Ελλάς – Τουρκία… στην τελική ευθεία

Ήταν ένα ζεστό και υγρό απόγευμα του Σεπτεμβρίου στη μικρή πόλη Νιόν τής
Ελβετίας. Στο σαλόνι τού ξενοδοχείου «Μπον Ριβάζ» καθόταν ο πρόεδρος της UEFA,
Λέναρντ Γιόχανσον, από τους πιο πιστούς πελάτες του όταν οι (πολλές)
υποχρεώσεις τον αναγκάζουν να βρίσκεται στην Ελβετία, συντροφιά με μερικούς
συνεργάτες του.

Η συζήτηση είχε ακουμπήσει το ευαίσθητο θέμα των υποψηφιοτήτων για το
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, όταν ο Σουηδός παράγοντας αναρωτήθηκε
μεγαλοφώνως: «Πώς είναι δυνατόν να συνδιοργανώσουν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα δύο
χώρες τις οποίες εμείς θεωρούμε πως είναι εχθροί μεταξύ τους; Μέχρι και στις
κληρώσεις των Ευρωπαϊκών Κυπέλλων διατηρούμε ασφαλιστικές δικλίδες για να μην
προκληθούν προβλήματα».

Η σπόντα αφορούσε φυσικά την συνυποψηφιότητα της Ελλάδας και της Τουρκίας,
αλλά και τον πρόεδρο των ευρωπαϊκών διοργανώσεων και εμπνευστή τής ιδέας Σενές
Ερζίκ.

Όταν ο Γιόχανσον και οι συνεργάτες του, πολλοί από τους οποίους υποστηρίζουν
μία από τις άλλες έξι υποψηφιότητες, έθεσαν το θέμα των ασφαλιστικών δικλίδων
στις κληρώσεις, ο Ερζίκ δεν μπορούσε παρά να συναινέσει ώστε αυτές να αρθούν.

Το τι επακολούθησε στο περιθώριο των αναμετρήσεων του Παναθηναϊκού με τη
Φενερμπαχτσέ είναι λίγο πολύ γνωστά.

Ο στόχος τού Γιόχανσον, ωστόσο, είχε επιτευχθεί. Η συνυποψηφιότητα της Ελλάδας
και της Τουρκίας είχε υποστεί σοβαρό πλήγμα και το σύνθημα του Ερζίκ «Το
ποδόσφαιρο ενώνει» έμοιαζε με ουτοπία.

Το απόγευμα της 12ης Δεκεμβρίου ο Γιόχανσον θα ανακοινώσει τα αποτελέσματα της
ψηφοφορίας της εκτελεστικής επιτροπής για τη χώρα ή τις χώρες που θα
φιλοξενήσουν τη διοργάνωση.

Ιδιαιτερότητα

Οι υποψηφιότητες είναι επτά, αλλά οι χώρες που συμμετέχουν στη διαδικασία
είναι 14! Ρωσία και Ουγγαρία διεκδικούν από μόνες τους τη μεγάλη διοργάνωση,
ενώ η προσπάθεια των Σκανδιναβικών χωρών (Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Νορβηγία)
δεν έχει προηγούμενο, αφού για πρώτη φορά τέσσερις χώρες διεκδικούν τη
φιλοξενία ενός αθλητικού γεγονότος. Οι άλλες υποψηφιότητες είναι των Αυστρία –
Ελβετία, Βοσνία – Κροατία και Ιρλανδία – Σκωτία.

Αν η εκτελεστική επιτροπή στηριζόταν μόνο στην αρτιότητα των φακέλων που
κατατέθηκαν, τότε τις περισσότερες πιθανότητες για να κερδίσει το χρίσμα είχε
η υποψηφιότητα της Αυστρίας – Ελβετίας.

Η Ελβετία διεκδικεί για δεύτερη συνεχή φορά το δικαίωμα διοργάνωσης του
Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια του 1998 όταν στη
θέση τής Αυστρίας βρισκόταν η Ουγγαρία.

Οι Ελβετοί έμαθαν από τα λάθη τους και με ηγέτη τον νεοεκλεγέντα πρόεδρο της
αυστριακής ομοσπονδίας και πρόσφατα κατακτητή τής κορυφής τού Κιλιμάντζαρο,
Φρίντριχ Στίκλερ, είναι έτοιμοι να πανηγυρίσουν μία μεγάλη επιτυχία. Την
ανωτερότητα αυτής της υποψηφιότητας αναγνωρίζουν τόσο οι Ρώσοι όσο και οι
Ούγγροι.

Η πρόσφατη ιστορία, ωστόσο, μας διδάσκει πως τα κριτήρια της εκτελεστικής
επιτροπής τής UEFA δεν περιορίζονται μόνο στην αρτιότητα του φακέλου, αλλά και
στα μεσομακροπρόθεσμα οφέλη που θα έχει το ίδιο το ποδόσφαιρο στη χώρα που θα
φιλοξενήσει τη διοργάνωση.

Το 1998 μεγάλο φαβορί για την ανάληψη της διοργάνωσης ήταν η Ισπανία. Ωστόσο,
η Πορτογαλία ήταν αυτή που πήρε το χρίσμα, γιατί στο σκεπτικό των μελών τής
εκτελεστικής επιτροπής μέτρησε περισσότερο η ευκαιρία που θα δοθεί στους
Ίβηρες να κατασκευάσουν νέα στάδια, τα οποία τόσο τους λείπουν.

«Γιατί όχι και εμείς», λένε τώρα οι Ούγγροι. Η απάντηση είναι απλή: «Γιατί το
πείραμα της Πορτογαλίας απέτυχε και η διοργάνωση του Ευρω-2004 ίσως
φιλοξενηθεί στην Ισπανία»!

Άλλωστε, τα 3 δισ. ευρώ που απαιτούνται για την κατασκευή σταδίων και υποδομής
καλύπτουν τα έξοδα μιας μικρής Ολυμπιάδας και οι Μαγυάροι δεν πείθουν πως
μπορούν να καλύψουν ένα τέτοιο έξοδο.

Ρομαντισμός

Η υποψηφιότητα της Βοσνίας και της Κροατίας στηρίζεται περισσότερο στον
ρομαντισμό παρά στην πραγματικότητα. Χωρίς γήπεδα, χωρίς χρήματα και με μία
εύφλεκτη κατάσταση να επικρατεί με τους Σερβοβόσνιους οι Ευρωπαίοι παράγοντες
δύσκολα θα τους εμπιστευτούν.

Από τους πληρέστερους φακέλους υποψηφιοτήτων ήταν αυτός που κατέθεσαν οι
Σκανδιναβικές χώρες.

Δύο «αγκάθια», ωστόσο, ίσως αποδειχθούν αρκετά για να τους θέσουν νοκ άουτ. Το
πρώτο είναι η διασπορά των αγώνων στα στάδια τεσσάρων χωρών και οι μεγάλες
αποστάσεις, κυρίως για τους φιλάθλους. Το δεύτερο είναι ο τρόπος που θα
αναδειχθούν οι ομάδες που δεν θα μπουν στη διαδικασία των προκριματικών.
Αυτονόητο, είναι πως δεν μπορούν και οι τέσσερις χώρες να συμμετάσχουν «μπάι».

Σκωτία – Ιρλανδία

Η υποψηφιότητα της Σκωτίας και της Ιρλανδίας αντιμετωπίζει προβλήματα εκ των
έσω. Οι Ιρλανδοί σύρθηκαν από τους Σκωτσέζους σ’ αυτή την προσπάθεια και τα
αποτελέσματα δεν είναι ενθαρρυντικά. Στην αρχή η ιρλανδική κυβέρνηση αρνήθηκε
να χρηματοδοτήσει την προσπάθεια, στη συνέχεια «πάγωσε» το θέμα τής κατασκευής
νέου σταδίου χωρητικότητας 80.000 θέσεων και τέλος το Κροκ Παρκ που προτάθηκε
ως εναλλακτική λύση, για να χρησιμοποιηθεί πρέπει να ψηφιστεί νόμος γιατί η
Ομοσπονδία Γκαέλικ δεν επιτρέπει να αγωνίζονται σ’ αυτό «ξένες ομάδες».

Η ρωσική υποψηφιότητα αντιμετώπισε, επίσης, σοβαρά προβλήματα. Πρώτα με την
κυβέρνηση που αρνήθηκε αρχικά να τη χρηματοδοτήσει και στη συνέχεια με την
τρομοκρατική επίθεση στο θέατρο της Μόσχας με τα γνωστά αποτελέσματα.

Ο Γιόχανσον θεωρεί πρωτεύων το θέμα τής ασφάλειας και ως εκ τούτου η ρωσική
υποψηφιότητα έχει υποστεί, ήδη, ένα σοβαρό πλήγμα.