ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η ελπίδα της άνοιξης…

Ένα μικρό πράσινο πραγματάκι. Μόλις που ξεχώριζες δύο φυλλαράκια κι ένα
μικροσκοπικό μίσχο τόσο τρυφερό που νόμιζες πως στο πρώτο φύσημα θα έσπαγε, θα
γινόταν χίλια κομμάτια.

Το μικρό φυτό στεκόταν εκεί, στη μέση της γλάστρας, αγκαλιασμένο από μυρωδάτο
χώμα. Δεν είχε ούτε χρώμα, σκέτο πράσινο (το χρώμα της ελπίδας λένε…), ούτε
άρωμα. Αλλά είχε μια παράξενη ομορφιά που σ’ έκανε να μη μπορείς να πάρεις τα
μάτια σου από πάνω του. Σίγουρα κάτι υπήρχε εκεί, κάτι παραπάνω από ένα ακόμη
φυτό που έσκασε μύτη.

Αλλά τι;

Έμεινε να το κοιτάζει ώρα πολλή. Ύστερα έσκυψε και το άγγιξε απαλά, με το φόβο
μην το πληγώσει. Τα φύλλα έμοιαζαν βελούδινα. Και στο σημείο που έσμιγαν, ένα
τόσο δα μπουμπούκι. Μόλις που το έβλεπες με το μάτι, μα καταλάβαινες πως ήταν
αυτό που εγκυμονούσε το άνθος. Τώρα, πώς της ήρθε να χαμογελάσει;

Μα, τι είχε λοιπόν συμβεί; Ήταν σίγουρη πως το προηγούμενο βράδυ που βγήκε στο
μπαλκόνι η γλάστρα ήταν άδεια. Κι έπειτα, θα μπορούσε να πάρει όρκο, έξω είναι
χειμώνας. Και το χειμώνα τα λουλούδια μαραίνονται. Ξαναγεννιούνται την άνοιξη.

Τι ήταν αυτό που έσπρωξε αυτή τη μικροσκοπική ζωούλα να βγει από το σκοτεινό
χώμα της και να αντικρύσει το φως; Τρομοκρατήθηκε στη σκέψη τού τι μπορεί να
είχε συμβεί. Έτρεξε μέσα και έκλεισε με βία την μπαλκονόπορτα.

Μα δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Κοίταξε κλεφτά έξω. Όχι, δεν το είχε
φανταστεί. Το φυτό ήταν ακόμη εκεί κι έμοιαζε να τεντώνεται προκλητικά για να
χαρεί τον ήλιο σε όλο του το σώμα.

Κατάλαβε. Ήταν απλό. Το μόνο που είχε να κάνει ήταν να ανοίξει την πόρτα. Και
να αφήσει την άνοιξη να μπει…