ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ανάμεσα σ’ Ανατολή και Δύση

Η Νικολά γεννήθηκε από πατέρα Τούρκο και μητέρα Γερμανίδα. Πάντα ανάμεσα σ’
Ανατολή και Δύση. Στην όψη, στην ψυχή, στη σκέψη. Πανέμορφη, με μυαλό κοφτερό,
με διάθεση να μάθει, να ταξιδέψει αλλά και μ’ έναν αδιόρατο φόβο – ένα σφιχτό
κόμπο, κάπου εκεί ψηλά, στον λαιμό.

Τη συνάντησα στην Ευρώπη, μιλά άπταιστα γερμανικά και αγγλικά, αποφεύγοντας
ό,τι θα φώτιζε τη μια, την παραδοσιακή, την ισλαμική της ρίζα. Μέχρι να νιώσει
άνετα και ασφαλής, η γλώσσα της η πατρική τρίβεται πίσω από τα δόντια. Σα να
ντρέπεται, να φοβάται αλλά μαζί να κομπάζει γι’ αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν
να ξέρουν.

Πώς δένουν έπαρση και φόβος άρχισα να καταλαβαίνω όταν εκείνη ξανοίχθηκε,
ανακαλώντας και μοιράζοντας εικόνες κι αναμνήσεις της μικρής, δικής της,
οικογενειακής ιστορίας. Έριξε φως και το βλέμμα της, καθώς μιλούσε τουρκικά με
τον Μπασάρ (κοινός μας φίλος, Τούρκος κι αυτός, με παππούδες απ’ την Κρήτη, με
εξυπνάδα, χιούμορ και ειρωνεία, σε περίσσιες δόσεις).

Φως σε άκρα που μοιάζει να μην είναι αυτά που φαίνονται. «Ήταν ο πατέρας πάντα
ο αυστηρός, ο στενόμυαλος, ο αυταρχικός – αυτή ήταν η εικόνα, αποτυπωμένη στην
κάμερα που κρατούσε η μαμά. Κι αν πάρεις άλλη κάμερα, αν τη στρέψεις αλλού,
ήταν η μάνα που είχε πάντα τον έλεγχο, το πάνω χέρι. Εκείνη κρατούσε τη
μεζούρα, εκείνη μετρούσε πόση παράδοση να ξεχειλίσει, πόση να κρατηθεί στον
πάτο». Το δικό της, πρόσφατο ταξίδι, ήταν κι αυτό σε άκρα σκοτεινά – σε χρόνια
που την μάγευε η παράδοση, σαν απαγορευμένος καρπός, και σε άλλα όπου οι
ευκαιρίες που της πρόσφερε η Δύση έμοιαζαν τιποτένιες.

Η Νικολά είναι σήμερα στα 30. Ψάχνει να βρει τον δικό της δρόμο, κρατώντας και
πετώντας, θαυμάζοντας και γκρεμίζοντας, ανοίγοντας, τελικά, ένα μονοπάτι
ειλικρινές, κάπου στη μέση. Έχω καιρό να διαβάσω ηλεκτρονικές της επιστολές.
Δεν έστελνα κι εγώ, μπλεγμένη στα δικά μου. Μέχρι που, τώρα δα, την
ξαναθυμήθηκα, με σωρό τις ερωτήσεις. Για το σήμερα, για το χθες, για τη ζωή,
για τη δουλειά, για τις εκλογές, για το κόμμα του Ερντογάν, για την Τουρκία,
για την Ευρώπη. Για τι μαμά της. Τι λέει άραγε; Τι λέει, λέγοντας, και τι,
χωρίς να λέει;