ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κράτος και κράνος

Μια μέρα από τις ηλιόλουστες που μας χαρίζει ο γενναιόδωρος θεός της Αττικής,
οι μοτοσυκλετιστές οργάνωσαν πορεία στη Βουλή. Δεν την είδα αλλά την
φαντάζομαι, επιβλητική και θορυβώδη, με τις μηχανές παραταγμένες σαν άλογα να
κινούνται ακαταμάχητες προς το Σύνταγμα. Η αφορμή ήταν η φορολογία στα κράνη,
αλλά ίσως τους αρέσει κάθε τόσο των μοτοσυκλετιστών να ενώνουν τις δυνάμεις
τους και να χαίρονται το αίσθημα πως ανήκουν σε κάποια πανίσχυρη φυλή εφίππων
νομάδων, πως είναι κάτι σαν Κένταυροι, πρωτόγονοι και αρρενωποί. Το κράτος
φορολογεί το κράνος και οι καβαλάρηδες δεν το δέχονται. Η σύγχρονη ζωή τους
κλείνει στις πόλεις, τους αναγκάζει να ζουν ανάμεσά μας, αλλά παραμένουν
άπιαστοι στην καθημερινότητα και υπεράνω κανόνων, φαναριών, διαβάσεων και
άλλων συμβατικών εμποδίων που καταπιέζουν τους οδηγούς αυτοκινήτων από τη μια
πλευρά, και τους πεζούς από την άλλη. Ευέλικτοι και γρήγοροι, περιφρονούν τον
κόκκινο σηματοδότη, το άσυλο του πεζοδρομίου, τις ουρές των αυτοκινήτων στα
μποτιλιαρίσματα, κινούνται σε παράλληλο ρυθμό, σε παράλληλο σύμπαν, όπου δεν
υπάρχουν καταναγκασμοί και πειθαρχία. Ελεύθεροι, αλλά έχουν πληθύνει τόσο που
η ελευθερία τους δεν αντέχεται. Ας ανεμίζει ο αέρας τα μαλλιά τους κι ας
αισθάνονται παντοδύναμοι, καβάλα στο σιδερένιο άτι τους, η μέθη της ισχύος δεν
αρκεί ως ταξική συνείδηση. Αφού μαζεύονται, ας κοιταχτούν κι ας καταλάβουν
πόσο πολλοί έχουν γίνει. Δεν μπορούμε άλλο να τους θαυμάζουμε, δεν είναι
σπάνιοι. Πέρασε η ηρωική εποχή. Εκτός κι αν αποφασίσουν να αρχίσουν να
σταματάνε στα κόκκινα των διαβάσεων, να περιμένουν λίγο ακίνητοι. Να
μπορέσουμε κι εμείς να τους κοιτάξουμε ξανά και να αναθεωρήσουμε.