Βουλευτές… πολυτελείας

Πριν από τρία χρόνια, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλωσόριζε μια νέα εποχή
διαφάνειας και οικονομικής χρηστότητας. Σήμερα, παραμονές της διεύρυνσης της
Ε.Ε. (και του ιδίου), οι ευρωβουλευτές δικαιούνται ακόμη «αποζημίωση» ύψους
έως και 425.530 ευρώ τον χρόνο…

Όχι, δεν είναι αυτή η επίσημη αποζημίωση που λαμβάνουν από τη χώρα τους. Όλοι
οι ευρωβουλευτές, με εξαίρεση τους Ολλανδούς, πληρώνονται όσα και οι βουλευτές
στην πατρίδα τους. Οι Ισπανοί κερδίζουν τα λιγότερα, περίπου 38.470 ευρώ τον
χρόνο. Οι Ιταλοί κερδίζουν τα περισσότερα, περίπου 153.000 ευρώ τον χρόνο. Αν
αρχίσουν να εργάζονται βάσει του ισχύοντος συστήματος νέοι ευρωβουλευτές από
τα πρώην κομμουνιστικά κράτη, οι ταπεινές αποζημιώσεις τους θα είναι
μικροσκοπικά κλάσματα εκείνων των Ιταλών, των Γερμανών ή των Βρετανών. Από την
άλλη πλευρά, όμως, αν διατηρηθεί το ισχύον σύστημα, θα μπορούν και αυτοί, όπως
υπολογίζει ένας ευρωσκεπτικιστής Βρετανός ευρωβουλευτής, να εισπράττουν κάθε
χρόνο ένα πακέτο 425.530 ευρώ: «Όλοι το παίρνουν», λέει. «Διότι είναι απολύτως
νόμιμο».

Οι ευρωβουλευτές δικαιούνται, πράγματι, αξιοπρεπέστατες αποζημιώσεις και
επιδόματα για τη μετάβασή τους στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες, τα ταξίδια
εργασίας τους, την παρουσία τους στο Ευρωκοινοβούλιο, τα έξοδα γραφείου και
προσωπικού τους. Απλώς φροντίζουν, δεδομένου ότι ο έλεγχος είναι από ελάχιστος
έως μηδαμινός, να εκμεταλλεύονται με διάφορα τεχνάσματα το σύστημα και να
εισπράττουν πολλλά περισσότερα από όσα δαπανούν. Για τι είδους τεχνάσματα
μιλάμε; Από τη μίσθωση συγγενών ή νεαρών και φιλόδοξων πτυχιούχων με μισθούς
πείνας, έως τα ταξίδια με αεροπορικές εταιρείες χαμηλού κόστους…

Πριν από τρία χρόνια, τα αξιότιμα μέλη του Ευρωκοινοβουλίου εκδίωξαν τον Ζακ
Σαντέρ, καθώς και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή της οποίας ηγείτο, για αμαρτίες στις
οποίες περιλαμβάνονταν η κατάχρηση κεφαλαίων και το «μαγείρεμα» λογαριασμών.
Μια πρόσφατη πρωτοβουλία για τη θέσπιση ενός «ενιαίου καθεστώτος βουλευτών»,
με ενιαία αμοιβή χωρίς πρόσθετα, ύψους περίπου 103.830 ευρώ τον χρόνο, με
ευρωπαϊκή φορολογία και όλα τα έξοδα να καταγράφονται και να ελέγχονται,
ψηφίστηκε μεν από το Ευρωκοινοβούλιο, «κόλλησε» δε στο Συμβούλιο υπουργών.
Όπως ομολογεί ο Γκάρι Τίτλεϊ, ηγέτης των Βρετανών Εργατικών ευρωβουλευτών, «το
Κοινοβούλιο εξελίσσεται σιγά – σιγά σε συνώνυμο της απάτης. Πρέπει να
αποζημιωνόμαστε μόνο γι’ αυτά που ξοδεύουμε». Επισήμως, σε αυτό συμφωνούν όλοι
οι συνάδελφοί του.

© The Times, 2002

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κίττυ Ξενάκη