ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ανακύκλωση

Στο πεζούλι μπροστά στην πολυκατοικία άφησε το γειτονόπουλο την παλιά του
σάκα. Δεν ήταν και πολύ παλιά δηλαδή, είχε λίγο ξεφτίσει στις γωνίες, αλλά το
παιδί ήθελε καινούργια και καλά έκανε – χωρίς κατανάλωση πώς θα πάει η
ανάπτυξη μπροστά; Πάντως ήταν ωραία σάκα, σαν τις παλιές, με λουριά, από
κόκκινο και γαλάζιο ύφασμα. Μια οικογένεια ολόκληρη πέρασε σε λίγο από το
πεζοδρόμιο. Μπαμπάς, μαμά, γιαγιά, παιδί. Είδαν τη σάκα και σταμάτησαν. «Ωραία
σάκα», είπε ο μπαμπάς. Το παιδί δίσταζε. Πλησίασε και άπλωσε το χέρι. Λίγο.
«Σ’ αρέσει;», το ρώτησε ο μπαμπάς. Πλησίασε και την κοίταξε εξεταστικά, χωρίς
να την πιάνει, σαν να ήταν σε βιτρίνα. Η γιαγιά κοίταζε κι εκείνη. «Είναι πολύ
καλή», είπε. «Τι λες, τη θέλεις;», ο μπαμπάς. Μιλούσε σαν να επρόκειτο να
πληρώσει ακριβά εκείνη τη σάκα, μόνο και μόνο επειδή άρεσε στον γιο του, ο
οποίος μόλις την είχε διαλέξει ανάμεσα σε δεκάδες άλλες, μέσα σε μαγαζί.
Στάθηκα να δω, θα άρεσε στον μικρό η σάκα, θα την έπαιρνε; Αραδιασμένη στο
στενό πεζοδρόμιο όλη η οικογένεια, ζύγιζε με τα μάτια τη σάκα και την έκρινε
αυστηρά. Μόνο η πωλήτρια έλειπε, να προσπαθήσει λίγο να τους πείσει για τα
προσόντα της. Τελικά, αφού πέρασαν τουλάχιστον δεκαπέντε άνθρωποι με κόπο από
το πεζοδρόμιο κι αφού έβαλε μπρος το παρακείμενο αυτοκίνητο χωρίς να του
δώσουν καθόλου σημασία, το παιδί συγκατένευσε. Το άφησαν λίγο να την πιάσει,
ύστερα την πήρε στα χέρια ο πατέρας να την κουβαλήσει με επισημότητα. Ο μικρός
άπλωνε τα χέρια ανυπόμονα να την ξαναπάρει. Έφυγαν πλήρως ικανοποιημένοι. Κι
έμεινα να τους θαυμάζω.