[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΠΟΡΕΙ ο Κόφι Ανάν να τα «σκέφτηκε» όλα στις προτάσεις επίλυσης του Κυπριακού.
Όλα, πλην του αθλητικού τομέα.

Κι όμως, ο τομέας αυτός θεωρείται στην πράξη ένας από τους πιο δύσκολους για
τις δύο πλευρές. Γιατί, αν στην περίπτωση του πολιτικού σκέλους η συζήτηση θα
είναι σαφής στη διαπραγμάτευση, έστω και με όποιες αντιρρήσεις προκύψουν, στο
αθλητικό επίπεδο η κατάσταση είναι πιο δύσκολη και χρειάζεται ιδιαίτερη
προσοχή.

Ο ΟΗΕ είναι υπεύθυνος για την επίλυση του Κυπριακού.

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, η Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΦΙΦΑ), η
ΟΥΕΦΑ (Ευρωπαϊκή Ποδοσφαιρική Ένωση) και οι εθνικές ομοσπονδίες σε όλα τα σπορ
είναι εκείνες που αποφασίζουν για τον αθλητικό τομέα.

Πολλά τα ερωτήματα που θα προκύψουν. Και τα προβλήματα περισσότερα.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, η κοινή σημαία θα καλύπτει την είσοδο των
εθνών στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Οι αθλητές που θα παρελάσουν ουσιαστικά θα πρέπει να είναι και από τις δύο
πλευρές, όπως έγινε και πρόσφατα με τη Βόρεια και τη Νότια Κορέα στο Σίδνεϊ.

Στην Ολυμπιακή Επιτροπή της Κύπρου, ποιοι θα είναι οι εκπρόσωποι και πόσοι από
κάθε μέρος.

Ποια εθνική ομάδα θα παίρνει μέρος στα προκριματικά του ευρωπαϊκού Κυπέλλου
και του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ποιος θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στις επιλογές και τις αποφάσεις
των ομοσπονδιών σε όλα τα σπορ, καθώς και στα επιμέρους.

Από ποιο «εθνικό» πρωτάθλημα θα γίνεται η επιλογή και η πρόκριση των ομάδων
που θα παίρνουν μέρος στο Τσάμπιονς Λιγκ και το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.

Σε ποια στάδια θα διεξάγονται αναμετρήσεις ποδοσφαίρου, μπάσκετ ή αγώνες
στίβου και των άλλων αθλημάτων.

Ποια θα είναι η «πανεθνική» ομοσπονδία με κοινό ταμείο εσόδων – εξόδων.

Στο πλαίσιο ποιας νομοθεσίας διεθνούς αθλητικού δικαίου θα λαμβάνονται οι
αποφάσεις, όταν καμία διεθνής ομοσπονδία δεν έχει αναγνωρίσει έως τώρα το
ψευδοκράτος, στη συμμετοχή της σε αθλητικές διοργανώσεις και γενικότερα σε
διεθνείς εκδηλώσεις.

Μπορεί ο Κόφι Ανάν και τα Ηνωμένα Έθνη να μελέτησαν την επίλυση του κυπριακού
προβλήματος και δεν απομένει πλέον παρά η «τράπεζα συζητήσεων» και
«διαβουλεύσεων» ν’ αποφασίσει για τα περαιτέρω.

Δεν είναι, όμως, δυνατόν ο αθλητισμός να ζει στη λησμονιά, όταν ποτέ, κανείς
μεγάλος πολιτικός δεν υποτίμησε τον αθλητισμό και δεν τον τοποθετούσε σε τρίτη
μοίρα.

Αυτό διδάσκει η Ιστορία.