ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το κορδελάκι του δάσους

Όταν τα πρωτόφεραν κάτω από το άγαλμα της Αθηνάς, ήταν ένας μεγάλος λόφος
σκοτεινός που ανάδινε κρύο, τα έλατα. Ύστερα τα έστησαν όρθια κι ο αέρας του
βουνού αραίωσε τριγύρω τους και το κρύο απλώθηκε σ’ όλη την πόλη. Αυτό που
διαλέξαμε βρέθηκε να έχει επάνω δεμένη σ’ ένα κλαρί μια κορδελίτσα. Σημάδι
καταγωγής άραγε, ή τι άλλο; Από πού να ερχόταν, είχα ξεχάσει να ρωτήσω. Στα
βουνά οι ορειβάτες βάζουν τέτοιες κορδελίτσες στα κλαριά των δέντρων για να
σου δείχνουν τον δρόμο στα δύσκολα μονοπάτια. Αλλά δεν είναι τέτοιο το δέντρο
μας, βέβαια. Καμία σχέση. Μας έχει πείσει πια ο Μάργαρης, το επαναλαμβάνει
ακούραστα κάθε χρόνο, ότι ωφελεί την οικολογία η αγορά αληθινών ελάτων. Κι
έτσι χωρίς τύψεις τα αγοράζουμε. Χωρίς τύψεις, αλλά με μια ολόκληρη τελετή
επιλογής στην αρχή, απαλλαγής στο τέλος και θλίψης ενδιαμέσως. Θλίψης
υπογραμμισμένης με μπόλικη λάμψη από τις γυάλινες μπάλες και τα χρωματιστά
φωτάκια. Σίγουρα κάποια πανάρχαιη παγανιστική τελετή αναβιώνει με το κρέμασμα
στολιδιών, που θα ήταν κάποτε αφιερώματα. Και τώρα προσπαθούμε να πνίξουμε τη
δύναμη της αρχαίας συνήθειας με την αυταπάτη της διακόσμησης. Διαλέγουμε δήθεν
αυστηρά, δήθεν καλόγουστα. Να μη νιώθουμε πως είμαστε ξεπαγιασμένοι νομάδες
που εκλιπαρούμε τη μάνα φύση να μας λυπηθεί, να φέρει πίσω τον ήλιο. Αυτόν τον
δρόμο μάς δείχνει το κορδελάκι στο δέντρο μας, την ανάγκη της επανάληψης. Να
ξαναστήνουμε τα ίδια σύμβολα, να ξαναμπαίνουμε στον κύκλο του χρόνου. Και πόση
γλύκα έχει το παιχνίδι αυτό, και πόσο όμορφα είναι τα καινούργια στολίδια.
Πνίξαμε το βαθυπράσινό του στα χρώματα, χάθηκε το κορδελάκι του δάσους.