, ας πούμε,
ένα κομματάκι από το χρωμόσωμα Νο 7.