Διαστάσεις Το φθινόπωρο της Γερμανίας

«Ύστερα από 43 ημέρες, δώσαμε τέλος στην ελεεινή και διεφθαρμένη ζωή του
Χανς-Μάρτιν Σλάγιερ. Ο πόνος και η οργή για τη σφαγή στο Μογκαντίσου και στο
Σταμχάιμ στερεί τον θάνατό του από οποιαδήποτε σημασία».

Χανς-Μάρτιν Σλάγιερ. Η φωτογραφία τού τότε προέδρου των Γερμανών βιομηχάνων σε ομηρεία δημοσιεύτηκε στη «Λιμπερασιόν» της 8ης Οκτωβρίου 1977

Αυτό το σημείωμα βρέθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1977 δίπλα στο πτώμα του προέδρου
των Γερμανών βιομηχάνων, στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου που ήταν
σταθμευμένο στα σύνορα της Γαλλίας με τη Γερμανία. Τα γεγονότα στα οποία
αναφέρονταν οι απαγωγείς και δολοφόνοι του ήταν η επιδρομή των γερμανικών
ειδικών δυνάμεων εναντίον ενός αεροσκάφους της Λουφτχάνσα, που ανεφοδιαζόταν
με 80 ομήρους στην πρωτεύουσα της Σομαλίας, και ο απαγχονισμός τριών
κρατουμένων της RAF στις φυλακές – αυτών ακριβώς των κρατουμένων που οι
απαγωγείς είχαν ζητήσει την ανταλλαγή με τον όμηρό τους. Γιατί όμως τον
σκότωσαν; Επειδή ήταν πρώην SS; Επειδή ήταν το σύμβολο του ιμπεριαλιστικού
καπιταλισμού; Ή απλώς για να εκδικηθούν;

«Οι σύντροφοί μου θα σας απαντούσαν ότι τον σκοτώσαμε επειδή ήταν ένας SS που
είχε γίνει πρόεδρος των βιομηχάνων», λέει στη Στάμπα ο Πέτερ-Γιούργκεν
Μποκ, που έλαβε μέρος σε εκείνη την επιχείρηση. «Η αλήθεια είναι ότι το κάναμε
από βεντέτα. Οι φυλακισμένοι σύντροφοί μας είχαν πεθάνει, κι εμείς είχαμε
μείνει μόνοι και τρελοί από θυμό. Δεν ήταν μια απόφαση με την οποία συμφώνησαν
όλοι, αρκετοί έφυγαν στην Ανατολική Γερμανία. Από εκείνη τη στιγμή, η RAF είχε
τελειώσει». Τριάμισι χρόνια αργότερα, στις 23 Ιανουαρίου 1981, ο Μποκ
συνελήφθη στο Αμβούργο και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Ήταν 30 ετών και
έμεινε στη φυλακή 18 χρόνια. Σήμερα ζει σε καθεστώς ημιελευθερίας στο
Φράιμπουργκ, όπου μόλις ολοκλήρωσε τη συγγραφή ενός βιβλίου για το «φθινόπωρο
της Γερμανίας».

Ανάμεσα στη RAF και στις Ερυθρές Ταξιαρχίες – λέει ο Μποκ – υπήρχαν πολλές
διαφορές, ιστορικές και ιδεολογικές. Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν ένα μαζικό
κίνημα, με ρίζες στις πόλεις, στα εργοστάσια, στην εργατική τάξη. Η Φράξια
Κόκκινος Στρατός, αντίθετα, δεν εξελίχθηκε ποτέ σε κάτι περισσότερο από ένα
είδος θρησκευτικής αίρεσης. Ο στόχος της ήταν να συγκροτήσει μια Διεθνή με τις
Ερυθρές Ταξιαρχίες, την ΕΤΑ, τον IRA (τη 17 Νοέμβρη;) αλλά οι κρούσεις που
έκανε δεν στέφθηκαν από επιτυχία. Οι σχέσεις της με τις άλλες οργανώσεις
περιορίστηκαν έτσι σε μια ανταλλαγή πληροφοριών.

Το ότι ο άνθρωπος αυτός μπορεί να μιλά σήμερα ελεύθερα (και ουσιαστικά
ελεύθερος) για εκείνα τα χρόνια αποτελεί ασφαλώς μια κατάκτηση της γερμανικής
δημοκρατίας. Το κακό είναι ότι δεν έχουν ακολουθήσει κι άλλοι το παράδειγμά
του. Η Γερμανία δεν έχει περάσει από το στάδιο του προβληματισμού και της
αυτοκριτικής που γνώρισε, για παράδειγμα, η Ιταλία. Ακόμη κι ο υπουργός
Εξωτερικών, ο λαοφιλής Γιόσκα Φίσερ, φοβάται να μιλήσει για το παρελθόν του.
Άραγε επειδή ντρέπεται γι’ αυτό;