ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κοίτα τι όμορφα που έμαθες…

«Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη»… Θυμάσαι; Είχε ξεχάσει. Πάνε
χρόνια, εξάλλου. Μπερδεύτηκαν τα λόγια σε μάχες και μετακινήσεις, σε στιγμές
ενηλικίωσης, εξετάσεις, δουλειές, συναντήσεις, έρωτες, χωρισμούς. Μα, ήσουν
εκεί! Θυμάσαι; Μπα… Πολλά τα παραμύθια. Συναντήθηκαν οι ιστορίες τους,
έμπλεξαν, μπερδεύτηκαν. Πολλές τις έκρυψε κιόλας. Για να μη φανούν, για να μην
τις δει. Μα πού; Πώς; Απαντά με κίνηση. Σηκώνει όχι το μικρό, αλλά ένα
μεγαλύτερο δαχτυλάκι, μπροστά από τη μύτη της, ανάμεσα στα μάτια. Δεν την
κρύβει, αλλά κρύβεται.

Το ξέρεις; Ναι. Πάντα ήξερε. Είχε το χάρισμα, της λένε ακόμη. Περνούσαν οι
στιγμές, φωτίζονταν ακαριαία. Δεν ήθελε χρόνο πολύ. Στα γρήγορα, για να
προλάβει. Μπροστά της, οι χάρτες της επίσημης στρατηγικής όριζαν γραμμές
πολιτικής ξεκάθαρες και γωνίες ορθές. Σημειωμένες με μολύβι μπλε και κίτρινο
-όχι κόκκινο, ποτέ. Με ώχρα ψητή, μ’ αυτό το ξεβαμμένο αλλά σκούρο κόκκινο,
σημείωναν τα σύνορα. Θυμάσαι; Αντιδράσεις στα όρια, προτάσεις ρηξικέλευθες και
ιδέες τρελές έμπαιναν στο συρτάρι, σε κάτι μικρά σεντουκάκια βαθιά. Στο
αρχείο, διαβασμένα. Με ετικέτες σαφείς. Νομίζεις; «Προς αναθεώρηση», «προς
επισκευή», «προς καταστροφή», «προς φύλαξιν»…

Είχε το χάρισμα – το προνόμιο της τάξης και της οργάνωσης. Τη βασανιστική
ικανότητα να μην ξεχνά τις λεπτομέρειες. Να τις κρύβει, αλλά να μη σβήνουν.
Θυμάσαι; Ναι. «Δώσε κλώτσο να κυλήσει» λοιπόν… Το παραμύθι αυτό, το παραμύθι
εκείνο. Ιστορίες που γράφτηκαν αλλιώς. Που τις αφηγήθηκαν ή τις διηγηθήκαμε
λάθος. Κατ’ επιλογήν τις πιστέψαμε. Νομίζεις; Κοίτα, όλες καταλήγουν εδώ! Κι
ήταν πάντα μία; Η ίδια; Σε πόσα κομμάτια χωρισμένη; Σε πόσες διαφορετικές
γραφές; Σε μια εικόνα παράλογη, εξωφρενική, αλλά τόσο φυσιολογική. Στη θέα της
πεταλίδας που ζει κολλημένη στα βράχια, έτσι καθώς ορίζει η επιστήμη, η
βιολογία, η καταγωγή. Που βλέπει τη ζωή να κινείται, να περνά, που την
αναγνωρίζει και τη χαίρεται. Πόσο πολύ την αξίζουν τα άλλα είδη! Μα αν εκείνη
αφεθεί στο ρεύμα, θα καταστραφεί! Θυμάσαι; Ποιος είπε πρώτος αυτό το παραμύθι;
Εσύ; Κι εγώ; Κοίτα τι όμορφα που έμαθες να κολυμπάς! Κοίτα τι όμορφα γλιστράς
σε καθαρά νερά, σε πελάγη μακρινά!