ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ένα βράδυ στα μπουζούκια…

«Αχ κορίτσι μου…» και ξεσηκώνεται θύελλα από μια μαζική ονείρωξη.

Θηλυκά… παντός είδους και εμφάνισης παραληρούμε με ικετευτικό βλέμμα, Εμένα
κοίτα-εμένα κοίτα…

«Αν είσαι εσύ…», Εγώ είμαι, Εγώ είμαι-εδώ-για-σένα, συγχορδία ουρλιαχτών
κάτω από την πίστα.

Χέρια υψωμένα. Κάποιες κραδαίνουμε τη φωτογραφία του, μέσα σε ερωτικό
παροξυσμό.

Ο τραγουδιστής – κούκλος ομολογουμένως – σαν τυφλός μέσα στα φώτα, δεν
διακρίνει αλλά νιώθει, και χαμογελά. Και ιδρώνει να ικανοποιήσει.

Νομίζω, πως πρέπει να προσποιηθεί ότι τραγουδάει ειδικά για την κάθε μία από
μας.

Κι εμείς, ελπίζουμε πως κάποια στιγμή το βλέμμα – του κούκλου – θα
διασταυρωθεί με το δικό μας. Και θα αποσπάσουμε τον θαυμασμό του. (Μήπως θα
μας ονειρευτεί και το βράδυ;).

Βαφτήκαμε, χτενιστήκαμε, βγάλαμε κοιλίτσες και κοιλιές έξω… Δίμετρες,
κοντούλες, κορμάρες, χοντρούλες… Ιδιαιτέρες γραμματείς, κοσμικές,
κομμώτριες, κουλτουριάρες. Ασυνόδευτες και συνοδευόμενες. Όλες με ένα σκοπό.
Να ράνουμε με λουλούδια το είδωλο, να δούμε από κοντά αυτόν που «μόνο στα
όνειρά μας μπορούμε να συναντήσουμε».

Κι αυτός, πιστός στην εικόνα και τον ρόλο του, ωραίος και δημοφιλής, πλην
απλός και προσηνής κατεβαίνει στο κοινό του. Παίρνει και μοιράζει φιλιά,
τραγουδώντας σα… να κάνει ερωτική εξομολόγηση, τσουγκρίζει τα ποτήρια με
τους αρσενικούς της κάθε παρέας, απολογούμενος κατά κάποιο τρόπο, «Εγώ δεν
φταίω, αυτές είναι λυσσάρες…».

Περνάει κι από δίπλα μου. Το τραπέζι μου σε καλή θέση. Ελπίζω. Το λουλούδι που
πετάω δεν βρίσκει στόχο – ποτέ δεν ήμουν καλή στο σημάδι. Αποτέλεσμα; Δεν μου
ρίχνει ούτε μία ματιά. Ούτε φιλί. Απογοήτευση. Τζάμπα το όνειρο. Ας βολευτώ
άλλη μια μέρα με τον – λίγο άχρωμο(;) – συνοδό μου.

Άλλωστε, κι αύριο μέρα είναι…