ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ένα ευρώ και μια δεξίωση

Τώρα που τελείωσε επιτέλους η υπόθεση με τον τέως, φαντάζομαι πόσο ωραίο θα
γίνει το Τατόι. Πόσο ακομπλεξάριστα θα ανακαινιστούν τα εγκαταλελειμμένα
κτίρια, για να μη νομίσει κανένας, κυρίως να μην το νομίσουμε ούτε οι ίδιοι,
πως επειδή προτιμάμε την Προεδρευομένη Δημοκρατία δεν αξίζουμε ένα παλάτι
φρεσκοβαμμένο να κάνουμε βόλτα τις Κυριακές. Και ενίοτε να το ενοικιάζουμε για
τη δεξίωση του γάμου μας. Ένα ευρώ ο κάθε Έλληνας να δώσει στον τέως για όλο
το κτήμα και τα κτίσματά του, βρέθηκε η αποζημίωση. Και μία δεξίωση να κάνει ο
κάθε μικρομεσαίος στη ζωή του βρέθηκαν και οι πόροι για να διατηρηθεί ακμαίο
και περιποιημένο το ανάκτορο, κάτι σαν Βερσαλλίες της Αττικής. Εκείνο που
οπωσδήποτε αποκλείεται να γίνει, φαντάζομαι, είναι να οικοπεδοποιηθεί το
δάσος, να εγκαταλειφθεί η περιοχή, να πάρει φωτιά κάποιο κομμάτι στις άκρες,
να αρχίσουν τίποτα δήμοι να τσακώνονται για το ποιος δικαιούται να ξυλεύεται
στα όριά του, να φαγωθεί ο εθνικός δρυμός σιγά σιγά, μες στη γενική απάθεια,
αρχίζοντας από τις άκρες. Και στο κέντρο του, να μείνει παρατημένο το κτιριακό
συγκρότημα, να γεμίσει σκουπίδια, σπασμένα τζάμια και γκράφιτι της συμφοράς,
όπως διάφορα άλλα δημόσια κτίρια που μας περισσεύουν. Γιατί αυτό δεν μας
περισσεύει, αν κατάλαβα καλά. Αυτό έχει ένα βαθύ συμβολισμό, σαν δάσος και σαν
δένδρο, και επειδή τόσα πολλά σημαίνει για εμάς θα μας κάνει άλλους ανθρώπους
πλέον. Από ‘κεί που κάθε σχόλη την περνάμε στην τηλεόραση, θα τρέχουμε με τα
καλαθάκια μας για πικνίκ στους βασιλικούς κήπους. Τώρα θα γίνουμε όλοι
βασιλιάδες και θα φερθούμε βασιλικά στα ακριβά μας αποκτήματα.