ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ιστορίες από μια γωνιά της Γης…

Στέκι μικρό, γωνιά άγνωστη σ’ όσους κι αν ρώτησα. Παράξενο – η εικόνα του
εκεί, για χρόνια. Η αίσθηση οικεία, καθώς περνούσα από απέναντι, από κοντά,
από λίγο μακρύτερα. Κι ας μη μπορούσα τ’ όνομά του να θυμηθώ. Κι ας μην
έβρισκα, στην αρχή, μεμιάς τον δρόμο. Είχα στον νου μου την ταμπέλα – ξύλινη,
μικρή, εκεί στην εσοχή κάποιας στενής οδού. Κάτι σημάδια αμυδρά (κι άλλες
ταμπέλες, πιο θολές). Η εικόνα ήταν εκεί, αλλά η λέξη; «Γη»; «Γη μακρινή»; «Γη
απομονωμένη»; Ή μήπως «Φως»;

Ένα μικρό μαγαζί – μαγαζάκι κεντρικό. Άγνωστο – κι ας περνούν, απ’ το πρωί,
αμέτρητοι άνθρωποι από ‘κεί. Δεν το προσέχουν – ή μήπως το κοιτούν αλλιώς;
Στραβά; Αδιάφορα; Στα πεταχτά; Κάτι υφάσματα χρωματιστά, αραχνοΰφαντα,
κρεμασμένα ψηλά στην οροφή, για να τα παίρνει ο αέρας, τραβούσαν ευχάριστα το
βλέμμα προς τα εκεί. Κι ήταν κάτι στιγμές με (ανοιξιάτικες ή χειμωνιάτικες;)
ηλιαχτίδες που σκαρφάλωναν μέχρι το ξύλινο πατάρι – να βολευτούν στον καναπέ,
ανάμεσα σε μαξιλάρια λευκά.

Η διακόσμηση άλλαξε μαζί με την εποχή (φέτος το φθινόπωρο, αν δεν κάνω λάθος).
Κι εκεί που ήταν υφάσματα, τώρα αιωρούνται θαρρείς αερόστατα χάρτινα, σε
χρώματα απαλά, σχεδόν διάφανα. Μα, κι άλλες νότες, σαν περνώ, ακούω. (Ή μήπως
είναι οι ίδιες, από άλλο αυτί;). Τι έγινε, παιδιά, προχθές; Πού άρχισε ν’
αστράφει – εντός ή εκτός; Έφεραν τα ηχεία τη βροχή; «Riders on the Storm»; Με
τις πόρτες κλειστές; Όχι – ορθάνοιχτες. Να προσθέτουν ήχους οι σταγόνες οι
έξω, σε καταιγίδες φιλικές, ευπρόσδεκτες (πρώτη φορά;), στα προς τα μέσα.

Είναι μονάχα ένα μικρό καφέ: στην καρδιά της πόλης. Έμαθα να θυμάμαι τ’ όνομά
του – «Γη» (ή μήπως «Χώρα»; Θα πρέπει να εξαρτάται απ’ τον μεταφραστή – ή τη
στιγμή; Μπορεί κι από τα πρόσωπα. Μπορεί.). Στέκι μικρό αυτό το μαγαζί – μια
κουκίδα δική μου, στον χάρτη της πόλης. Γωνιά φιλόξενη και χαμογελαστή γι’
ανθρώπους κι άλλους – πολλούς. Από ‘δώ κι από ‘κεί. Φίλοι καλοί – βλέπουν
εικόνες που ζωγραφίζονται, χωρίς φθόγγους, χωρίς λέξεις, χωρίς συνθήματα
αναγνωριστικά. Αφήνουν χώρο στις ιστορίες να ξεγλιστρούν, μ’ έναν καφέ, μ’ ένα
γλυκό, μαζί με τα παγάκια σε γλυκιά σαμπούκα.