Στο έλεος του Ήλιου

Στο Πούντα Αρένας της Χιλής, τη νοτιότερη πόλη του πλανήτη, όλα είναι
διαφορετικά, με πρώτο τον καιρό. Η Αλεχάντρα Μουντάκα επιτρέπει στα δύο παιδιά
της να βγουν έξω μόνον αφού προηγουμένως ελέγξει την πρόγνωση για τη
θερμοκρασία, τη βροχή και το επίπεδο της υπεριώδους ακτινοβολίας.

Η τρύπα στο στρώμα του όζοντος πάνω από την Ανταρκτική μεγαλώνει την τελευταία
δεκαετία και πρόσφατα επεκτάθηκε πάνω από το Πούντα Αρένας. Απρόθυμα οι
125.000 κάτοικοι της πόλης έμαθαν να προσαρμόζονται. Παρακολουθούν λεπτομερώς
τον «ηλιακό σηματοδότη», ο οποίος ανακοινώνεται από την τηλεόραση και το
ραδιόφωνο και τοιχοκολλείται στους δρόμους. Ακόμη και τις ζεστές ημέρες, οι
περισσότεροι φορούν σακάκια, πουκάμισα ή μπλούζες με μακριά μανίκια. Πολλοί
φορούν γυαλιά ηλίου και χρησιμοποιούν αντηλιακές κρέμες με δείκτη προστασίας
50, ακόμη κι όταν ο ουρανός είναι σκεπασμένος με σύννεφα.

«Η ζωή έχει αλλάξει πολύ για μας τα τελευταία λίγα χρόνια και γνωρίζω ότι οι
γιοι μου δεν θα μπορέσουν να χαρούν τα παιδικά τους χρόνια όπως τα είχα χαρεί
εγώ όταν μεγάλωνα εδώ» λέει ο 33χρονος δάσκαλος Μουντάκα. «Προσδοκούσαμε την
άνοιξη για να μας ανακουφίσει από τον σκληρό χειμώνα, αλλά τώρα ο κίνδυνος
είναι την εποχή αυτή ο μέγιστος για όλους εμάς που ζούμε εδώ».

Το στρώμα του όζοντος στη στρατόσφαιρα απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της
υπεριώδους ακτινοβολίας του ήλιου. Από τότε που οι επιστήμονες ανακάλυψαν για
πρώτη φορά την τρύπα πάνω από την Ανταρκτική, στα μέσα της δεκαετίας του 1980,
αυτή έχει σχεδόν διπλασιαστεί σε μέγεθος και όταν στο Νότιο Ημισφαίριο έρχεται
η άνοιξη, καλύπτει μια περιοχή μεγαλύτερη από τη Νότια Αμερική, που περιοδικά
φτάνει ώς τη Νότια Χιλή και την Αργεντινή.

Η σοσιαλιστική κυβέρνηση απάντησε θέτοντας σε εφαρμογή ένα μεγάλο πρόγραμμα
πρόληψης και εκπαίδευσης, που είναι πλέον ορατό παντού. «Είναι ένας νέος
τρόπος ζωής», λέει η Λίντια Αμαράλες Οσόρνο, περιφερειακή διευθύντρια του
χιλιανού υπουργείου Υγείας στο Πούντα Αρένας. «Ο ηλιακός σηματοδότης αναρτάται
παντού, σε σούπερ μάρκετ, γραφεία και σχολεία, ενώ έχουμε και μια «ταξιαρχία
του όζοντος» για να κάνουμε τον πληθυσμό να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα».