Περί του Αctors Studio

«Στις 24-10-02 και στις 2-11-02, o κ. Γεωργουσόπουλος, μέσα σε ένα παραλήρημα
συκοφαντιών, υβριστικών χαρακτηρισμών, αφορισμών και διαστρεβλώσεων που
χρησιμοποίησε εναντίον μου, εναντίον του Actors Studio και του Λη Στράσμπεργκ,
με προκάλεσε να απαντήσω. Το κάνω για να αποκαταστήσω την αλήθεια.

Στις 24-10-02, έγραψε πως τον καλώ (!!) να διδάξει στα σεμινάριά μου στην Νέα
Υόρκη και αυτός αρνείται. Ουδέποτε τον κάλεσα. Θα έπρεπε να γνωρίζει πως δεν
διδάσκω σεμινάρια στην Νέα Υόρκη! Διδάσκω υποκριτική και σκηνοθεσία στο
πρόγραμμα Master’s της Δραματικής Σχολής του Actors Studio. Οι περιορισμένες
σπουδές και γνώσεις του κ. Γεωργουσόπουλου πάνω στην υποκριτική τέχνη και η
πλήρης άγνοια που έχει ως προς την “Μέθοδο” του Actors Studio, του Βαχτάνγκοφ
και του Στανισλάφσκι, που διδάσκω εγώ, δεν δικαιολογούν πρόσκληση σε καμία από
τις τάξεις μου στην Νέα Υόρκη, αλλά ούτε και στο Παρίσι ή την Αθήνα. Τα περί
προσκλήσεων λοιπόν είναι άθλια ψέματα.

Στις 2-11-02, με αποκάλεσε “αμερικανοτραφή”, ενώ γνωρίζει ότι υπήρξα μαθητής
της Σχολής του Θεάτρου Τέχνης (1975-78) και πως, όπως και πολλοί άλλοι, έχω
επηρεαστεί από το έργο, το ήθος και τις απόψεις του Κάρολου Κουν, τον οποίο
θεωρώ μία από τις σημαντικότερες μορφές του θεάτρου παγκοσμίως.

Επιστρατεύοντας ύβρεις, είπε πως πουλάω “συνταγές υποκριτικής” και πως
οι Έλληνες ηθοποιοί που συμμετέχουν στα σεμινάρια που διδάσκω τα τελευταία
οκτώ καλοκαίρια στην Αθήνα, είναι μη σοβαροί. Δεν θα απαντήσω σε αυτό. Οι
θέσεις που κατέχω στο Actors Studio μιλάνε και για μένα και για την σοβαρότητα
των ηθοποιών αυτών.

Στην συνέχεια, μου επιτέθηκε επειδή έγραψα στα “ΝΕΑ” για την θλιβερή κατάσταση
που επικρατεί στην Ελλάδα, όπου ορισμένοι κριτικοί θεάτρου γράφουν με κίνητρο
τα συμφέροντά τους – συνεταιρισμούς, σχέσεις κτλ. Με αποκάλεσε “χαφιέ” και
απαίτησε να κατονομάσω συγκεκριμένα ονόματα “διαπλεκομένων” κριτικών!!! Είναι
εντυπωσιακό που αν και φιλόλογος δεν γνωρίζει την έννοια της λέξης “χαφιές”.

Η καταγγελία μιας “κατάστασης”, διατυπωμένη δημόσια και επώνυμα δεν
είναι χαφιεδιλίκι, είναι τόλμη, ειδικά όταν αντιστέκεσαι σε ένα “κατεστημένο”
το οποίο σου επιτίθεται με ύβρεις, συκοφαντίες και ψέματα. Γιατί όμως
ταράχτηκε τόσο πολύ με αυτά που είπα; Μήπως φοβάται πως αν μάθει το “κοινό”
ότι διδάσκει στην σχολή του “γνωστού” πρωταγωνιστή ή ότι έχει “σχέσεις και
συνεργασίες” με καλλιτέχνες, θα αμφιβάλλουν για την αντικειμενικότητα των
κριτικών του; Μα ο ίδιος ισχυρίζεται πως δεν είναι κακό ο κριτικός να έχει
συνεταιριστικές σχέσεις με καλλιτέχνες, ή να διδάσκει στις σχολές τους, ή να
έχει προσωπικούς δεσμούς μαζί τους. Εάν το εννοεί αυτό, τον προκαλώ από εδώ
και στο εξής να αναφέρει στο τέλος της κριτικής του τον βαθμό των προσωπικών
και οικονομικών σχέσεων, που έχει με τους συντελεστές των παραστάσεων, για να
ξέρουμε τι υπάρχει πίσω από τους ύμνους ή τους λίβελους. Δεν είπα να μην
μεταφράζει ή να μην διδάσκει σε σχολές ο κριτικός όπως, ψευδώς, ισχυρίζεται.
Είπα, εάν σέβεται τον αναγνώστη, να μην γράφει κριτικές για αυτούς που έχει
“σχέσεις”. Είναι θέμα δεοντολογίας. Η αντικειμενικότητα της θεατρικής κριτικής
βοηθά τον καλλιτέχνη να εξελιχθεί, καθοδηγεί το κοινό και εξασφαλίζει την
ομαλή λειτουργία του θεάτρου.

Στο τέλος του “λασπογραφήματος”, προφανώς για να δικαιολογήσει τις
πρακτικές του, παραθέτει ένα διαχρονικό κατάλογο με ονόματα κριτικών και
“πληροφορίες” για τις συνεργασίες, τις φιλίες και τις συγγένειές τους με
καλλιτέχνες, και με προκαλεί να απαντήσω ποιος από αυτούς πιστεύω πως
“συναλλάσσεται παρανόμως”, ποιος “δωροδοκείται”, ποιος “λαδώνεται” και ότι εάν
σιωπήσω θα είμαι δειλός και αχρείος. Απαντώ λοιπόν: Ο όρος “διαπλεκόμενος”
περιλαμβάνει και την άμεση ή έμμεση δωροδοκία και την παράνομη συνδιαλλαγή και
το λάδωμα – είτε σε χρήμα, είτε σε είδος, είτε σε συναίσθημα, είτε σε όποιο
άλλο αντίκρυσμα. Μιλάμε δηλαδή για “σύγκρουση συμφερόντων” όπου ο κριτικός που
διδάσκει στην σχολή του Τάδε πρωταγωνιστή δεν επιτρέπεται να γράψει κριτική
για τον εργοδότη του. Στην πολιτική και στον επιχειρηματικό τομέα, τέτοιες
συνδιαλλαγές είναι νομικά παράνομες. Στην περίπτωση του θεάτρου είναι ηθικά
παράνομες, απέναντι των υπολοίπων καλλιτεχνών, του κοινού και των αναγνωστών
που παραπληροφορούνται λόγω των “συμφερόντων” του κριτικού και των “φίλων”
του. Όποιος λοιπόν κριτικός, συμπεριλαμβανομένου και του κ. Γεωργουσόπουλου,
γράφει ή έγραφε κριτικές για συνέταιρους, συγγενείς, συζύγους, κτλ, θα πρέπει
τουλάχιστον να δηλώνει τον βαθμό συγγένειας ή συνεργασίας με αυτούς.

Ο Κάρολος Κουν, το 1980, σε συνέντευξη στα “Επίκαιρα” έλεγε: “Είναι
αρνητική η κριτική των άμεσα συνδεδεμένων με θεατρικούς οργανισμούς, όπως και
η κριτική που γίνεται βάσει μιας στρατηγικής, με στόχο την επιβολή του
συγκεκριμένου κριτικού πάνω στην θεατρική ζωή του τόπου – και η μια και η άλλη
αποτελούν κινδύνους για το θέατρο, που έχουν αρχίσει πια να γίνονται άμεσοι”.
Τα ίδια λέει και ο Κουν, χωρίς και εκείνος να αναφέρει ονόματα! Μήπως ήταν και
ο Κουν “χαφιές, ατάλαντος, δειλός, αμερικανοτραφής κτλ”, κ. Γεωργουσόπουλε;

Τέλος, για να μειώσει τον Λη Στράσμπεργκ – και εμμέσως το Actors Studio κι
εμένα – διαστρέβλωσε την βιογραφία του Καζάν, αποδίδοντάς του λόγια που δεν
είπε ποτέ, ότι “Ο Στράσμπεργκ στα στερνά του περιφερόταν ανεπιθύμητος και
έβγαζε μεροκάματο κάνοντας τον παλιάτσο στα πάρτι των ηθοποιών του
Μπρόντγουεϊ”. Ψεύδεται και πάλι ασύστολα ο κ. Γεωργουσόπουλος. Ήμουν εκεί τα
δυο τελευταία χρόνια του Στράσμπεργκ, όπου το Actors Studio γέμιζε από
διάσημους ηθοποιούς και σκηνοθέτες που πήγαιναν να τον ακούσουν. Ο Καζάν στο
βιβλίο του λέει: “Ο Στράσμπεργκ ποτέ δεν πήρε χρήματα για τις διδασκαλίες του
στο Actors Studio”, “ήταν ο πιο διάσημος και πλούσιος δάσκαλος της εποχής
μας”, “πολλοί μεγάλοι ηθοποιοί του οφείλουν την καριέρα τους”, “κι εγώ του
οφείλω πάρα πολλά”.

Ο Στράσμπεργκ στα “στερνά” του, 1975 – 1982, εκτός τις διδασκαλίες του
στην Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες – στις ιδιόκτητες σχολές του – είχε και
σημαντική καριέρα ως ηθοποιός στον κινηματογράφο “Cassandra’s Crossing”,
“Going in Style”, “Justice for all” με κορυφαία στιγμή τον “Νονό Νο 2”, όπου
προτάθηκε και για το Όσκαρ δεύτερου ρόλου! To 1982 μπήκε στο Hall of Fame του
θεάτρου. Ούτε ανεπιθύμητος ήταν λοιπόν, ούτε τον παλιάτσο έκανε, ούτε ανάγκη
από μεροκάματο είχε διότι, επιπλέον, ήταν και ο κληρονόμος της Μεριλυν
Μονρόε!!!

Ο κ. Γεωργουσόπουλος με τέτοιες πρακτικές – ύβρεις, ψέματα, συκοφαντίες,
λάσπη, παραπληροφόρηση – αποδεικνύει πως δεν σέβεται τίποτε και διαστρεβλώνει
ακόμη και την ιστορία. Αλήθεια, ο κόσμος του θεάτρου δεν ανησυχεί για την
διάρκεια αυτού του φαινομένου;

Ευχαριστώ για την φιλοξενία, μετά τιμής».