Η ζωή τις έσμιξε ξανά στη Νέα Υόρκη

Ήταν και οι τρεις αδερφές, αλλά το αγνοούσαν. Βίωναν χωριστά το παιχνίδι
της ζωής, μέχρι που η μοίρα αποφάσισε να παίξει το δικό της γοητευτικό
παιχνίδι, το παιχνίδι της αποκάλυψης. Και τότε, συναπαντήθηκαν, κάτω από
απίστευτες συγκυρίες, τα βήματά τους…

Γεννήθηκαν και οι τρεις, σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, στην Πάτρα. Ήταν
μωρά όταν μεταφέρθηκαν με «διαβατήρια μίας χρήσης» στην άλλη άκρη του πλανήτη,
στη Ν. Υόρκη. Η Μαξίν μεγάλωσε στο Έλμοντ, η Έλεν στο Μπρονξ και η Ρολέν στο
Μπρούκλιν κι ύστερα στο Κουΐνς.

Ζούσαν και οι τρεις σε απόσταση 15 μόλις λεπτών η μία από την άλλη!
Μοιράζονταν τον ίδιο ουρανό, ανέπνεαν τον ίδιο αέρα, κυκλοφορούσαν στους
ίδιους πολυσύχναστους δρόμους, έπαιρναν την ίδια ώρα το Μετρό και έμπαιναν στα
ίδια λεωφορεία η Μαξίν, η Έλεν και η Ρολέν, γράφοντας τις σελίδες του
παραμυθιού της βιολογικής τους ύπαρξης…

Μια φορά κι έναν καιρό… γεννήθηκε το πρώτο κοριτσάκι. Εν έτει 1955, μήνα
Αύγουστο. Δύο μήνες μετά, στις 4 Οκτώβρη του ίδιου έτους, το κοριτσάκι βρέθηκε
στη βρεφοδόχο του ορφανοτροφείου της Πάτρας. Το «συνόδευε» ένα σημείωμα: « Το
όνομά της είναι Μαρία. Γεννήθηκε στις 15/8/1955. Δώστε της να φάει… »

Το κοριτσάκι που το έλεγαν Μαρία πήρε αριθμό μητρώου στο ορφανοτροφείο και το
επίθετο «Ιωάννου» από τον ληξίαρχο. Δεκαέξι μήνες αργότερα ταξίδεψε για την
Αμερική και βρέθηκε στην αγκαλιά της οικογένειας που τη μεγάλωσε. Εκεί έγινε η
Μαξίν! Και πήρε το επίθετο Ντίλερ…

Μια φορά κι έναν καιρό, γεννήθηκε το δεύτερο κοριτσάκι. Εν έτει 1956,
πιθανότατα στις 28 Οκτώβρη. Βρέθηκε και αυτό στη βρεφοδόχο και το δικό της
σημείωμα ανέφερε ότι την έλεγαν Ελένη. Ο ληξίαρχος της έδωσε το επίθετο
«Ξυπολιά» και η μικρή Ελένη «μετανάστευσε» στην Αμερική, στα χέρια μιας
νοσοκόμας που την παρέδωσε στους θετούς της γονείς. Εκείνοι της έδωσαν το
όνομα Ρολέν και το επίθετο Ραμπίνοβιτς.

Έχει και τρίτο κοριτσάκι το παραμύθι. Αυτό γεννήθηκε, από την ίδια πάντα
μητέρα, προς το τέλος του Μαρτίου του ’58. Εγκαταλείφθηκε στην ίδια βρεφοδόχο.
Είχε στα ρουχαλάκια του ένα σημείωμα που έγραφε: «Παρακαλώ να τρώει. Είναι
πολύ φαγανό… ». Της έδωσαν αριθμό μητρώου, το όνομα Δέσποινα και το επίθετο
«Βερυβάκη». Σύντομα, πολύ σύντομα, πήρε και αυτό τον δρόμο για την Αμερική. Οι
θετοί της γονείς τής έδωσαν το όνομα Έλεν και το επίθετο Γκολντστέιν.

Για τη Δέσποινα που έγινε Έλεν έχει διασωθεί και ένα εκπληκτικό
γράμμα-ντοκουμέντο που έστειλε ο δικηγόρος Μορίς Ισαχάρ από την Αθήνα προς
τους υποψήφιους θετούς γονείς της, στις 7 Απρίλη του ’58: «Αγαπητοί μου, έλαβα
το γράμμα σας από 2 Απρίλη και εκείνο από 4 Απρίλη με τα ντοκουμέντα που
περιέχει. Η αδερφή μου Ρεβέκκα, που ήταν εκεί, μου τηλεφώνησε ήδη ότι θέλετε
να πάρετε το ξανθό μωρό, του οποίου τη φωτογραφία έχετε στα χέρια σας. Έχετε
κάνει πραγματικά μια καταπληκτική επιλογή! Είναι ένα πολύ γερό και όμορφο
μωρό, ένα ξανθό κοριτσάκι με ανοιχτές αποχρώσεις. Κατά τη γνώμη μου, δεν θα
μπορούσατε να διαλέξετε καλύτερα. Έχω ήδη αρχίσει τις προκαταρκτικές ενέργειες
για την υιοθεσία του και σίγουρα θα έχω σύντομα την πράξη υιοθεσίας στα χέρια
μου. Στο μεταξύ, η κόρη σας θα κάνει τις άμεσες ιατρικές εξετάσεις για να
πάρει τα απαιτούμενα έγγραφα για τη μετανάστευση…».

Η «μετανάστευση» της μικρής Δέσποινας εγκρίθηκε και έγινε στις 17 του ίδιου
μήνα!

Η πρώτη αποκάλυψη

Τα χρόνια κυλούσαν, τα κοριτσάκια αγαπήθηκαν πολύ και αγάπησαν περισσότερο
τους θετούς γονείς τους, μεγάλωσαν με το δικό τους θρήσκευμα και τη νοοτροπία
του Αμερικανού πολίτη, έγιναν γυναίκες, αυτονομήθηκαν, άνοιξαν τα φτερά τους,
δημιούργησαν και πλάτυναν τον δικό τους κύκλο ζωής… Αλλά πίσω από κάθε
κίνηση, κάθε ενέργεια και κάθε σκέψη υπήρχε ένα σκοτεινό κομμάτι ζωής, το
γκρίζο τοπίο της ύπαρξής τους, οι ανεξερεύνητες ρίζες τους, που είναι σημείο
αναφοράς κάθε ανθρώπου…

Ήθελε απεγνωσμένα να μάθει η Μαξίν. Έτσι, πρώτη από όλες ταξίδεψε στην Αθήνα
και από εκεί στην Πάτρα, όπου αναζήτησε τους φυσικούς γονείς της, πρώτη φορά
το ’96. Δεν βρήκε τίποτα: «Τότε τη γνώρισα και άκουσα για πρώτη φορά την
ιστορία της», λέει η Μαίρη Θεοδωροπούλου, εκπρόσωπος του Κέντρου Ερευνών
«Ρίζες». «Από τότε, ήρθε και ξανάρθε στην Αθήνα και είμαστε σε διαρκή
επικοινωνία για κάθε εξέλιξη που έχουμε».

Στις 26 Οκτώβρη του ’96 η ιστορία της Μαξίν φιλοξενείται μαζί με άλλες στο
περιοδικό «People», το οποίο κάνει μια καμπάνια με «τα χαμένα παιδιά που
θέλουν να γυρίσουν στο σπίτι τους». Σε μια άλλη ακρούλα της Ν. Υόρκης, η Έλεν
διαβάζει το άρθρο και συγκλονίζεται από τις παιδικές φωτογραφίες της Μαξίν.
Είναι σαν να βλέπει τις δικές της. Βρίσκονται σε μια συνάντηση υιοθετημένων
παιδιών από την Ελλάδα, όπου γνωρίζονται και ενώνονται με μια βαθιά φιλία.
Αλλά αγνοούν ακόμα ότι είναι αδερφές:

«Όταν αρχίσαμε να λέμε τις ιστορίες μας, βρίσκαμε όλο και περισσότερες
ομοιότητες· όλοι μας έλεγαν ότι μοιάζουμε καταπληκτικά, όχι μόνο στα
χαρακτηριστικά αλλά και στις κινήσεις και στον τρόπο ομιλίας, αλλά τα ακούγαμε
όλα επιπόλαια, ήμασταν ακόμα ανυποψίαστες! Είναι τόσο απίθανο να βρεθούν δύο
χαμένες αδερφές στην Αμερική», εξομολογείται η Μαξίν.

Κυλούν άλλα δύο χρόνια. Κάποια στιγμή φιλοξενούνται και οι δύο στο τοκ σόου
του Maury Povich, όπου για άλλη μια φορά γίνεται αντιληπτή η εκπληκτική τους
ομοιότητα. Η εκπομπή τούς προσφέρει δωρεάν έναν έλεγχο DNA: «Στις 18 Μαΐου του
’98 μια ευλογία ήρθε στη ζωή μας. Τα ευρήματα του DNA έδειξαν ότι εγώ, η Μαξίν
Ντίλερ, και η Έλεν Γκολνστέιν είμαστε με βεβαιότητα 99,95% αδερφές. Γεννημένες
από την ίδια μητέρα και τον ίδιο πατέρα… ».

Γιόρτασαν την ευλογία που ήρθε στη ζωή τους έπειτα από 40 χρόνια με φίλους και
γνωστούς και η Μαξίν ανακοίνωσε το μεγάλο νέο στη σελίδα της στο Ίντερνετ.

Η δεύτερη αποκάλυψη

Κυλούν άλλα τέσσερα χρόνια και οι δυο τους προσπαθούν να γεφυρώσουν όσα τις
χώριζαν, να γνωρίσουν η μία τα βιώματα της άλλης, να αγγίξουν και να
γιατρέψουν πληγές. Μέσα από τη σελίδα της στο Ίντερνετ η Μαξίν προσπαθεί να
δώσει και να πάρει πληροφορίες από άλλα παιδιά της Ελλάδας που υιοθετήθηκαν
στην Αμερική, να ενωθούν όλοι αυτοί οι άνθρωποι και να ψάξουν τις ρίζες τους.
Ήταν 17 Ιουλίου του 2002 όταν παίρνει ένα e-mail από μια κοπέλα από τη
Μινεσότα, η οποία άκουγε στο όνομα Ρολέν Ραμπίνοβιτς. Της έγραφε ότι και
εκείνη είχε υιοθετηθεί από την Πάτρα. Της ζητάνε μια παιδική της φωτογραφία
και όταν εκείνη τη στέλνει, η Μαξίν και η Έλεν παγώνουν: Είναι όμοια με τις
δικές τους. Τρελαίνονται στην ιδέα ότι μπορεί να είναι και εκείνη αδερφή τους
και αποφασίζουν να συναντηθούν. Τότε κοιτάζονται και είναι σαν να βλέπουν στον
καθρέφτη. Και αποφασίζουν να κάνουν και δεύτερη εξέταση DNA. Αλλά δεν
διαθέτουν τα χρήματα. Φίλοι και γνωστοί ανασκουμπώνονται και μέσα σε τρεις
ημέρες συγκεντρώνονται τα 500 δολάρια. Κάνουν την εξέταση η Μαξίν με τη Ρολέν.
Και παίρνουν την απάντηση στις 12 Σεπτεμβρίου τού 2002, η οποία πιστοποιεί ότι
οι δυο τους είναι αδερφές με βεβαιότητα 99,53% και ότι έχουν την ίδια μητέρα
και τον ίδιο πατέρα. Στις 14 Σεπτεμβρίου η Μαξίν ανακοινώνει στη σελίδα της:
«Είμαστε και οι τρεις αδερφές»!

Έτσι ξεκίνησαν οι ενέργειες για να ανοίξει στην Πάτρα και ο φάκελος της Ρολέν,
η οποία είναι η μικρή Δέσποινα του παραμυθιού μας. Στα δικά της χαρτιά υπάρχει
κάτι περισσότερο, κάτι που ίσως οδηγήσει στη συγκλονιστικότερη αποκάλυψη.
Ποιοι είναι οι φυσικοί τους γονείς, αν υπάρχουν άλλα αδέρφια, υιοθετημένα ή
μη, στην Ελλάδα ή στην Αμερική. Περιμένουν και οι τρεις από στιγμή σε στιγμή
το μεγάλο νέο, για να πάρουν το πρώτο αεροπλάνο για την Αθήνα. Δεν θέλουν να
ζητήσουν τίποτα, μονάχα να μάθουν και να γνωρίσουν, να αγκαλιάσουν τις ρίζες
τους, να αγαπήσουν τον τόπο τους και να εξοικειωθούν με τους ανθρώπους του.
Εδώ είναι οι ρίζες τους. Στην Αμερική η ζωή τους…

Τουλάχιστον 350 παιδιά «ταξίδεψαν» τότε για τις ΗΠΑ

Ο δικηγόρος Μορίς Ισαχάρ είναι εκείνος που «διεκπεραίωσε» και τις τρεις
υιοθεσίες, ως εκπρόσωπος των Ελληνοαμερικανών Ahepans – Επιτροπή Περίθαλψης
Προσφύγων – στην Ελλάδα. «Ενδιάμεσος» ήταν η αδερφή του Ρεβέκκα, νοσοκόμα στη
Ν. Υόρκη.

Και δικαστής που επικύρωνε τις υιοθεσίες για τις ΗΠΑ ο Στίβεν Σκόπας, ο οποίος
την περίοδο εκείνη ήταν και δήμαρχος στη Ν. Υόρκη και αργότερα κατηγορήθηκε
για «εμπορία βρεφών».

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει το Κέντρο Ερευνών «Ρίζες»,
τουλάχιστον, 350 παιδιά ταξίδεψαν τα πικρά εκείνα χρόνια μόνο από το
ορφανοτροφείο Πατρών προς τις ΗΠΑ: «Η νομοθεσία προέβλεπε να υιοθετούνται
“παρ’ Ελλήνων” στις ΗΠΑ τα ορφανά παιδιά του πολέμου, προκειμένου να
αποκτήσουν νέα οικογένεια», εξηγεί η κ. Μαίρη Θεοδωροπούλου, εκπρόσωπος του
Κέντρου Ερευνών «Ρίζες». «Στην πράξη ο νόμος καταστρατηγήθηκε και τα παιδιά
δόθηκαν σε Αμερικανούς πολίτες, με διαδικασίες καθόλου νόμιμες. Οι
αντιπρόσωποι των Ahepans στην Ελλάδα περιόδευαν στα βρεφοκομεία της χώρας και
συγκέντρωναν στρατιές παιδιών – 30, 35, 40 ή και 70 κάθε φορά από τα
ορφανοτροφεία της Καλαμάτας, της Πάτρας ή του Αγίου Στυλιανού τής
Θεσσαλονίκης.

Στα παιδιά έδιναν πλαστά ονόματα και με διαβατήρια μιας χρήσης και τη βίζα του
Αμερικανού προξένου τα διοχέτευαν στις οικογένειες ομογενών ή Αμερικανών».

Το σημαντικό, αλλά και εξίσου περίεργο είναι ότι – σε αντίθεση με τους Έλληνες
ομογενείς (!) των ΗΠΑ – οι Αμερικανοί που υιοθετούσαν μωρά από την Αθήνα
αποκάλυπταν έγκαιρα την αλήθεια στα παιδιά τους. Η Μαξίν, η Ρολέν και η Έλεν
γνώριζαν από τα εφηβικά τους χρόνια ότι είναι υιοθετημένες.

Μου στέρησαν την ελληνική κληρονομιά μου

‘Δηλώνει Ελληνοαμερικανίδα και είναι περήφανη για τις ρίζες της η Μαξίν
Ντίλερ: «Όταν πηγαίνω σε ελληνικές γιορτές, εδώ στην Αμερική, ζεσταίνεται η
καρδιά μου και έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι εκεί που ανήκω…

Ωστόσο, αισθάνεται αδικημένη «αφού μου στέρησαν την ελληνική κληρονομιά μου».
Λατρεύει, ομολογεί, τις αδερφές της και λυπάται που δεν μεγάλωσαν μαζί. Αυτή
τη στιγμή δίνει χρόνο για να κτίσουν τη σχέση τους με τις αδερφές της, αφού
είναι αδύνατον «σαράντα χρόνια απόστασης να γεφυρωθούν σε λίγoυς μήνες…».’