Δρόμοι

Η φροντίδα…

… μήπως προσβάλουμε κανέναν, έχει και αυτή τα θύματά της. Μόνο οι έμποροι
φαίνεται πως ξέρουν να ξεπερνούν καλύτερα από τον καθένα τέτοιες κακοτοπιές.
Όπως οι έμποροι – και οι διαφημιστές – στην Αμερική. Τις θρησκευτικές ευχές
«Καλά Χριστούγεννα» (χριστιανική) και «Καλή Χάνουκα» (εβραϊκή), τις
αντικατέστησαν με τη γενική ευχή «Καλές Γιορτές» – μια ευχή ευρέως φάσματος,
που ξεπερνάει τις συγκεκριμένες θρησκευτικές πεποιθήσεις και αγκαλιάζει
ολόκληρο το καταναλωτικό κοινό. Αυτός ο συμψηφισμός απασχόλησε τον
δημοσιογράφο Καλ Τόμας που αναρωτιέται: «Καλές Γιορτές»; Τι είναι αυτό;

Σε ένα σχολείο…

… του Νιου Τζέρσεϊ δεν γλίτωσε ούτε ο Κάρολος Ντίκενς. Εκπαιδευτική εκδρομή
για να δουν οι μαθητές ένα θεατρικό έργο βασισμένο στις «Χριστουγεννιάτικες
ιστορίες» ματαιώθηκε, επειδή κάποιοι – γονείς ή μαθητές – παραπονέθηκαν πως το
έργο ήταν «προσβλητικό». Ο Καλ Τόμας αναρωτιέται πάλι: πού το βρήκαν το
προσβλητικό; Από ό,τι θυμόμαστε όλοι, το έργο δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένο
θρησκευτικό δόγμα. Εκτός και αν εκλάβουμε την εμφάνιση του «πνεύματος των
Χριστουγέννων» στον Εμπενέζερ Σκρουτζ ως πράξη προσηλυτισμού. Είναι
προσβλητικό ένα έργο για τη φιλευσπλαχνία, την καλοσύνη και τη μακροθυμία,
ιδιότητες που ενστερνίζονται όχι μονάχα όλες οι θρησκείες, αλλά ακόμη και οι
άθεοι; Τα παιδιά δεν τα πήγαν λοιπόν να δουν αυτή την παράσταση. Τα πήγαν όμως
να δουν μια άλλη, την «Ιστορία του μεγάλου σιδηροδρόμου», για τους κινδύνους
και τις θυσίες στις οποίες υποβλήθηκαν ένας Ιρλανδός μετανάστης, ένας Κινέζος
μετανάστης και ένας φυγάς δούλος κατά την κατασκευή τού αμερικανικού
σιδηροδρόμου.

Υπάρχει…

… μια φανατική αφοσίωση στην ανεκτικότητα και τη διαφορετικότητα, τόσο
φανατική που συχνά μάς κάνει να ξεχνούμε γιατί πρέπει να είμαστε ανεκτικοί με
εκείνους που είναι διαφορετικοί από εμάς. Πότε γινόμαστε άραγε πιο ανεκτικοί,
όταν συγχωνεύουμε τα Χριστούγεννα, τη Χάνουκα και ό,τι άλλο κάτω από τον
γενικό τίτλο «Γιορτές» ή όταν καταλαβαίνουμε το βαθύτερο νόημα καθεμιάς
γιορτής ξεχωριστά; Τέτοιες συγχωνεύσεις υπαγορεύονται από τον φόβο μήπως ένα
τμήμα της κοινωνίας νιώσει ενοχλημένο.

Στον φόβο…

… αυτό βρίσκεται μια μεγάλη απειλή για τις κοινωνίες μας – και δεν πρόκειται
για την απειλή της τρομοκρατίας. «Είναι η τάση να σβήνουμε την ιστορία και τις
παραδόσεις μας για να βάζουμε στη θέση τους μια ζαχαρένια εικόνα της
πραγματικότητας, μια εικόνα που δεν είναι αληθινή και που δεν θα βγει ποτέ
αληθινή», παρατηρεί ένας δικαστικός από την περιοχή του Νιου Τζέρσεϊ, που
ανέφερε πρώτος το περιστατικό με το σχολείο. Αντί να μαθαίνουμε από τις
διαφορές, τις ισοπεδώνουμε για να μην τις βλέπουν τα παιδιά μας, που
μεγαλώνουν σε έναν σχιζοφρενικό κόσμο, «χωρίς τα απαραίτητα εφόδια για να
αντιμετωπίσουν τις τρομακτικές αυριανές προκλήσεις». Θα λέγαμε «αμήν», αν δεν
κινδυνεύαμε να παρεξηγηθούμε από κάποιους.