Δρόμοι

Ο Κρίστοφερ Ριβ…

… ο παράλυτος ηθοποιός, τώρα μπορεί και κουνάει τα δάχτυλά του. Μπορεί και
νιώθει το ζεστό και το κρύο. Μπορεί και αναπνέει χωρίς υποστήριξη. Μπορεί και
νιώθει τα χέρια της γυναίκας του και των παιδιών του να τον αγκαλιάζουν.
Μπορεί και νιώθει όλα εκείνα που πολλά άτομα με ειδικές ανάγκες ονειρεύονται
να μπορέσουν μια μέρα να νιώσουν και αυτά. Οι γιατροί αποδίδουν τη βελτίωσή
του στις σκληρές του προσπάθειες. Είναι, άραγε, ο Κρίστοφερ Ριβ το μοναδικό
άτομο με ειδικές ανάγκες που προσπάθησε τόσο πολύ για να γίνει καλά;

Ένα άλλο…

… τέτοιο άτομο, η Μπάρμπαρα Μακί που γράφει στους «Νάντο Τάιμς», αισθάνεται
μάλλον δυσάρεστα με αυτή τη γνωμάτευση των γιατρών. Χαίρεται για το κατόρθωμα
του Κρίστοφερ Ριβ. Αλλά αναρωτιέται: Μονάχα αυτός προσπάθησε τόσο σκληρά; Και
όποιος προσπαθεί αρκετά σκληρά γιατρεύεται πάντα; Η Μπάρμπαρα Μακί έχει χάσει
τον λογαριασμό. Δεν θυμάται πια πόσοι και πόσοι «καλοί Σαμαρείτες», που
περνούσαν και την έβλεπαν, της έλεγαν πως αν προσπαθήσει αρκετά θα γιατρευτεί
και αυτή. Όμως, παραμένει παραπληγική, ύστερα από 29 χρόνια σκληρών
προσπαθειών. Έκανε φυσικοθεραπεία (ώσπου έληξε η ιδιωτική της ασφάλιση).
Ξόδεψε ώρες στο γυμναστήριο (ώσπου εξαντλήθηκε ο λογαριασμός της στην
τράπεζα). Προσπάθησε σκληρά. Και ας λένε οι γιατροί του Κρίστοφερ Ριβ πως
αυτός προσπάθησε περισσότερο.

Οι γιατροί…

… του ηθοποιού έχουν, άραγε, δίκιο; Υπάρχουν άτομα με ειδικές ανάγκες που
δεν θέλουν να θεραπευτούν; Κουταμάρες. Κανείς δεν έχει τις οικονομικές
δυνατότητες του Κρίστοφερ Ριβ. Το 80% των ατόμων με ειδικές ανάγκες στην
Αμερική ζει στα όρια της φτώχειας. Τα περισσότερα δεν είναι ασφαλισμένα. Πολλά
ζουν σε ιδρύματα. Πού να τα βρουν τα χρήματα για να προσπαθήσουν περισσότερο;
Μόνο το 15% από αυτά τα άτομα έχουν δουλειά. Η Μπάρμπαρα Μακί θα μπορούσε να
αποθέσει τις ελπίδες της στις προσευχές. Να προσεύχεται, να προσεύχεται, ώσπου
να σηκωθεί από το αναπηρικό καροτσάκι. Το έχει κάνει. Προσευχόταν πριν από
κάθε εγχείρηση. Προσευχόταν μετά. Αγόραζε ευαγγέλια, κομποσκοίνια. Εξακολουθεί
να είναι μια παραπληγική.

Σε εκείνους…

… που είναι στην ίδια κατάσταση με τη δική της ένα έχει να πει: «Μη δίνετε
σημασία στους ανθρώπους που σας κάνουν να νιώθετε άσχημα. Μη δίνετε σημασία σε
εκείνους που σαν κάνουν να νιώθετε ενοχές γι’ αυτό που είσαστε. Μη δίνετε
σημασία στους γιατρούς που κουνάνε υποτιμητικά το κεφάλι όποτε τους λέτε πως
δεν μπορείτε να κουνήσετε τα πόδια σας. Μη δίνετε σημασία στους θρησκόληπτους
που έχουν κάνει τα θαύματα επάγγελμα. Μη δίνετε σημασία σε όλους αυτούς που
θέλουν να γίνετε κάτι που δεν είστε. Είστε ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Το
έχετε αποδεχτεί στη ζωή σας. Αυτοί που έχουν ανάγκη από σκληρές προσπάθειες
είναι όσοι δεν μπορούν να το αποδεχτούν όπως το αποδεχτήκατε εσείς».