ΜΑΤΙΕΣ Υπόδειγμα

Μέρες, τώρα, ήθελα ν’ αφιερώσω ένα χρονογράφημα στον Νίκο Χατζηνικολάου, που
έδωσε μια πολύ ωραία συνέντευξη στο BHMAGAZINO και είπε εξόχως ενδιαφέροντα
πράγματα, για τη δουλειά του στην τηλεόραση και τη ζωή του σε σχέση μ’ αυτήν.
Πέφτανε, όμως, συνεχώς γεγονότα, το ‘να πάνω στ’ άλλο, τα θέματα τρέχανε,
σπρωχνόντουσαν ποιο θα πρωτομπεί στη στήλη κι έτσι το κείμενό μου για τον
σπουδαίο συνάδελφο και μοναδικό παρουσιαστή έμεινε στο ράφι. Σήμερα, όμως,
τέρμα όλα τα άλλα θέματα. Σήμερα Χατζηνικολάου! (Για το Κυπριακό, άλλωστε,
γράφονται και θα γραφτούν τόσα και τόσα…). Γιατί η συνέντευξή του με τον
Κωνσταντίνο ήταν υποδειγματική.

Λέγαμε, εμείς οι παλιοί, οι «γραφιάδες», ότι μόνο το κείμενο που μπαίνει στο
χαρτί έχει ψυχή, έχει φωτιά και σου δείχνει τον «απέναντι», όταν πρόκειται για
συνέντευξη, γυμνό, χωρίς κανένα φτιασίδι, αν, βέβαια, θέλεις να τον
ξεγυμνώσεις. Είναι λαθεμένη, τελικά, αυτή η προσέγγιση. Μια τηλεοπτική
εκπομπή, που είναι «ορκισμένη» να μην κρύψει τίποτα, μια εκπομπή στον αέρα,
ζωντανή, χωρίς τα κόλπα του μοντάζ, είναι απίστευτα αποκαλυπτική και καίρια.
Αρκεί ο δημοσιογράφος που την φτιάχνει να είναι ψύχραιμος, διαβασμένος και
ανυποχώρητος.

Γνωρίζω τον Κωνσταντίνο, από την εποχή που ήταν «νεαρός διάδοχος». Πάντοτε,
είχε ένα υπεροπτικό ύφος, που προσπαθούσε να το «μαλακώσει» με φιλικά
χαμόγελα. Την περασμένη Τρίτη, όμως, στο δελτίο ειδήσεων του Χατζηνικολάου, ο
Κωνσταντίνος δεν ήταν αυτός που ξέρουμε. Ήταν ένας άνθρωπος κουρασμένος,
νικημένος, άοπλος. Το βλέμμα του, στιγμές στιγμές, έμοιαζε χαμένο. Και η φωνή
του, εκτός από δυο – τρεις περιπτώσεις, δεν θύμιζε τίποτε απ’ τα παλιά. Κι όλα
αυτά, γιατί ο Χατζηνικολάου ήταν αποφασισμένος να φτάσει τα πράγματα ώς την
άκρη. Να επιμείνει, για να βγάλει την αλήθεια, εξαντλητικά.

Θύμωσε, κάποια στιγμή, ο Κωνσταντίνος, επειδή ο δημοσιογράφος τον παρατήρησε
πως είπε ένα ψεματάκι. Δεν είναι συνηθισμένος σε τέτοια αντιμετώπιση. Αλλά,
όταν κάτι δεν είναι αληθές, όπως σημείωσε ο Χατζηνικολάου, είναι ψευδές.
Ψεύδος, λοιπόν, είναι ότι ο τέως δεν διεκδικούσε αποζημίωση, παρά μόνον το
σπιτάκι του. Ψεύδος είναι ότι από το ’67 ώς το ’73 προέβαινε σε συνεχείς
καταγγελίες εναντίον της χούντας των Αθηνών. Ψεύδος είναι ότι δεν παρενέβη στα
πολιτικά πράγματα της χώρας, εφόσον αρνήθηκε να επιτρέψει στον πρωθυπουργό του
53% να αναλάβει το υπουργείο Άμυνας. Αμείλικτα ερωτήματα ενός δημοσιογράφου
που δεν χάριζε κάστανα και δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει τίποτα «γαργάρα».
Απόδειξη ότι ακόμη και για το κλείσιμο της συζήτησης διάλεξε το ευγενικό αλλά
παγερότατο «ευχαριστώ πολύ, κύριε…».