ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μάθημα εξουσίας

Το τρόλεϊ ήταν από τα καινούργια, μοβ και κίτρινο με φιμέ τζάμια, λίγο κόσμο
μέσα. Όλοι καθόμασταν και θα μπορούσαμε να είμαστε πανευτυχείς, αν δεν
σκεφτόταν μια γυναίκα να ρωτήσει τον οδηγό, αμέσως μόλις ανέβηκε πάνω: «Γιατί
δεν ανοίγετε την πόρτα κύριε, τόση ώρα;». Ο οδηγός, θιγμένος, της απάντησε τα
εξής: «Ρε άντε περπάτα, που θα μου πεις εμένα! Δεν φτάνει που σταμάτησα να σε
πάρω κιόλας, θες και ρέστα!». Το ύφος του ήταν τόσο βίαιο, τόσο επιθετικό, που
η γυναίκα δεν απάντησε καθόλου, προχώρησε και στην επόμενη στάση κατέβηκε,
έχοντας γίνει κουρέλι. Στην ταραγμένη σιγή που ακολούθησε ένας ηλικιωμένος
είπε σιγανά και σεμνότατα: «Δεν είναι δικό σου το λεωφορείο κύριε, για να
μιλάς έτσι…». Και μια γυναίκα απέναντί του: «Αν του κάναμε όλοι μαζί
καταγγελία, θα σου έλεγα εγώ». Ο οδηγός δεν απάντησε καθόλου σε αυτές τις
παρατηρήσεις, σαν να μην τις άκουσε. Αφού ο τόνος φωνής ήταν χαμηλότερος από
τον δικό του, δεν τολμούσε να τον προκαλέσει ουσιαστικά, άρα δεν τον αφορούσε.
Ποιος θα άντεχε όμως να αναμετρηθεί μαζί του, μετά την επίδειξη που είχε
κάνει; Οι ηλικιωμένοι κοιτάχτηκαν, άνθρωποι μιας κοινωνίας που είχε κάποιες
λειτουργίες, αντιστάσεις, αρχές; Ή άνθρωποι από μικρότερα μέρη που είχαν
υπάρξει πιο κοινωνικοί και συνήθιζαν ακόμα να μιλάνε, να κοιτάζονται, να
αισθάνονται κάτι για όσα συμβαίνουν γύρω τους; Κανείς τους δεν είχε το
κουράγιο να αντιδράσει όπως θα ήθελε κι η αίσθηση αυτή της αδυναμίας, τους
χάλασε τη μέρα. Οι δε νέοι, ήταν αξιοθαύμαστο, δεν κούνησαν ούτε φρύδι, κανείς
τους, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.