ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μας έχτισαν!

Σαν τη γυναίκα του πρωτομάστορα στο γεφύρι της Άρτας. Σαν τις αδερφές της.
Ολόκληρη οικογένεια ήταν κι εκείνες. Η μια ‘χτισε το Δούναβη, η άλλη τον
Εφράτη. Εμείς οι Κυψελιώτες τι θα στοιχειώσουμε ακριβώς; Τον θαυμαστό
καινούργιο κόσμο θα χτίσουνε πάνω στις ζωές μας; Το πάρκο που ζούσαμε, το
χτίζουν γύρω γύρω. Σε ποια χώρα ξυπνάμε και κοιμόμαστε; Πού ζούμε ακριβώς, πού
βρισκόμαστε; Ξημερώνει και βραδιάζει και αρμόδιο δεν βρίσκουμε. Στα τηλέφωνα
ξεροσταλιάσαμε. Ο Άννας μας στέλνει στον Καϊάφα. Το ΥΠΕΧΩΔΕ στη Νομαρχία. Η
Νομαρχία στο Ειδικό Ταμείο Μόνιμων Οδοστρωμάτων Αθηνών (μα, τον Χριστό, που
γεννιέται σε λίγες μέρες). Κανένας δεν ξέρει τίποτα. Κάτι γυναίκες που βόσκουν
τα σκυλιά τους κι είναι οι μόνοι κοινωνικοποιημένοι άνθρωποι της περιοχής,
λένε ότι η εταιρεία που φτιάχνει το φράχτη θα κόβει και εισιτήρια στα πορτάκια
που θα ανοίξει. Ποια πορτάκια; Ποια εταιρεία; Πριν από λίγες μέρες ψηφίσαμε
τοπικούς αρχόντους, να συμμετέχουμε στις αποφάσεις που μας αφορούν, λέει. Πού
βρίσκονται οι άρχοντες; Στα βόρεια προάστια μένουν όλοι; Κι εμάς μας τιμωρούν
που ξεμείναμε εδώ κάτω; Πριν ακόμα από λιγότερες μέρες μας έλεγαν ότι η
κυβέρνηση θα στραφεί στα προβλήματα του πολίτη; Είμαστε πολίτες; Υπάρχουμε; Να
πληρώσουμε επειγόντως εισιτήριο μήπως και υπάρξουμε; Τι άλλο πια να
πληρώσουμε; Έναν εφιάλτη ζούμε. Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει στ’ αλήθεια
αυτό το πράγμα. Ανήκουμε στην Ευρώπη, ναι! Εδώ θα πέσουν τα τείχη στη
Λευκωσία, δεν μπορεί να μας χτίσουν εμάς μέσα σε καινούργια. Πώς να
ξεκουνηθούμε, πώς να αντιδράσουμε; Διαδήλωση για τον πόλεμο στο Ιράκ κάνουν
στο Πανεπιστήμιο. Την επίθεση στην Κυψέλη πώς τη βγάζεις στο κέντρο;