ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Να θυμόμαστε

Με πίκρα λένε πολλοί ότι για να γίνει αποδεκτή η συζήτηση πάνω στο σχέδιο
Ανάν, θα πρέπει να ξεχάσουμε. Εκείνο το σλόγκαν «δεν ξεχνώ», με τη ματωμένη
Κύπρο, να το απαρνηθούμε. Κρατούν για την πλευρά όσων αρνούνται κάθε συζήτηση,
το μονοπώλιο της μνήμης. Γιατί πρέπει να αναιρεθεί η μνήμη για να μπορέσουν οι
δύο κοινότητες να διαπραγματευτούν στην Κύπρο; Γιατί πρέπει να ξεχαστούν όσα
οδυνηρά συνέβησαν εκεί το ’74 και πριν από αυτό; Ίσα ίσα που πρέπει να τα
θυμόμαστε. Και να τα ερευνούμε ξανά και ξανά, από όλες τις πλευρές. Τα δεινά
του πολέμου κάνουν την ειρήνη πολύτιμη, αλλιώς είναι εξαιρετικά βαρετή. Ειδικά
αν θέλεις να ζήσεις με ανθρώπους διαφορετικούς, πράγμα κουραστικό και δύσκολο,
τότε είναι που πρέπει διαρκώς να θυμάσαι. Και να ζητάς να μάθεις κι ό,τι
ξέχασες. Οι Βέλγοι ας πούμε, και οι Ελβετοί, διαρκώς θυμούνται. Δεν έχουν σε
τίποτα μασκαρέψει την Ιστορία τους. Τη μαθαίνουν με λεπτομέρειες παιδιόθεν και
συντηρούν τη μνήμη και τα μνημεία με σχολαστική προσοχή. Αν ξεχαστούν τα λάθη
και οι ακρότητες, μπορεί μερικοί να τις νοσταλγήσουν. Στις δυσκολίες της
συμβίωσης μπορεί να προτάξουν την απλότητα της σύγκρουσης, την καθαρότητα του
αίματος ή των χαραγμένων με συρματόπλεγμα συνόρων που κλείνουν το μισό νησί σε
αυτό που ονομάσαμε ψευδοκράτος. Κι όταν ονομάζεις επί τριάντα χρόνια έναν τόπο
«ψευδοκράτος», μπορεί να νομίσεις στο τέλος ότι είναι όντως ψεύτικο, ότι δεν
υπάρχει, ότι κατοικείται κι από ψευδοανθρώπους ή φαντάσματα. Τότε είναι που
ξεχνάς, όταν κολλάς στα ονόματα και στα κλισέ αδιέξοδων καταστάσεων. Να
θυμόμαστε πρέπει.