Μαλλιά-κουβάρια ΚΚΕ – ΣΥΝ για το Κυπριακό

Μπορεί στο Κυπριακό τα δύο μεγάλα κόμματα να έδειξαν ότι συμπλέουν, η
Αριστερά όμως έγινε μαλλιά-κουβάρια. ΚΚΕ και ΣΥΝ αντάλλαξαν βαριές κατηγορίες
σε μια αντιπαράθεση ασυνήθιστης οξύτητας και διάρκειας. Η κόντρα κορυφώθηκε
στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση που έγινε στη Βουλή μετά τη Σύνοδο
Κορυφής της Κοπεγχάγης, όπου ο κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος καταλόγισε «υποκρισία»
και «διολίσθηση σε εθνικίζουσες απόψεις» στην ηγεσία του ΚΚΕ. Την επομένη, ο
«Ριζοσπάστης» τον κατηγόρησε για αντικομμουνιστικό παραλήρημα και τον
χαρακτήρισε «πλασιέ του σχεδίου Ανάν».

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ΣΥΝ και το ΚΚΕ διαφωνούν. Αυτή η αντιπαράθεση
όμως έχει διαφορετικό χαρακτήρα. Όπως λέει χαρακτηριστικά ένα στέλεχος του
ΣΥΝ, «το Κυπριακό είναι γραμμένο στα γονίδια της Αριστεράς». Ο κ. Μπάμπης
Πρωτόπαπας, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΝ, θυμάται ότι «τις δεκαετίες
του ’50 και του ’60 η Αριστερά έδωσε μάχες για την αυτοδιάθεση της Κύπρου και
έφαγε ξύλο από τους εθνικιστές που φώναζαν υπέρ της ένωσης. Αυτές οι μάχες
είναι χαραγμένες στο συλλογικό μας θυμικό». Πέρα από το ιστορικό θυμικό που
ενεργοποιείται όμως από την προοπτική της λύσης του πολιτικού προβλήματος με
ένα κοινό κράτος Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, υπήρχε και ένας διαχρονικός
σύνδεσμος των ελληνικών κομμάτων με το ΑΚΕΛ, το αναλογικά ισχυρότερο αριστερό
κόμμα της Ανατολικής Μεσογείου. Το ενδιαφέρον των ψηφοφόρων της Αριστεράς ήταν
δεδομένο, και πολύ υψηλότερο από εκείνο των άλλων κομμάτων.

Δέσμευση

Η αλήθεια είναι πως το ΚΚΕ είχε δεσμευτεί – πολύ προτού ο κ. Ανάν γίνει
γραμματέας του ΟΗΕ – σε μια συγκεκριμένη πολιτική για το Κυπριακό. Πάντα
αντιμετώπιζε αρνητικά την ιδέα να γίνει η Κύπρος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης –
την οποία κατατάσσει στις δυνάμεις του διεθνούς ιμπεριαλισμού – και δεν άλλαξε
στάση ούτε το 1996, όταν το ΑΚΕΛ υιοθέτησε και άρχισε να υποστηρίζει το αίτημα
ένταξης της Λευκωσίας. Όταν κατατέθηκαν οι προτάσεις Ανάν, το ΚΚΕ υποστήριξε
πως «οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις αποτέλεσαν έναν εκβιαστικό μοχλό για την
αποτροπή μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού», ενώ το ίδιο το σχέδιο
χαρακτηρίσθηκε από το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ ως τελεσίγραφο αποδοχής
τετελεσμένων αποφάσεων ιμπεριαλιστικής έμπνευσης.

Η στάση όμως που υιοθέτησε ο Περισσός τον έφερε στο ίδιο στρατόπεδο με τις
πατριωτικές δυνάμεις, οι οποίες απέρριπταν το σχέδιο Ανάν από μια εθνικιστική,
δηλαδή μια ιδεολογικά εντελώς διαφορετική αφετηρία. Ο Νίκος Κωνσταντόπουλος
διέγνωσε μια ευκαιρία – και την «άρπαξε από τα μαλλιά». Στην Κεντρική
Επιτροπή, η οποία συνεκλήθη εκτάκτως, επέβαλε την αποδοχή του σχεδίου Ανάν ως
βάση διαπραγμάτευσης – παρακάμπτοντας αποφασιστικά τις επιφυλάξεις μιας
μερίδας της αριστερής του πτέρυγας (όπως ο κ. Π. Λαφαζάνης και ιδιαίτερα ο κ.
Α. Αλαβάνος που υιοθετούσαν ώς έναν βαθμό τις αντιρρήσεις του Περισσού). Ο κ.
Κωνσταντόπουλος μπορούσε όμως να προβάλλει το επιχείρημα ότι βρισκόταν στη
ίδια γραμμή με το αδελφό κόμμα στην Κύπρο, το ΑΚΕΛ.

Συσπείρωση στον ΣΥΝ

Στελέχη της Κουμουνδούρου υποστηρίζουν, παραπέμποντας στις δημοσκοπήσεις, ότι
ο κ. Κωνσταντόπουλος κέρδισε τον πρώτο γύρο. Λένε ότι στη δημοσκόπηση της
Metron Analysis (Νοέμβριος 2002) ο ΣΥΝ εμφανίζει ένα πρωτόγνωρα υψηλό ποσοστό
συσπείρωσης (70%) γύρω από τη στάση τής ηγεσίας για το σχέδιο Ανάν. Αντίθετα,
μόνο το 26,7% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ συμφώνησε με την επιλογή του Περισσού, ότι
το σχέδιο πρέπει να απορριφθεί. Μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., την
οποία το ΚΚΕ χαρακτήρισε ως «επισημοποίηση της διχοτόμησης», η Κουμουνδούρου
θεωρεί ότι η επιλογή της δικαιώθηκε. Όπως έδειξε και το άρθρο του Άγγελου
Ελεφάντη στην «Κυριακάτικη Αυγή» το επόμενο διάστημα, ο ΣΥΝ «βγαίνει» όλο και
πιο ανοικτά υπέρ μιας λύσης του Κυπριακού με βάση το σχέδιο Ανάν. Η
Κουμουνδούρου ακολουθεί έναν διπλό στόχο: πρώτον, να καρπωθεί την ιστορική
ευαισθησία της Αριστεράς για λύση του Κυπριακού και, δεύτερον «να στριμώξει
όσο περισσότερο γίνεται το ΚΚΕ». Η αντιπαράθεση αυτή έχει μέλλον.