Ο δρομέας μακρινών αποστάσεων…

Γρηγόρης Βαλτινός

Σε… δρομέα μακρινών αποστάσεων έχει εξελιχθεί. Ο Γρηγόρης Βαλτινός. Έργο και
σεζόν είναι γι’ αυτόν όνειρο άπιαστο. Το «στάνταρ» του πια είναι έργο και δύο
σεζόν. Χρόνια τώρα. Στο «Λαμπέτη» του Γιώργου Λεμπέση έχουν βρει – να μην τους
ματιάσω τους ανθρώπους… – τη συνταγή της επιτυχίας. Η ακτινοβολία του
Γρηγόρη Βαλτινού είναι; Τα έργα που επιλέγουν είναι; Οι παραστάσεις του είναι;
Οι παρτενέρ του; Το περσινό «Δείπνο με φίλους» κατέβηκε τη Δευτέρα ενδόξως:
θέατρο φίσκα, πρόσθετες καρέκλες, διενέξεις και απογοητεύσεις στο ταμείο…
Και κατέβηκε γιατί ήταν προγραμματισμένο. Αφενός για να δώσει τη θέση του στο
«Ξυπόλητη στο πάρκο», αφετέρου για να ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη πρώτα, όπου θα
παίζεται από 26 Ιανουαρίου και για πέντε εβδομάδες στο «Εγνατία», και στη
συνέχεια σε δεκατρείς επιλεγμένες πόλεις της Ελλάδας που διαθέτουν θέατρο
ικανό να φιλοξενήσει το λιτό αλλά σύνθετο – και πολύ ωραίο – σκηνικό του
Γιώργου Ασημακόπουλου.

… και ο σεβασμός

Ξαναείδα, την προτελευταία μέρα της στην Αθήνα, την παράσταση που είχα δει
πέρσι, στην αρχή – αρχή της. Και είδα μια παράσταση, που είχε παιχτεί κάπου
για επτά μήνες πέρσι και άλλους τρεις φέτος, αναλλοίωτη. Με τους ηθοποιούς της
– Κοραλία Καράντη, Κλέων Γρηγοριάδης, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου οι άλλοι τρεις –
να μην την έχουν «διαλύσει» από την πλήξη αλλά αντίθετα να την κρατούν σ’ ένα
επίπεδο εξαιρετικό. Πάνω απ’ όλα όμως είδα τον Γρηγόρη Βαλτινό, σ’ ένα ρόλο
που μόνο αυτός μπορεί πια να παίξει έτσι, με την ακτινοβολία και με τη λεπτή
αίσθηση του κωμικού και της ειρωνείας που έχει αναπτύξει στο έπακρο, περνώντας
σε δεύτερο επίπεδο την ουσία του έργου που κάθε άλλο παρά «εργάκι» είναι, να
μην έχει ευτελίσει από την τριβή των δέκα αυτών μηνών το παίξιμό του, να μην
έχει καταφύγει σε ευκολίες του τύπου «εγώ το κοινό μπορεί να το ξετρελάνω», να
μην έχει «χοντρύνει» σε φτηνά αστειάκια τις λεπτές αποχρώσεις στο παίξιμό του
αλλά, αντίθετα, να τις έχει κάνει πιο λεπτές, να «μιλάει» απολαυστικά με τις
σιωπές του… Θα καταλάβαινα κάθε ηθοποιό που έπειτα από δέκα μήνες
παραστάσεων δεν θα άντεχε και θα προσπαθούσε να βρει «πατήματα» για να
διασκεδάσει την πλήξη στην οποία αναμφίβολα οδηγεί η επανάληψη. Άνθρωπος δεν
είναι και ο ηθοποιός; Ούτε ξέρω πώς αντιμετωπίζει ο Γρηγόρης Βαλτινός μέσα του
την πλήξη. Αλλά αυτό που είδα τον τιμά. Θα έλεγα γιατί σέβεται το κοινό του.
Το πιο σωστό όμως είναι, γιατί σέβεται τον εαυτό του.