ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σελίδα 269

Όπως σπρώχνει κάποιος και με τα δυο του χέρια τη χαρτούρα από το γραφείο του,
με την ίδια ανυπομονησία σπρώχνω ξερά μαζί και χλωρά κάθε βράδυ λίγο πριν από
την οριστική κατάκλιση. Ας με συγχωρέσει η χάρη του Μικρούτσικου του εξαγριωτή
και οι άγιοι πάντες του τηλεοπτικού μας πολυθεϊσμού. Απόψε έχω κάτι πολύ
καλύτερο να κάνω. Ο τσαλακωμένος μου σελιδοδείκτης με οδηγεί στο ακριβές.
Σελίδα διακόσια εξήντα εννέα, κεφάλαιο είκοσι τρία, «Η κάλτσα».

Δεν έχω τελειώσει ακόμη το καινούργιο μυθιστόρημα του Αλέξη Πανσέληνου «Ο
κουτσός Άγγελος». Αυτό με νομιμοποιεί κάπως απέναντι σε όσους δεν γουστάρουν
βιβλιοκριτικές και παρουσιάσεις – τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Συμπίπτει μάλιστα
με μια παλιά σφοδρή μου επιθυμία να μιλήσω κάποτε για ένα μυθιστόρημα του
οποίου δεν ξέρω ακόμη το τέλος, γνωρίζω όμως πολύ καλά την αρχή. Το ίδιο το
βιβλίο σιγοντάρει σκανδαλωδώς αυτήν μου την αναποδιά. Ένας κόσμος τ’ ανάποδα.
Έτσι βλέπει την κατοχική Αθήνα ο ήρωας που περπατάει στα γεγονότα σαν τον
κάβουρα, στην ίδια ιστορική γραμμή, αλλά κατά την αντίθετη έννοια. Ένας
μισοκακόμοιρος μπρούκλης που η προσωπική του γκαντεμιά τον πετάει στην άλλη
άκρη της γης. Από την Αστόρια τού πέρα-βρέχει στην Αθήνα του Μεταξά, του
Τσολάκογλου, του ΕΑΜ, της λαχανίδας και των ερώτων που πληρώνονται σε είδος.
Ένα Αμερικανάκι που ίπταται πάνω από κατοχή και εμφύλιο, πρώτη θέση παράθυρο.
Σκέπτεστε τίποτε πιο γοητευτικό και, επιτέλους, ιερόσυλο; Μέρες που ζούμε, η
παραισθησία είναι ουσία και η τόλμη γεγονός αισθητικό. Τώρα που τις βρήκα, θα
τις αφήσω και τις δυο να με πάρουν και να με σηκώσουν.