ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ (Παν)άκριβή μου κατάθλιψη…

Μέχρι το 2020, η κατάθλιψη θα είναι το νούμερο ένα πρόβλημα στη Δύση, λένε οι
επιστήμονες.

Και χτυπάνε το καμπανάκι. Και ανάβει ο καβγάς. Χάπια ή ψυχοθεραπεία;

Και τρελαίνεται ακόμα περισσότερο ο φίλος μου ο Παύλος.

Μήνες τώρα πάλευε να βγει από τα σκοτεινά τούνελ της ψυχής του.

Ένας απλός ιδιωτικός υπάλληλος είναι ο φίλος μου ο Παύλος. Με φιλοδοξίες και
όνειρα που – ακόμα – δεν πραγματοποιήθηκαν. Με ένα σκληρό ωράριο εργασίας,
στον κλοιό της εντατικοποίησης, με τον εφιάλτη του μισθού που εξανεμίζεται
λίγες ημέρες αφότου τον εισπράξει.

Να φταίνε αυτά, που «έχασε» τον δρόμο;

Ή μήπως ευθύνεται η υπερπροστατευτική μητέρα του, που τον ανάγκαζε να παίρνει
πάντα ένα πουλοβεράκι για το κρύο…

«Μη χάπια!» έφριξε ο ψυχαναλυτής, και τον κάθισε απέναντί του.

Και ο φίλος μου ο Παύλος υποχρεώθηκε να βουτήξει βαθιά στις μνήμες του, στο
υποσυνείδητό του, στην εμβρυακή του ηλικία, να βγάλει έξω τα εσώψυχά του, να
ανακαλύψει τι είναι αυτό που τον πληγώνει.

Και κάθε φορά σηκωνόταν πιο αγχωμένος από την αναπαυτική πολυθρόνα του
γιατρού.

Το πρόβλημα εντοπιζόταν όχι στην ίδια τη θεραπεία, αλλά στο πορτοφόλι του, που
άδειαζε με εξωφρενικά γρήγορους ρυθμούς.

Έπρεπε να συναντιέται με τον θεραπευτή του δύο φορές την εβδομάδα, πληρώνοντας
60 ευρώ την κάθε φορά – φιλική τιμή -, κι ακόμα δεν είχαν «ακουμπήσει» το
πρόβλημα. Για να φτάσει στην άκρη του τούνελ ήθελε μάλλον μια περιουσία.

«Δεν είμαστε για εδώ» κατέληξε σύντομα, που δεν το είδε μαρξιστικά το ζήτημα,
αναγκάστηκε όμως να ομολογήσει πως η ψυχοθεραπεία είναι ζήτημα που αφορά γερά
πορτοφόλια.

Ταυτόχρονα αναγκάστηκε να αποδεχτεί πως το όλο θέμα είναι ζήτημα διαταραγμένης
σερετονίνης, που μπορεί να λυθεί με τα μαγικά χαπάκια – και το ασφαλιστικό σου
ταμείο τα πληρώνει, και τον γιατρό δεν χρειάζεται να τον βλέπεις τόσο συχνά.
Κοστίζει φθηνά και έχει και πολύ πιο γρήγορα αποτελέσματα.

Ο Παύλος ακόμα αναρωτιέται αν φταίει ο μπαμπάς του για το χάλι του. Δεν τον
έπαιρνε έγκαιρα αγκαλιά όταν έκλαιγε στην κούνια. Δεν θα το μάθει όμως ποτέ.

Γιατί η ζωή τρέχει και θέλει τον Παύλο να είναι κάθε στιγμή όρθιος. Και του
δυστυχή δεν του φτάνουν τα λεφτά για «θεραπείες πολυτελείας», δυστυχώς…