ΕΓΡΑΨΑΝ

Παντελής Μπουκάλας

(ο αρθρογράφος, σ’ ένα άλλο επετειακό για την 28η Οκτωβρίου και τις
γυναίκες της Πίνδου)

«Τι νιώθετε κάθε χρόνο τέτοια μέρα;» επέμεναν να ρωτούν οι ρεπόρτερ – αυτοί,
ναι, είχαν ξοδέψει πριν πολλά επίθετα, με αμήχανο ηχητικό φόντο αλλού τα
τραγούδια της Βέμπο, αλλού ένα επίσης «παλιοχρονίτικο» κλαρίνο που ο σκοπός
του εκκρεμούσε ανάμεσα στο δοξαστικό και το μοιρολόι. «Τι να νιώθω. Να μην
έρχεται ποτέ αυτή η μέρα, αυτό νιώθω» είπε μια από τις γερόντισσες, στα μαύρα
κι αυτή. Αυτό ένιωθε, αυτό είπε, χωρίς περικοκλάδες. Κι ήταν ό,τι πιο τίμιο
και ό,τι πιο ανθρώπινο. Περήφανη θα νιώθει βέβαια που ήταν κι αυτή «εκεί»,
«τότε», αλλά η δόξα, όση ήρθε (και το ξέρει δα και η ίδια ποιοι τη μοιράστηκαν
τη δόξα και ποιοι την τόκισαν) δεν υποχρεώνει κανέναν να ξεχάσει το γεγονός
του θανάτου, να παραγράψει την αλήθεια του πολέμου που σκεπάζεται από τις
δάφνες. Και δικούς της να μην έχασε στον πόλεμο, αδέρφια ή γονείς, έχασε
σίγουρα γείτονες, συγχωριανούς, συνανθρώπους της – κι είναι το ίδιο. Η μνήμη
της λοιπόν, είναι αναμμένη, φωτεινή, αλλά είναι αναμμένη απ’ τη φλογίτσα του
κεριού που κρατάει θερμό το πένθος».

(«Καθημερινή»)