[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τη βλέπω καθημερινά να βγαίνει από το πρακτορείο της γειτονιάς μου. Αυλακωμένο
πρόσωπο, ένα τσιγάρο μόνιμα στο κιτρινισμένα δάχτυλα και ένα μπαστούνι να
κρατάει το σκυθρωπό κορμί της. Πρέπει να είναι πάνω από 70. Κάθε φορά που τη
συναντώ με κοιτάζει παράξενα στα μάτια. Σαν να θέλει να μου μιλήσει. Παίζει
φανατισμένα ιππόδρομο. Πνίγεται μέσα στα χαρτάκια και στους καπνούς του
τσιγάρου. Είναι εξαρτημένη. Όχι μόνο από το τσιγάρο αλλά και από τον τζόγο.
Σκέφτομαι στη ζωή της πόσα να έχει περάσει αυτή η γυναίκα αλλά θαυμάζω και την
εμμονή της στο παιχνίδι. Τα βάσανα, βάσανα αλλά ο τζόγος, τζόγος. Τον τζόγο
που έχει εισβάλει στη ζωή μας και μας χαρίζει μόνο πίκρες, προβλήματα και
οικογενειακές τραγωδίες. Άλλωστε το κράτος έχει… φροντίσει να μας παρέχει
απλόχερα όλα τα τυχερά παιχνίδια. Σε σημείο που τα πρακτορεία τυχερών
παιγνιδιών να είναι περισσότερα και από τα φαρμακεία.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο σκέφτομαι πως η ελπίδα ότι μπορεί να γίνουμε
πλούσιοι είναι το τελευταίο που μας απόμεινε. Πάντα η ελπίδα πεθάνει
τελευταία. Αρκεί να την προλάβουμε… Εγώ καθημερινά συνεχίζω να ονειρεύομαι
ότι έγινα πλούσιος και τα παράτησα όλα. Να τα αυτοκίνητα, να τα κότερα, να οι
βίλες. Και φεύγοντας από τη δουλειά όλοι με ζήλευαν και με κοίταζαν με μισό
μάτι. Παρόλο που ακόμη δεν έχω αποφασίσει πού θα διαθέσω τα δισεκατομμύρια,
συνεχίζω να ονειρεύομαι. Αν και μέσα μου είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσω να ζω
με τα ίδια προβλήματα. Τα καθημερινά. Με τη μόνιμη υποψία ότι μπορεί να
αρρωστήσω. Με την υποψία ότι μπορεί να μην κερδίσω ποτέ και να πεθάνω στην…
ψάθα. Ελπίζω πάντως και ας μην είναι γύρω μου όλα ρόδινα. Στην επαρχία με την
ανεργία και τη λιτότητα να πρωταγωνιστούν. Υπερχρεωμένα νοικοκυριά που έμαθαν
πια να δουλεύουν για τις τράπεζες, συνταξιούχοι που ζουν με σκυμμένο το
κεφάλι. δυσαρεστημένοι αγρότες και επαγγελματίες αλλά και στρατιές ανέργων,
νέων ανθρώπων που απεγνωσμένα ζητούν μια θέση στον ήλιο. Εγώ πάντως θα
συνεχίσω να ελπίζω. Γιατί είμαι κολλημένος με την ελπίδα…