ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αδειάστε τα μουσεία

Φοβούνται τα μεγάλα μουσεία μήπως, όταν δοθούν τα Μάρμαρα της Ακρόπολης στην
Ελλάδα, πάρουν σειρά και οι άλλες πρώην πτωχές, υπανάπτυκτες, επικίνδυνες ή
ανύπαρκτες χώρες που τώρα υπάρχουν και διεκδικούν την αξιοπρέπειά τους,
φοβούνται μην διεκδικήσουν και διάφορους ξενιτεμένους θησαυρούς και έργα
τέχνης. Γιατί φοβούνται όμως, δεν καταλαβαίνω. Θα έπρεπε να χαίρονται, έτσι
δεν είναι; Τι νόημα έχει να διασώζεις ένα έργο τέχνης και να το μεταφέρεις σε
μέρος ασφαλές, όπου αναγνωρίζεται η αξία του, αν δεν είναι για να μπορέσει
κάποτε να ξαναγυρίσει στον τόπο που φτιάχτηκε, να ξαναβρεί το περιβάλλον του;
Αφού ανήκουν στην ανθρωπότητα τα μεγάλα έργα τέχνης, γιατί να μη βρίσκονται
στον τόπο που τους ταιριάζει, όταν μπορούν; Έναν κόσμο ειρηνικό όπου δεν
κινδυνεύουν ούτε τα μνημεία του ούτε τα παιδιά του δεν θα έπρεπε να
ονειρεύονται οι προνομιούχοι πολιτισμένοι; Έναν κόσμο όπου ο κάθε λαός θα
μπορεί να φροντίζει ό,τι κληρονόμησε από το παρελθόν στον τόπο που βρέθηκε να
ζει, έχοντας πάψει να πολεμά για πλιάτσικο και για καταστροφή. Μοναδική είναι
η Ακρόπολη της Αθήνας, λέμε εμείς, για να έρθουν τα Μάρμαρα, αλλά κατά βάθος
όλοι ξέρουν ότι μοναδικές είναι και οι πυραμίδες της Αιγύπτου και οι ναοί του
Βούδα και οι τάφοι των Μάγιας, όλα μοναδικά. Τα ξεκομμένα, συναγμένα
αντικείμενα, αραδιασμένα χωρίς νόημα στα άσχετα μέρη, όσες εξηγήσεις κι αν τα
συνοδεύουν θα είναι πάντα θλιβερά. Τα ευρωπαϊκά μουσεία θα έπρεπε οικειοθελώς
να αδειάζουν, αλλά τα εμποδίζει το πνεύμα συντήρησης, η νοοτροπία
θησαυροφυλακίου που έχουν. Γύρω τους συνέχεια παράγονται αντικείμενα που
αξίζει να διασώζονται, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνουν τελικά άδεια.