ΜΑΤΙΕΣ Σε κίνηση…

Έτσι μου αρέσει η πόλη: να ‘ναι γεμάτη από κόσμο, γυναίκες και άντρες να
πηγαίνουν στις δουλειές τους, τα παιδιά στα σχολεία τους, τα δικαστήρια και τα
υπουργεία να λειτουργούν, οι διάφορες υποθέσεις να προχωρούν, τα μαγαζιά να
‘χουν κίνηση, τα θέατρα και οι κινηματογράφοι να κόβουν εισιτήρια, «η ζωή να
τραβάει την ανηφόρα», που λέει και ο Ρίτσος.

Προσοχή: η πόλη μού αρέσει έτσι, τώρα. Ύστερα απ’ αυτή τη «μακρά
περίοδο» των εορτών, που η Αθήνα αδειάζει, η Θεσσαλονίκη αδειάζει και στους
δρόμους κυκλοφορούν όσα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν πριν από μισόν αιώνα! Αυτό το
«άδειο», μου θυμίζει εκείνες τις φοβερές μέρες του ελληνικού καλοκαιριού, που
όλοι διψάμε για μια μπόρα μισής ώρας, έστω. Ωραία που το τραγουδάει ο
Λαπαθιώτης… «Τα καλοκαίρια μ’ έψησαν και τα λιοπύρια τα βαριά/ κι οι
ξάστεροι ουρανοί οι γαλάζοι: / απόψε μού ποθεί η καρδιά, πότε να ‘ρθει μες στα
κλαριά/ ο θείος βοριάς και το χαλάζι!..».

Αύριο-μεθαύριο, βέβαια, θ’ αρχίσω πάλι να γκρινιάζω. Και δικαιολογημένα. Θα με
ενοχλούν οι ουρές στις αφετηρίες, θα μου «τη δίνει» το μποτιλιάρισμα των
αυτοκινήτων, θα με τρελαίνει η φασαρία, θα με αρρωσταίνει το σκουπιδομάνι, θα
μου πριονίζει τα νεύρα το τρεχαλητό, σε υπηρεσίες, τράπεζες, Αστυνομίες και τα
τοιαύτα. Αλλά είναι ποτέ ο άνθρωπος ευχαριστημένος; Ή, μάλλον, μπορεί ποτέ να
είναι ευχαριστημένος ο Έλληνας, που σπάνια βρίσκει το μέτρο και τη μέση οδό;

Πάντως, εμένα ειδικά, οι γιορτές μου τη σπάνε και για έναν ακόμη λόγο:
διακόπτεται το πρωτάθλημα. Πολλοί ίσως γελάνε μ’ αυτό που λέω. Κι όμως… Όταν
από μικρό παιδί τρέχεις στα γήπεδα, δεν είναι δυνατόν να καταλάβεις Κυριακή
χωρίς ποδόσφαιρο. Κυριακή ίσον ποδόσφαιρο. Γκολ, πέναλτι μαϊμούδες, πέναλτι
που δεν δόθηκαν, «πλάκες», προγνωστικά, «κοράκια», ιστορίες με ντέρμπι.

Και να, πριν ακόμα ο καινούργιος χρόνος κάνει τα πρώτα του βήματα, ντέρμπι
κορυφής! Ο Παναθηναϊκός παίζει με τον Ολυμπιακό. Φυσικά, θα ταλαιπωρηθεί
ολόκληρη η Αθήνα, χιλιάδες αστυνομικοί θα ‘ναι στο πόδι και ο διαιτητής θα
φταίει για ό,τι κι αν συμβεί! Ας ελπίσουμε – κι ας το ευχηθούμε – όλα να
κυλήσουν ομαλά, χωρίς φασαρίες…