γιατί… λέμε «κινηματογραφική σεκάνς»;

Στα πρώτα βήματά του, στις αρχές του 20ού αιώνα, ο κινηματογράφος δεν είχε
σχηματίσει τη δική του «γλώσσα». Απλώς, οι πρωτοπόροι ερασιτέχνες «δημιουργοί»
τραβούσαν ό,τι… βρισκόταν μπροστά στην κάμερά τους… Ήρθε, όμως, η «Γέννηση
ενός έθνους» του Γκρίφιθ – 1914 – για «να βγει η κινηματογραφική γλώσσα από το
χάος» όπως έχει γράψει ο ιστορικός του σινεμά Ζορζ Σαντούλ. Σεκάνς, λοιπόν,
είναι το αντίστοιχο «κεφάλαιο» ενός λογοτεχνικού έργου όπου η δράση «κλείνει»
και ταυτόχρονα εξελίσσεται ή μένει μετέωρη για να προχωρήσει στις επόμενες
σεκάνς ή σκηνές σε απλά ελληνικά. Ο ίδιος ο Γκρίφιθ ανακάλυψε και την
«παράλληλη δράση» με το ανάλογο «παράλληλο μοντάζ», όπου ο μοντέρ, με την
υπόδειξη φυσικά του σκηνοθέτη, που είναι ο «θεός» σ’ ένα φιλμ, «κόβει» τις
σεκάνς και τις βάζει σε τέτοια σειρά έτσι που να κορυφώνεται η αγωνία.