γιατί… λέμε τη φράση «δεν περνά η μπογιά της»;

Πρόκειται για μια φράση που έλκει τις ρίζες της στα βυζαντινά χρόνια. Οι
κυρίες της εποχής φημίζονταν για την κοκεταρία τους και δεν υστερούσαν από τις
σημερινές γυναίκες ως προς τις μεθόδους καλλωπισμού. Για να φαίνονται
γαϊτανοφρύδες, ξύριζαν τα φρύδια τους και τα ζωγράφιζαν από πάνω.
Χρησιμοποιούσαν μπλε σκιές για τα μάτια και κόκκινη βαφή για τα νύχια. Και
έκαναν αποτρίχωση στις γάμπες τους με ένα μείγμα από καραμέλα και μαστίχα. Στα
καταστήματα καλλυντικών της Κωνσταντινούπολης μπορούσε κανείς να βρει κρέμες
για το πρόσωπο και το σώμα. Κύρια συστατικά τους ήταν τα βότανα, το μέλι, το
γάλα και το μεδούλι, και απευθύνονταν κυρίως σε πόρνες και… αυτοκράτειρες
που ήθελαν πάση θυσία να μη χάσουν την προσοχή και την αγάπη του συζύγου τους.
Όσο περνούσε ο καιρός και χανόταν η φρεσκάδα της πρώτης νιότης, τόσο
περισσότερο εκείνες κατέφευγαν σε άλλα μέσα, για να διατηρηθούν νέες. Το
σατιρικό πνεύμα του λαού, που δεν άφηνε τίποτα ασχολίαστο, δεν παρέλειψε να
επισημάνει πως ό,τι κι αν κάνουν οι αυτοκράτειρες «η μπογιά τους δεν περνάει»,
δηλαδή τα καλλυντικά τους δεν είναι αρκετά για να σβήσουν τα σημάδια του
χρόνου, σημειώνει ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη).